yabancılaşmak.·112 syf.·Edebiyat
10/10
Beğendi
·2021 16. kitabı
Bugün annem öldü.
Belki de dün, bilmiyorum.
Bakımevinden bir telgraf aldım:
"Anneniz öldü. Cenazesi yarın kaldırılacak.
Saygılar."
Bundan pek bir şey anlaşılmıyor. Belki dün ölmüştür.
-
Meursault, bir yabancıydı. Mümkün dünyaya, çevresindeki insanlara, takvim yapraklarına ve en önemlisi kendine...
Ona göre hayat, yaşanma zahmetine değmeyen bir şeydi. Yeni bir hayata hazır olduğunu düşündüğü annesin ölümünde tepkisiz kalması, ağlamaması mıydı onu yabancı yapan?
İnsan, dünya üzerindeki canlılara göre kısa ömürlü, fiziki koşullara elverişsiz varlıktır. Onu diğer canlılardan farklı kılan yaşam üzerindeki tepkileri ve duygularıdır.
Hepimiz birbirimizden farklı doğar, farklı yaşar ve farklı ölürüz. Bu yolda hayatımıza birileri dahil olur ve zamanı geldiğinde bize ait o yoldan sapar ve kendi yoluyla devam eder. Meursault işte bu yol sonunda yalnız kalacağını bildiğinden yabancıydı. Onun hayatına girip çıkan insanlar gri silüetlerden ibaretti. Biz, aptal varlıklar, aksine onlara karşı aşk, tutku, dostluk, sevgi, şefkat gibi duygularla yaklaşmak yerine gözleriyle benimsiyordu.
Goethe'ye göre "Dünya hassas kalpliler için bir cehennemdir." Bu ruhsuz gibi görünen adam aslında en hassas kalplilerden biriydi. Her şeyin farkında olduğu için hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu.
Alt tarafı annesinin ölümüne ağlamamıştı, ya da ertesi günü sevgilisi olacak kadınla sevişmişti ya da alt tarafı gözüne gelen güneş yüzünden birini öldürmüşü.
Hayatımıza girip çıkan insanlar çıkarlarımız için yanımızdayken o neden ağlayacak ya da öldürmeyecekti?
Kitabın her sayfasında kırık camlardan Camus yansıyordu. Onun duyguları, onun ağlayamayışı ya da onun sigarasının kokusu vardı. Bugün annem öldü belki de yarın ben.. Bilmiyorum ama önemli de değil, der gibiydi.
10 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yazar Nobel Edebiyat ödülü almış bu kitap ile. Bende okudum dedim bu adamda hiç his yok mu? Ben kendimi hissiz sanırdım meğer ben hisler ile doluymuşum kitabı okuduktan sonra düşününce
Kitabı okurken çok sakin ve dingin bir hisse bürünmüştüm. Hatta yoğunluktan kaçmak istediğimde okuyacağım tek kitap yine demiştim.
Oysa herkes okudukça deliriyordur belki de, "ne yapmak istiyor ya da ne yapıyor?" diye.
Kendi incelememde annesini "hayat" olarak metaforlaştırdım ben.
Annesinin ölümüne olan kayıtsızlığı değilde hayata olan yaşama sevincine kayıtsızlığıydı aslında... Yani Camus'nün ta kendisi, Meursault değildi o Albert 'ti...
Kaleminize sağlık.. 🍀
sena pelin
Gönderi Sahibi
Kimisi için ürkütücü bir karakter olsa Meursault hayatın kendisiydi. Kendisi en sevdiğim kitap karakterlerindendir. Hayata yabancı kalmanın en güzel temsilidir. İnceleme yazınızı çok ama çok beğendim. Harika noktalara değinmişsiniz…❤️🙏🏻
Yıllar önce, bu kitap üzerine yazılan bir yazıda okumuştum sanirim. Orjinalinde nasıl bilmiyorum ama o ilk cümle "anne öldü" olsa kitabın ruhuna daha yakışır olacak gibi. "Annem öldü" denirse burada bir varolussal ilişki kurulmuş olunur. "anne öldü" denirse tamamıyla bir yabancilasmadan söz edilir. Hep anne olarak bilinen bir şey, ama bağ yok. Bağ olmayınca his de yok.
sena pelin
Gönderi Sahibi
Kesinlikle katılıyorum. Özellikle kitaplarda “baba” için çok kullanılır bu. Daha da vurucu olurdu ancak böyle bırakılma sebebi toplumun “annem” kalıbını dayatmasından dolayı olabilir. Meursault her anlamda toplumun dışına itilmiş bir öteki*. Kabullenmese de yeri gelince topluma karışıyor çünkü. Bağ olmada ama annesinin cenazesine istemeyip gitmesi gibi.
Yabancı versiyonunu incelemek gerek..
Bu kitabı okuyana kadar normal bir insandım. Ne olduysa bu kitaptan sonra oldu. Sonra Albertin diğer kitapları bağlantılı olan başka yazarların kitapları konu çok dağıldı ama aslında yabancılaşma bizmişiz hayatın her alanında varmış. Ne güzeldi cehalet, mutlulukmuş o günden sonra mutlu da olamadık :)))
Reklam
