ORDULAR İLK HEDEFİNİZ KENDİNİZEdebiyat
YouTube kitap kanalımda Korku kitabının da içinde bulunduğu kitaplık turu videomu izleyebilirsiniz: ytbe.one/yf0me602lnY
"Korkmaktan korkmayalım artık. Ordular ilk hedefiniz kendiniz!" Büyük Ev Ablukada
Fobofobi. Korkmaktan korkmak. Sınırsız bir korku döngüsü içinde kalmak. Belki de neden korkacağını bilememenin verdiği bir korku girdabı.
Çağımızda herkes için bir korku çeşidi var. Bunun içinde yerfıstığı ezmesinin, yerken, damağa yapışmasından duyulan korku çeşidi olarak arakibutirofobi, sakaldan ya da sakallı kişilerden korkmanın çeşidi olarak pogonofobi ya da güzel kadınlardan korkmanın çeşidi olarak venüstrafobi gibi korku çeşitleri de var. Fakat Zweig'ı bilirsiniz. Etiketlendirmelerle vakit kaybetmez bizim Zweig. İnsanın içinde olup biten buhranları en kesif bir şekilde ne yapar ne eder ama anlatmasını bilir.
Sahi neyden korkmuyoruz ki biz artık? Her gün korkacağımız yeni şeyler çıkıyor karşımıza. Korkunun bir süreç olduğunu bildiğimizden ötürü de sonucun soru işaretleriyle dolu olması bizi daha da alt ediyor çoğu zaman. YKS ve SBS'lere giriyoruz geleceğimizden korkuyoruz, pişmanlıklar duyuyoruz geçmişimizden korkuyoruz, anı yaşayamıyoruz şimdiki zamanımızdan korkuyoruz... Sevilecek insanlar çıkıyor karşımıza ve biz sevmekten korkuyoruz, karşımızdaki insanlara onların istediği türden hareketler yapmazsak da sevilmemekten korkuyoruz... Sanki kitaptakine benzer olduğu gibi hayattaki her parçanın bize şantaj yapmaya çalıştığını düşündüğümüz bir ortamda büyüyoruz. Korkarken bile doğru dürüst korkamıyoruz, çünkü korkunun mistikliği arasında kaybolup gidiyoruz.
Damarlarımız genişliyor, kan basıncımız artıyor, kalp atış hızımız artıyor, göz bebeklerimiz büyüyor... Aynı kedilerin nereye gittiklerini bilmeden rastgele yürümeleri gibi biz de rastgele yürüyoruz ölüme kadar. En çok da ölümden korkuyoruz denilir her zaman fakat hiç ölümle barışık olmayı deniyor muyuz? Belki de o zaman korku sürecinin sonunu göreceğiz. Belki de o zaman korkularımızın yersizliğini nice özgürlüklerimizle birleştireceğiz.
Iron Maiden'ın da dediği gibi karanlığın korkusu zaten esas olan. En karanlık olan da insanın nefsiyle, vicdanıyla ve kendisiyle verdiği o savaşın rengi değil mi? Belki de senden habersiz kaç hücre intihar ediyor içinde? Yoksa Zweig bir adrenalin şırıngasının mı içinde? Kitapta bahsi geçen piyanistin, piyanonun tuşlarına vurduğunda seyircilerde oluşan ürperme gibi beynimizin vurduğu tuşlara karşı kalbimizin korkusunu engelleyebiliyor muyuz?
