Kaybolmanın eşiğinde bir hayat...
Tarık Tufan’ın kalemiyle geçen aylarda 
Âşıklara Yer Yok ile tanışmıştım. Bu ay birkaç arkadaş ile beraber 
Kaybolan kitabını okuduk. Kitap akıcı, yazım dili sade ve duygu geçişi başarılı olduğu için çok hızlı okunuyor. Kitapta parçalanmış aile hikayesi ve hayata tutunmaya çalışan insanların öyküsünü okuyoruz. Hakan’ın kitap başında ‘’Yaşamak, karanlık bir denizin kıyısında yürür gibi kaybolmanın kıyısında yürümekmiş; insanın kendisi ile mesafesi, dünyanın geri kalanı ile arasındaki mesafeden daha büyükmüş’’ cümlelerinden yola çıkarak başlayan kitapta kaybolan bir kişi yok, hemen hemen tüm karakterler kaybolmanın eşiğindeki kişilerden seçilmiş.
Hayat şartları ve küçük yaştan itibaren başlayan aile ilişkilerindeki çatırtı insanları yalnızlaşmaya itmiş. İnsanlar çağımızın vebası olarak sayılabilecek sürekli geçmeyen bir yorgunluğa müzdarip. 
Tutunamayanlar Turgut Özben’in hayata tutunmak için sarıldığı Olric karakterine selam gönderen yazar bu yalnızlaşmayı ‘’Meğer iç sesim arkadaş gibi beni oyalıyor, bir nebze de olsa yalnızlığımı unutturuyormuş. İnsan iç sesini kaybettiğinde nerede arayabilir ki?’’ diyerek ifade ediyor. ‘’Toprağa çiçek ekmekle kendini gömmek arasında bir yerde kalan’’ taraflardan biri çözüm olarak haz alacağını düşündüğü yere kaçmakta görüyor. Ne kadar haklı bir tutum? Tartışmaya açık…
Kitapta kendisine ve sonuçlarına çokça yer verilen ve bir benzerinin etkilerini altı ay önce tüm sıcaklığı ile hissettiğimiz 1999 Gölcük Depremi bir miktar burukluk yarattı. Allah tekrarını yaşatmasın...
Pek hoşlanılmayan bir aile ferdinin demans hastalığına yakalanması ve bunun aileye etkileri, bakımın zorluğu güzel işlenmiş. Unutmanın, unutabilmenin, seçici nisyanın bir nimet olduğu ‘’ Unutmuyorum. İstemediğimden değil, başaramadığım için. Unutamıyorum ben. Gece uyumaya çalışırken beynimi istila ediyorlar. Senin unutkanlığına hastalık diyorlar ama benimki daha büyük bir lanet.’’ sözleri ile ne güzel özetlenmiş. Unutmak belki de en büyük özgürlüklerden biridir, ama hafıza-i beşer maalesef kötü anıları bellek haritasında hep ‘’öne çıkanlar’’ bölümünde tutar. En mutlu gününüzde telefonların galerisi gibi ‘’bu günü hatırlıyor musunuz’’ diye öne çıkartır. Nazım’ın dediği gibi ‘’Unutmak ise kocaman bir devrim."
Bana göre kitapta ki en büyük kaybolan: Yıldız. Hep ikinci planda kalmış, insanlarla kıyas yapılmış, duyguları önemsenmemiş, mutluluğu evlilikte aramış onu da bulamamış ama ayakları yere en sağlam basan karakter. Aramızda kalsın ama kitap sonunda bulunan olayın müsebbibi de kendisi… (Yazar okuyucuya bu konuda açık kapı bırakmış)
Sevdiğim bir roman oldu, herkese keyifli okumalar…Edebiyat
Tarık Tufan’ın kalemiyle geçen aylarda Âşıklara Yer Yok ile tanışmıştım. Bu ay birkaç arkadaş ile beraber Kaybolan kitabını okuduk. Kitap akıcı, yazım dili sade ve duygu geçişi başarılı olduğu için çok hızlı okunuyor. Kitapta parçalanmış aile hikayesi ve hayata tutunmaya çalışan insanların öyküsünü okuyoruz. Hakan’ın kitap başında ‘’Yaşamak, karanlık bir denizin kıyısında yürür gibi kaybolmanın kıyısında yürümekmiş; insanın kendisi ile mesafesi, dünyanın geri kalanı ile arasındaki mesafeden daha büyükmüş’’ cümlelerinden yola çıkarak başlayan kitapta kaybolan bir kişi yok, hemen hemen tüm karakterler kaybolmanın eşiğindeki kişilerden seçilmiş.
