Ağlamak, hatırlamanın kardeşi gibi daha çok ve aslında bence unutmak diye bir şey yok. Nitekim her hatıra tabula rosa'da bir iğreti izdir. Ama Asaf ağabeyi anlayabiliyorum; kendi penceresinden bakınca ince bir doğru görüyor.
Ağlayarak sanki insan bazı şeylerin yükünü hafifletiyor ve zamanla unutuyor gibi geliyor bana. Ağlayamadığında taş kesiliyorsun sanki ve atamıyorsun içinden.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.