Sınırlarını bilmediğimiz her şey korku doludur. Zweig da insan ruhunun sınırları konusunda Freudspor'lu olduğu için senden korkuyorum Zweig. Zamanında böyle kitaplar yazabilmiş olduğun için korkuyorum. Zira senin de dediğin gibi uzaklarda iyiliksever, kocaman bir güneş gibi iyileşme umudunun olduğunu ben de biliyorum. Fakat ben zaten korkamamaktan korkuyorum. Çünkü bilim adamları yüzlerce korku çeşidi sıralarken korkamamaktan korkmanın tanımını es geçmişler. Daha tanımlandırılmamış bu korkma çeşidini 1934'ten sonra Brezilya'da senin gerçekleştirdiğini biliyorum. Hitler sana ve eşine korkamamaktan korkmayı öğretmişti çünkü. İyi ki zamanında korkmuşsun. Çünkü Allah'ın Amazon Ormanları'nda yeni böcek türleri keşfetmek varken Satranç kitabını o kesif korkuyla yazabilmişsin.
Korku deyip de geçmeyin, bir gün ruhunuzun depresif sınırlarında perende atarken olur ki Korku kitabına rastlarsanız alabildiğinize korkun diye.
Çünkü korku özgürlüktür.
14 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yine döktürmüşsün ne diyeyim. Sanırım Zweig'i senden daha iyi tahlil eden bir kişi daha göremeyeceğim. Ben de bundan korkuyorum. Dün incelemeni okumaya fırsat bulamadım. Uzun gelmişti, korktum. Okumadım! Ama şimdi, yağ gibi kaydı gitti. Bir de baktım incelemenin sonundayım. Hadi fırsat bulup siteye takılamıyorsun da, arada böyle güzel incelemelerle şaşırt bizi. Yüreğine, kalemine sağlık.. :)
Mehmet, çok teşekkür ederim. Mutlaka bu konuda çok daha iyileri vardır fakat insanın kalbini kullanıp da yazamayacağı şey yoktur bence. :) Okumak için zaman ayırmana da teşekkür ederim, senin de dediğin gibi arada yazmaya çalışacağım. Bazen de ben uzun inceleme yazmaktan korkuyorum bir bakıyorum 6-7 paragraf yazmış oluyorum, ilginç bir olay. :)
Hep korku dünyasında büyütülüyoruz çünkü. Daha çocukluktan başlıyor. Uyumazsak öcüler gelir, yemek yemezsek öcü alır götürür, ağlarsak doktor gelir iğne yapar diye diye büyütüldük. Öyle ki Allah'ı bile sevdirmediler korkuttular. Kanımıza işlemiş artık korku. Korkmamak elde mi?
Dürüst olmak gerekirse hayatta aşamadığım çok değişik korkularım var benim de. Üstesinden gelemediğim...
Yine çok güzel bir inceleme olmuş Oğuz, ellerine sağlık :)
Hayat boyu korku paketine baştan bağlatılıyoruz zaten. Din üzerinden korku yüklenen korku filmi paketleri, çocukluktan beri beyne aşılanan korku senaryoları, iğneler, arkadan ağlayan pilavlar, gelen öcüler, yabancılardan alınan şekerler... derken kendimizden korkar olduk işte Hesna.
Üstesinden gelemediğin korkuların olsun ki üstesinden gelebilme deneyimini edinebilelim. Çok teşekkür ederim yorumun için.
Kitabı az önce bitirdim ve bitirdikten sonra kitap hakkında inceleme okumayı çok severim bana her seferinde farklı bir bakış açısı katıyorlar.Ve bu inceleme gerçekten onlardan biriydi,teşekkürler
Düşünceniz için teşekkür ederim, farklı bir bakış açısı katabildiğime sevindim
Muhteşem bir kitap okuyup bitirdim herkese tavsiye ederim stefan zweig kitaplarının hepsi harika
Reklam
Gerçekten güzel bir inceleme olmuş kalemine sağlık, özellikle yer fıstığı korkusunu görünce aklıma geçen gün Youtube'da izlediğim Stolk'un videosu canlandı gözümde :D onu da şuraya iliştireyim izlemeyenler izlesin :)) youtu.be/h50V03JV-9s
Şu an okuduğum kitap...İncelemeyi de spoiler korkusu ile okudum :) Korkunun özünde aslında hep kaybetmek korkusu olduğuna inanırım.