Yine bir yazar, yine bir sefalet...
Behçet Necatigil 'in çevirmenliğini yaptığı bu kitabın önsözünde 
Knut Hamsun 'un hayatını anlatıyor. Önsözde şöyle bir kısım dikkatimi çekti: ''Gjövik'te bir salon kiralandı, konferansın konusu ilan edildi: August Streindberg üzerine bir konferans verilecekti! Bir yol işçisi, bir kum ocağı kahyası, edebiyatın şakaya gelmez konusu üzerine konuşacaktı. Konferansı dinlemeye altı kişi geldi.''
Görünen o ki 19. yüzyıl Norveç'inde de edebiyata ilgi bir hayli az ve yazar olmak da bir hayli zor... Kitap hakkında söylemem gereken pek bir şey yok aslında. Bir yazar, on yazısından birinde 10 kron kazanıyor. Çoğunlukla aç ve sefalet içerisinde oradan oraya sürüklenip duruyor. Kitabı okurken asıl düşündüğüm şey ise yazarların, -ki ben de bir yazar olarak- yazma işinde neden bu kadar inatçı oldukları. Yüzyıllar boyunca yazarlar hep açlık ve sefaletle mücadele edip durmuş. Bu da yetmemiş sürgün, hapis, işkence, aşağılamalar yapılmış. Buna rağmen birçoğu yolundan asla dönmemiş ve yazmaktan başka hiçbir işi düzgün yapamamışlar. Bu kitabın yazarı da bu kitabı, bir nevi otobiyografi gibi kaleme almış. Knut Hamsun ve onunla benzer hikayelere sahip birçok yazar... Hiçbir açlık ve sefalet onları yazarlıktan vazgeçirmeye ikna edememiş. Halbuki yapılacak başka bir beden işi ya da en basitinden limon satma gibi işler bile karın doyurmaya yetecek şeyler. Yüzyıllardır aynı hikaye dönüp duruyor. Bir adam, yazar olmaya karar veriyor, sefaletle boğuşuyor. Fakat yüzyıllar, bu insanların soylarını tüketmeye yetmiyor. Okunmadığı halde, para kazanmadığı halde, ilgi görmediği halde yazmaya devam etme hissi sanırım ilk insanların mağara duvarlarına yazı yazmaları gibi bir his. Öküzün fotoğrafını duvara çizmenin bir anlamı yok. Ama ölüm ve ardında bir şeyler bırakabilme hissi ve bir defa yaratınca bu dürtünün de insanın yakasını asla bırakmaması sanırım; aç yazarların binyıllar boyunca ortaya çıkmasını sürdürecek.Edebiyat
Behçet Necatigil 'in çevirmenliğini yaptığı bu kitabın önsözünde Knut Hamsun 'un hayatını anlatıyor. Önsözde şöyle bir kısım dikkatimi çekti: ''Gjövik'te bir salon kiralandı, konferansın konusu ilan edildi: August Streindberg üzerine bir konferans verilecekti! Bir yol işçisi, bir kum ocağı kahyası, edebiyatın şakaya gelmez konusu üzerine konuşacaktı. Konferansı dinlemeye altı kişi geldi.''
Görünen o ki 19. yüzyıl Norveç'inde de edebiyata ilgi bir hayli az ve yazar olmak da bir hayli zor... Kitap hakkında söylemem gereken pek bir şey yok aslında. Bir yazar, on yazısından birinde 10 kron kazanıyor. Çoğunlukla aç ve sefalet içerisinde oradan oraya sürüklenip duruyor. Kitabı okurken asıl düşündüğüm şey ise yazarların, -ki ben de bir yazar olarak- yazma işinde neden bu kadar inatçı oldukları. Yüzyıllar boyunca yazarlar hep açlık ve sefaletle mücadele edip durmuş. Bu da yetmemiş sürgün, hapis, işkence, aşağılamalar yapılmış. Buna rağmen birçoğu yolundan asla dönmemiş ve yazmaktan başka hiçbir işi düzgün yapamamışlar. Bu kitabın yazarı da bu kitabı, bir nevi otobiyografi gibi kaleme almış. Knut Hamsun ve onunla benzer hikayelere sahip birçok yazar... Hiçbir açlık ve sefalet onları yazarlıktan vazgeçirmeye ikna edememiş. Halbuki yapılacak başka bir beden işi ya da en basitinden limon satma gibi işler bile karın doyurmaya yetecek şeyler. Yüzyıllardır aynı hikaye dönüp duruyor. Bir adam, yazar olmaya karar veriyor, sefaletle boğuşuyor. Fakat yüzyıllar, bu insanların soylarını tüketmeye yetmiyor. Okunmadığı halde, para kazanmadığı halde, ilgi görmediği halde yazmaya devam etme hissi sanırım ilk insanların mağara duvarlarına yazı yazmaları gibi bir his. Öküzün fotoğrafını duvara çizmenin bir anlamı yok. Ama ölüm ve ardında bir şeyler bırakabilme hissi ve bir defa yaratınca bu dürtünün de insanın yakasını asla bırakmaması sanırım; aç yazarların binyıllar boyunca ortaya çıkmasını sürdürecek.··
2.406 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.