Tanpınar'ın Siyasi RomanıEdebiyat & Roman
Tanpınar'ın üçlemesinin son kitabı.
Bence en siyasi romanı buydu. Bu yüzden kitabı çoğunlukla sevemedim. Okurken çok sıkıldım, sırf Tanpınar'ın kitabı diye yarım bırakmak istemedim. Mahur Beste'deki gibi fazla karakter vardı ve karakterlerin birbirleriyle bağlantılarını yeterince kuramadığım için kitapta bütünlük oluşturamadım. Ama Mahur Beste'den de yorucu bir okuma oldu benim için. Çünkü dönemin siyasetine ve Kurtuluş Savaşı'nın halkın farklı kesimleri üzerindeki etkisine sıkça değiniliyordu. Zaten amaçlanan da buydu ve bu yüzden farklı karakterlere yer verilmişti muhtemelen. Ve Cemal'in birinci tekil şahıs ağzından anlattığı bir romandı. Cemal'in anlattığı şeyler aslında güzeldi ve romanda edebiyat dolu kısımlar vardı, ama Huzur'daki tadı bulamadım. İhsan'ın düşüncelerini çok severim. Alıntılarımda güzel cümlelere yer verdim. Ama İhsan'dan Huzur'da daha çok etkilenmiştim.
Diğer yandan romanın sonlarına doğru Cemal'in insanlara dair çıkarımları hoşuma gitti. Her donanımlı insanın arkasında bir zayıflık, bir çirkinlik olduğunun anlatılması güzeldi. Bu açıdan Jung'un fikirleri geldi aklıma ve biraz da İçimizdeki Şeytan romanını hatırladım.
Tanpınar; karakterlerin geçmişlerini, kişisel tarihlerini, hususi özelliklerini ve birbirleriyle ilişkilerini ön planda tutan bir yazar bence. Ben bu tarzını seviyorum, anlattığı şeyleri detaylarla gerçekçi kılıyor. Ve edebiyat dolu cümlelerini de çok seviyorum. Fakat çok fazla karakterden söz edip onların kişisel tarihlerine de değinmesi benim dikkatimi dağıtan, kitaptan kopmama sebep olan bir unsur sanırım. Ve bu kitabı sosyolojik ve siyasi açıdan oldukça ağır basıyordu. Huzur neredeyse hiç böyle değildi.
Siyasi romanları sevenler kesinlikle bakabilir fakat benim için Tanpınar'ın en sevmediğim romanı oldu. En güzel romanı ise hâlâ Huzur.
Sahnenin Dışındakiler
Ahmet Hamdi Tanpınar
Sahnenin Dışındakiler
Ahmet Hamdi Tanpınar·
84 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.