Dostoyevski ile ilk 
Suç ve Ceza ’yı okuyarak tanışmıştım ve insanların ruh hallerine karşı yaptığı çözümlemelerle olayları betimleme tarzı ile beni büyülemişti. Ardından teker teker diğer eserlerini okumaya başladım ve her ne kadar hepsini sevmiş olsam da Suç ve Ceza’da aldığım tadı alamamıştım ta ki 
Karamazov Kardeşler ’e kadar.
Kitabı belli bir noktaya kadar olaylar arasında tam bir bağ oturtturamadan, yaşananlara tam olarak mana yükleyemeden okudum çünkü kitabın girişinde ilk olarak teker teker karakterlerin hayatlarının kişiliklerinin üstünde duruluyor ve nereye bağlanacak acaba diye düşünüp duruyordum. Ama bi noktadan sonra olaylar hızla akmaya başlıyor ve yoğun bir merak silsilesi oluşuyor çünkü olayların içindeki tüm karakterler ne yapacağı tam kestirilemeyen tipler ve bi sonraki olayda ne tepki verecekler ne olacak diye düşünüp durduruyor insanı. Bu yüzden çok uzun bir kitap olmasına rağmen çok sürükledi ve çok hızlı okudum.
Karakterlerin durumlarına dair yapılan çözümler, karakterlerin kendi iç hesaplaşmalarının/ iç seslerinin yansıtılma biçimi, birbirleri arasında geçen diyologlar, o diyalogların devamlı felsefi bi nitelik taşıyor olması bana derin bir edebiyat zevki yaşattı. 
Fyodor Dostoyevski gerçekten mükemmel bir ruh çözümleyici ve felsefeyi olayların içerisinde çok güzel kullanan bir yazar, onu bi kere okuyup da hayran olmayanı bulmak mümkün değil sanırım :) Kim bilir 
Cemal Süreya “1944 yılında dostoyevski'yi okudum. o gün bugün huzurum yoktur." Derken o felsefik psikolojik yaklaşımların insanları ne kadar derinden etkilediğini anlatmaya çalışmış olabilir belki de.
Konuya değinmek gerekirse (Biraz spoiler barındırmaktadır.)
Fyodor Karamazov adında bir baba ve onun oğulları arasında geçen olaylar anlatılmakta. Hem ayrı ayrı oğulların hayatını, onların nasıl birbirlerinden bambaşka karakterlere, hayatlara büründüğü ama aynı zamanda hepsinin içinde bir yerde bulunan Karamazovluğu(okurken bu terimle sık sık karşılaşacaksınız) görüyoruz.
Bu oğullar Dimitri, İvan ve Aleksey’dir bir de gayrimeşru bir çocuk olan Smerdyakov vardır.
Fyodor Karamazov ise hiçbirine doğru düzgün babalık yapamamış sadece eğlence peşinde koşan soytarı sefahat düşkünü bencil bir adamdır, çocuklarıyla doğdukları andan itibaren hayatlarının hiçbir aşamasında ilgilenmemiştir. Hatta Dimitri’ye karşı düşmanlığı bile bulunmaktadır. Smerdyakov hariç diğer çocukları ondan uzakta büyümüşlerdir, Smerdyakov ise evin uşağı konumundadır. Uzakta büyüyen çocukların babalarının yanlarına dönmesiyle olaylar başlar, alır başını gider. Babaları onlar yanına döndükten sonra bile hâlâ kayıtsızdır sevgi göstermez, oğullarıyla devamlı çatışma içerisindedir. Özellikle Dimitri ile devamlı para kavgası içindedirler ve bu sadece biyolojik nitelik taşıyan ‘baba’ oğlunun sevdiği kadına bile göz koyar, o kadın için oğluyla savaşır. Baba oğul arasındaki bu kadın kavgası gün geçtikçe daha da hırçınlaşır ve Dimitri devamlı babasını öldürmek istediğini etrafa haykırır; Dimitri kadına karşı tutkulu, akılsız bir aşk içerisindedir gözünü hiçbir şey görmez ve bunun bedelini çok ağır ve haksız bir şekilde ödeyecektir. İvan bu olaylara karşı kayıtsız kalırken en küçük kardeş Aleksey arada denge kurmaya, herkesi iyiliğe teşvik etmeye çalışır. Zaten herkes tarafından sevilen sayılan tek kişi odur, saf bir kalbe sahiptir; dindar ve rahiplik yolundadır. Abisi İvan ise tam tersi bir şekilde devamlı Tanrı’ya inanma konusunda sorgulamaya düşer, ölümden sonraki hayatı reddeder. Bu iki kardeş arasındaki din çatışması kitapta çok güzel aktarılmıştır, kitapta buna dair çok güzel konuşmalar geçmektedir. Kitap çok fazla zıtlığı her yönüyle ele almaktadır. Smerdyakov’a gelirsek bencil büyük hayaller peşinde koşan ama zararsız görünen bu delikanlının kitabın sonlarında karanlık tarafını açıkça görüyoruz. En itilip kakılan çocuk olmanın acısını bir şekilde çıkardı anlaşılan…
Lafı daha fazla uzatıp boş konuşma noktasına gelmek istemiyorum :)
Aile içindeki çatışmaları, kötü bir babalığın açtığı sonuçları, aynı karından çıkan kardeşlerin ne kadar farklı özlere sahip olabileceğini, zıt kavramların ayrı ayrı taraf tutmadan ne kadar güzel anlatılıp yorumlanabildiğini görmek istiyorsanız kesinlikle okuyun derim.
