Hep böyle değil miyiz, süreğen ve inatçı bir inandırılma ihtiyacıyla başkalarının gözlerine merak ve inançla bakarak
savrulup durmaz mıyız beşikten mezara?
Bak ne diyeyim sana, aslında çok mutsuzduk ikimiz de dibine kadar, ama bir taraftan neşeliydik de. Anlıyor musun? Mutsuzluğumuzun neşemizi baltalamasına izin vermiyor, teselliyi birbirimizde arıyorduk.
Neden senin için o denli aptal bir sevgiliydim acaba? Sana olan aşkım aptalca değildi de aşkımı aptallaştıran benim aptal olmam mıydı acaba? O kadar aptal değildim belki ama aşkın aptalca
doğası benim aptallığımı uyandırmış ve sonunda her şeyi paramparça mı etmişti yoksa?