Hakkım var mı?Edebiyat
Öncelikle buraya bir inceleme yazmadan önce ne kadar düşündüğümü bilemezsiniz. Öylesine bir kitap okudum ve kafamda öylesine sesler belirdi ki anlatamam. Kitabın her detayını anlayabilecek bilgiye sahip olduğumu maalesef düşünemiyorum, bir inceleme yazmaya da hakkım var mı emin de değilim açıkçası. Ancak kitaptan öylesine etkilenmiş bir haldeyim ki fikirlerimi yazarak hiç değilse biraz somutlaştırmam gerektiğini fark ettim. Şunu belirtmeliyim ki bu inceleme okuduğum başka bir inceleme ve kitap üstünden gidecek. Bir kaç sayfalık fikir alma araştırmamda okuduğum en iyi inceleme buydu. sizlerin de mutlaka okuması gerek diye düşündüğüm için ve bazı fikirlerimin kaynağını belirtmek adına buraya bağlantısını bırakıyorum : hukukpolitik.com.tr/2016/11/01/dost...
Raskolnikov babasının ölümünden sonra fakir kalmış annesinin arqada gönderdiği parayla okumaya çalışan bir üniversite öğrencisi aslında. Ancak yoksulluk ona büyük bir utanç vermeye başlıyor, bu durumdan dolayı okulunu dondurmak zorunda kalması bir yana, tanıdığı insanlara gözükmek bile istemiyor. Bir gün bir kadının rehin eşya aldığını ve karşılığında para verdiğini öğrenince babasından kalma bilezik kardeşinden kalma bir yüzüğü götürüyor. Ancak bu kadının insanları kullandığını, ederinden az para verdiğini zamanında para getirilmezse eşyayı hiç vermediğini, fark edince aslında bu kadından hem iğreniyor hem de nefret ediyor. Bu kadını düşünürken gittiği meyhanede iki gencin konuşmasına şahit oluyor ve aralarından birinin "Ben bu kocakarıyı kolayca öldürebilirim..." dediğine şahit olunca irkiliyor. Ancak genç bunun söylemesinde kendinde nasıl bir haklılık payı olduğuyla devam edince aslında Raskolnikov'un da ilgisini çekiyor ve eve giderek işleyeceği cinayeti
··
18,7bin Gösterim
9 Yorum
Kaleminize sağlık, o kadar içten bir inceleme olmuş ki Dostoyevski’nin yarattığı o zihinsel sıkışıklığı hissetmemek mümkün değil. İnceleme yazmaya hakkım var mı?'diye sormanıza hiç gerek yok, çünkü bu eser tam olarak bu insan olma sancısını paylaşalım diye yazılmış.
Raskolnikov’un suç mahalline dönüşünü bir katil olma deneyimi yaşama isteği olarak yorumlamanız çok sarsıcı ve özgün bir perspektif, üzerine uzunca düşünülmesi gereken bir nokta. Ben bu eseri okurken Raskolnikov’u bir karakterden ziyade zamansız bir vicdan şiiri gibi hissetmiştim. Akıl kendi vahşetini Napolyon olma teorisiyle ne kadar haklı çıkarmaya çalışırsa çalışsın, sizin de belirttiğiniz o içteki kara deliklerden vicdanın sesi er ya da geç yükseliyor.
Sonia’nın merhametinin, sizin bahsettiğiniz o karmaşık teorileri sabırla çözmesi bence kitabın en büyük mucizesi. Tıpkı dediğiniz gibi, en büyük ceza mahkemede değil, insanın kendi içinde başlıyor. Bu derinlikli sorgulama ve paylaştığınız kıymetli bağlantı için teşekkürler! https://1000kitap.com/gonderi/297963945
Bu yorum görüntülenemiyor
Bu yorum görüntülenemiyor
Suç ve Ceza'yı yirmi yıl arayla iki kere okudum ve belirttiğiniz gibi asla bir iki defa okumayla "okudum" denebilecek bir kitap değil. Hemfikir olduğum okurları görünce mutlu oluyorum. Teşekkür ederim güzel incelemeniz için.
Reklam
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.