Suç ve Ceza ’yı okuyarak tanışmıştım ve insanların ruh hallerine karşı yaptığı çözümlemelerle olayları betimleme tarzı ile beni büyülemişti. Ardından teker teker diğer eserlerini okumaya başladım ve her ne kadar hepsini sevmiş olsam da Suç ve Ceza’da aldığım tadı alamamıştım ta ki Karamazov Kardeşler ’e kadar.
Kitabı belli bir noktaya kadar olaylar arasında tam bir bağ oturtturamadan, yaşananlara tam olarak mana yükleyemeden okudum çünkü kitabın girişinde ilk olarak teker teker karakterlerin hayatlarının kişiliklerinin üstünde duruluyor ve nereye bağlanacak acaba diye düşünüp duruyordum. Ama bi noktadan sonra olaylar hızla akmaya başlıyor ve yoğun bir merak silsilesi oluşuyor çünkü olayların içindeki tüm karakterler ne yapacağı tam kestirilemeyen tipler ve bi sonraki olayda ne tepki verecekler ne olacak diye düşünüp durduruyor insanı. Bu yüzden çok uzun bir kitap olmasına rağmen çok sürükledi ve çok hızlı okudum.
Karakterlerin durumlarına dair yapılan çözümler, karakterlerin kendi iç hesaplaşmalarının/ iç seslerinin yansıtılma biçimi, birbirleri arasında geçen diyologlar, o diyalogların devamlı felsefi bi nitelik taşıyor olması bana derin bir edebiyat zevki yaşattı. Fyodor Dostoyevski gerçekten mükemmel bir ruh çözümleyici ve felsefeyi olayların içerisinde çok güzel kullanan bir yazar, onu bi kere okuyup da hayran olmayanı bulmak mümkün değil sanırım :) Kim bilir Cemal Süreya “1944 yılında dostoyevski'yi okudum. o gün bugün huzurum yoktur." Derken o felsefik psikolojik yaklaşımların insanları ne kadar derinden etkilediğini anlatmaya çalışmış olabilir belki de.
Konuya değinmek gerekirse (Biraz spoiler barındırmaktadır.)
Fyodor Karamazov adında bir baba ve onun oğulları arasında geçen olaylar anlatılmakta. Hem ayrı ayrı oğulların hayatını, onların nasıl birbirlerinden bambaşka karakterlere, hayatlara büründüğü ama aynı zamanda hepsinin içinde bir yerde bulunan Karamazovluğu(okurken bu terimle sık sık karşılaşacaksınız) görüyoruz.
Bu oğullar Dimitri, İvan ve Aleksey’dir bir de gayrimeşru bir çocuk olan Smerdyakov vardır.
Fyodor Karamazov ise hiçbirine doğru düzgün babalık yapamamış sadece eğlence peşinde koşan soytarı sefahat düşkünü bencil bir adamdır, çocuklarıyla doğdukları andan itibaren hayatlarının hiçbir aşamasında ilgilenmemiştir. Hatta Dimitri’ye karşı düşmanlığı bile bulunmaktadır. Smerdyakov hariç diğer çocukları ondan uzakta büyümüşlerdir, Smerdyakov ise evin uşağı konumundadır. Uzakta büyüyen çocukların babalarının yanlarına dönmesiyle olaylar başlar, alır başını gider. Babaları onlar yanına döndükten sonra bile hâlâ kayıtsızdır sevgi göstermez, oğullarıyla devamlı çatışma içerisindedir. Özellikle Dimitri ile devamlı para kavgası içindedirler ve bu sadece biyolojik nitelik taşıyan ‘baba’ oğlunun sevdiği kadına bile göz koyar, o kadın için oğluyla savaşır. Baba oğul arasındaki bu kadın kavgası gün geçtikçe daha da hırçınlaşır ve Dimitri devamlı babasını öldürmek istediğini etrafa haykırır; Dimitri kadına karşı tutkulu, akılsız bir aşk içerisindedir gözünü hiçbir şey görmez ve bunun bedelini çok ağır ve haksız bir şekilde ödeyecektir. İvan bu olaylara karşı kayıtsız kalırken en küçük kardeş Aleksey arada denge kurmaya, herkesi iyiliğe teşvik etmeye çalışır. Zaten herkes tarafından sevilen sayılan tek kişi odur, saf bir kalbe sahiptir; dindar ve rahiplik yolundadır. Abisi İvan ise tam tersi bir şekilde devamlı Tanrı’ya inanma konusunda sorgulamaya düşer, ölümden sonraki hayatı reddeder. Bu iki kardeş arasındaki din çatışması kitapta çok güzel aktarılmıştır, kitapta buna dair çok güzel konuşmalar geçmektedir. Kitap çok fazla zıtlığı her yönüyle ele almaktadır. Smerdyakov’a gelirsek bencil büyük hayaller peşinde koşan ama zararsız görünen bu delikanlının kitabın sonlarında karanlık tarafını açıkça görüyoruz. En itilip kakılan çocuk olmanın acısını bir şekilde çıkardı anlaşılan…
Lafı daha fazla uzatıp boş konuşma noktasına gelmek istemiyorum :)
Aile içindeki çatışmaları, kötü bir babalığın açtığı sonuçları, aynı karından çıkan kardeşlerin ne kadar farklı özlere sahip olabileceğini, zıt kavramların ayrı ayrı taraf tutmadan ne kadar güzel anlatılıp yorumlanabildiğini görmek istiyorsanız kesinlikle okuyun derim.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.