“Ne kadar çok insan gömülü her birimizin içinde.”Edebiyat
Aile kurumunun bize kişiliğimizi kazandıran ya da bizi kişiliğimize mahkum eden o korkunç yetki gücüne dair uzun uzun düşündüren bir kitap. Bir solukta yıkılacak küçük ve kırılgan dünyalarımızı nasıl bir mirasın üstüne kurduğumuz üzerine de biraz. Ya aldatıcı bir balon içine sığınma eğilimiyse diye soruyor Veronesi, o miras? Soru, bu balonla nereye kadar uçacağız?
Birilerinin çocuğu olmak kadar zor olan bir şey daha var kitapta; birilerinin ebeveyni olmak. Gece yarısı çalan telefonun başında ehvenişere sığınan bir ebeveyn..”Evladını yitirmek hayatı sıfırlar”, ama hepsinden daha acısı şu; “hayatta sıfır diye bir şey yoktur”. Soru, sıfırın altında nasıl yaşayabiliyoruz?
“Senin olduğun yerde benim hiçbir zaman olmayışım, benim olduğum yerde senin hiçbir zaman olmayışın” tanımına sıkışıp kalan bir aşk da var satırlarda. Ama romantizmi biraz belinden bükerek anlatıyor Veronesi. Bir araya gelme koşullarını bulunca bile bir araya gelmemek tezatıyla lehimliyor bu aşkı. Soru, hayal ettiklerimize bazen kavuşmak için değil de, hayatta kalmak için ihtiyaç duyuyor olabilir miyiz?
Yitirilen zaman, hani şu kendi zamanımız; mutluluk ve mutsuzluk, hani şu bizden bağımsız ve bizim elimizde olan; hayat, ilerlemek için çırpınıp durduğumuz..Soru, hayat biraz da Sinekkuşu misali, ilerlemek için değil de, olduğumuz yerde kalabilmek ve bazen geri gitmek için kanat çırpmak olabilir mi?
Böyle. Çok şeye batıp çıkıyor bu Sinekkuşu’nun kanatları..Güzel kitap. Ama bu kitabı harika olmaktan vazgeçiren şeyler de var. İnanılmaz mucizevi benzerlikler yığını altında kalan insanlar, hikayeleri birbirine tutturmakta tutkal misali kullanılan tesadüfler ve dağınık bir kurgu..Ama kusurlarıyla da güzel mi, valla güzel. Ve belki birazdan fazla dokunaklı.
Eren Yücesan Cendey’in enfes çevirisiyle..
Keyifle okunsun..
Eren Yücesan Cendey’in enfes çevirisiyle..
Keyifle okunsun..··
3.134 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.