İntihar Ormanı
Ezgi Durmuş 
İntihar Ormanı @DestekDukkan
“Bense seni unutursam bütün hayatıma ihanet etmiş sayarım kendimi. O yüzden…“
“Bir gün bizi unutursam, beni öldür. Bunu yapmazsan her gün ölür ve yavaş yavaş seni de öldürürüm. Birimizden birimizin yaşaması gerek bizi yaşatması için. Bizim yaşamamız gerek. Tamam mı?“
Bu sözler döküldüğünde İz’in dudaklarından Umut gülmüştü alay ederek. Mümkün müydü böyle bir şey? Nasıl kıyardı sevdiği, aşık olduğu kadına Umut?
Umut ve İz sekiz yaşında tanışmışlar ve neredeyse hiç ayrılmamışlardı birbirlerinden. Umut, şimdilerde otuz dört yaşındaydı; portakalı, eski kaşarı, kırmızılahanayı ve İz’i çok seviyordu. Anne babasının tek çocuğuydu ve İstanbul’da yaşıyordu. Babası adının Devrim olmasını istemiş, annesi karşı çıkıncada bari doğum günü 1 Mayıs olsun diyerek kimliğini asıl doğum gününden sonra çıkartmıştı Umut’un.
İz ve ailesi ise İzmir’den taşınmış komşu olmuşlardı Umutlara. Işık adında bir ablası vardı İz’in ve babanesine fazlasıyla düşkündü. Hatta babanesi öldüğünde okulunu bile dondurmuştu kafasını toparlayamayıp. Alzheimer olduktan kısa bir süre sonra kaybettikleri babaannesinin ardından kendisininde aynı hastalığı yaşayacağından korkuyordu İz. O anlarında Umut her zaman yanındaydı İz’in çünkü onlar birdi, biz olmuşlardı birlikte. Aradan geçen zamanda İz, mesleği olan avukatlığı radikal bir kararla bırakmış kendini yepyeni bir alanda bulmuştu. Türkiye’nin en köklü kültür sanat vakıflarında birinde proje yöneticisi olmuştu İz. Birlikte çok mutluydular ama o gün ne olduysa önce Japonya’daki #intiharormanı ndan bahsetmiş, sonrasında da bizi unutursam, öldür beni diyordu İz. Unutmaktan korkuyordu ya da aslında tüm yaşadıklarını unutan o değil miydi?
Öyle güzel bir eserdi ki #intiharormanı , inanın soluksuz ve yüreğimde bir sızıyla okudum her bir satırını. Ezgi Hanımın kalemini #öz adlı eseri ile tanımıştım ve çok sevmiştim ama #intiharormanı bende bambaşka hisler bıraktı ve hala etkisindeyim. Üstelik öyle bir son hazırlamış ki yazarımız bizlere emin olun uzun süre aklınıza, yüreğinize işleyecek hikayemiz.
TAVSİYEMdir.
Syf: 182Roman
Ezgi Durmuş İntihar Ormanı @DestekDukkan
“Bense seni unutursam bütün hayatıma ihanet etmiş sayarım kendimi. O yüzden…“
“Bir gün bizi unutursam, beni öldür. Bunu yapmazsan her gün ölür ve yavaş yavaş seni de öldürürüm. Birimizden birimizin yaşaması gerek bizi yaşatması için. Bizim yaşamamız gerek. Tamam mı?“
Bu sözler döküldüğünde İz’in dudaklarından Umut gülmüştü alay ederek. Mümkün müydü böyle bir şey? Nasıl kıyardı sevdiği, aşık olduğu kadına Umut?
Umut ve İz sekiz yaşında tanışmışlar ve neredeyse hiç ayrılmamışlardı birbirlerinden. Umut, şimdilerde otuz dört yaşındaydı; portakalı, eski kaşarı, kırmızılahanayı ve İz’i çok seviyordu. Anne babasının tek çocuğuydu ve İstanbul’da yaşıyordu. Babası adının Devrim olmasını istemiş, annesi karşı çıkıncada bari doğum günü 1 Mayıs olsun diyerek kimliğini asıl doğum gününden sonra çıkartmıştı Umut’un.
İz ve ailesi ise İzmir’den taşınmış komşu olmuşlardı Umutlara. Işık adında bir ablası vardı İz’in ve babanesine fazlasıyla düşkündü. Hatta babanesi öldüğünde okulunu bile dondurmuştu kafasını toparlayamayıp. Alzheimer olduktan kısa bir süre sonra kaybettikleri babaannesinin ardından kendisininde aynı hastalığı yaşayacağından korkuyordu İz. O anlarında Umut her zaman yanındaydı İz’in çünkü onlar birdi, biz olmuşlardı birlikte. Aradan geçen zamanda İz, mesleği olan avukatlığı radikal bir kararla bırakmış kendini yepyeni bir alanda bulmuştu. Türkiye’nin en köklü kültür sanat vakıflarında birinde proje yöneticisi olmuştu İz. Birlikte çok mutluydular ama o gün ne olduysa önce Japonya’daki #intiharormanı ndan bahsetmiş, sonrasında da bizi unutursam, öldür beni diyordu İz. Unutmaktan korkuyordu ya da aslında tüm yaşadıklarını unutan o değil miydi?
Öyle güzel bir eserdi ki #intiharormanı , inanın soluksuz ve yüreğimde bir sızıyla okudum her bir satırını. Ezgi Hanımın kalemini #öz adlı eseri ile tanımıştım ve çok sevmiştim ama #intiharormanı bende bambaşka hisler bıraktı ve hala etkisindeyim. Üstelik öyle bir son hazırlamış ki yazarımız bizlere emin olun uzun süre aklınıza, yüreğinize işleyecek hikayemiz.
TAVSİYEMdir.
Syf: 182·
263 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.