Hayat şartları ve küçük yaştan itibaren başlayan aile ilişkilerindeki çatırtı insanları yalnızlaşmaya itmiş. İnsanlar çağımızın vebası olarak sayılabilecek sürekli geçmeyen bir yorgunluğa müzdarip. Tutunamayanlar Turgut Özben’in hayata tutunmak için sarıldığı Olric karakterine selam gönderen yazar bu yalnızlaşmayı ‘’Meğer iç sesim arkadaş gibi beni oyalıyor, bir nebze de olsa yalnızlığımı unutturuyormuş. İnsan iç sesini kaybettiğinde nerede arayabilir ki?’’ diyerek ifade ediyor. ‘’Toprağa çiçek ekmekle kendini gömmek arasında bir yerde kalan’’ taraflardan biri çözüm olarak haz alacağını düşündüğü yere kaçmakta görüyor. Ne kadar haklı bir tutum? Tartışmaya açık…
Kitapta kendisine ve sonuçlarına çokça yer verilen ve bir benzerinin etkilerini altı ay önce tüm sıcaklığı ile hissettiğimiz 1999 Gölcük Depremi bir miktar burukluk yarattı. Allah tekrarını yaşatmasın...
Pek hoşlanılmayan bir aile ferdinin demans hastalığına yakalanması ve bunun aileye etkileri, bakımın zorluğu güzel işlenmiş. Unutmanın, unutabilmenin, seçici nisyanın bir nimet olduğu ‘’ Unutmuyorum. İstemediğimden değil, başaramadığım için. Unutamıyorum ben. Gece uyumaya çalışırken beynimi istila ediyorlar. Senin unutkanlığına hastalık diyorlar ama benimki daha büyük bir lanet.’’ sözleri ile ne güzel özetlenmiş. Unutmak belki de en büyük özgürlüklerden biridir, ama hafıza-i beşer maalesef kötü anıları bellek haritasında hep ‘’öne çıkanlar’’ bölümünde tutar. En mutlu gününüzde telefonların galerisi gibi ‘’bu günü hatırlıyor musunuz’’ diye öne çıkartır. Nazım’ın dediği gibi ‘’Unutmak ise kocaman bir devrim."
Bana göre kitapta ki en büyük kaybolan: Yıldız. Hep ikinci planda kalmış, insanlarla kıyas yapılmış, duyguları önemsenmemiş, mutluluğu evlilikte aramış onu da bulamamış ama ayakları yere en sağlam basan karakter. Aramızda kalsın ama kitap sonunda bulunan olayın müsebbibi de kendisi… (Yazar okuyucuya bu konuda açık kapı bırakmış)
Sevdiğim bir roman oldu, herkese keyifli okumalar…·
154 Gösterim
3 Yorum
Ve beklenen inceleme geldiii 🤩🤩
Özellikle birlikte okuduğumuz kitapların üzerine sizin incelemeyi de okuyunca puzzle'in eksik parçası tamamlanmış oluyor bende 🤗🙈
Çok severek okudum ben de, iyi ki birlikte okuduk. Yüreğinize sağlık hocam yine şahane bir analiz yapmışsınız 👌🫶🤗
"Hafıza-yı beşer kendisi ile kalınca kötü anıları hatırlamayı ve vicdan muhasebesi yapmayı sever." imiş hocam. Ama bence yine de insan güzel anıları hatırlamalı. Ümitvâr olmalı. Yıldız 'a ben de haksızlık etmişim galiba. Düşününce hak verdim. Bağlantılar da çok güzel kurulmuş yine. Kaybolan yorumunuzu bilhassa merak ediyordum. Farklı açıdan bakmayı öğrendim bu incelemenizle. 6 karşı tarafa 9 gibi görünebilir ve iki taraf da haklıdır aslında. Ne diyeyim kaybolanlardan değil tutunabilenlerden olmak temennisiyle. Yüreğinize sağlık. 🙏👍👌👋👋👋
John Coffey
Gönderi Sahibi
Teşekkür ederim hocam. "Ümit iyi bir kahvaltı, kötü bir akşam yemegidir" ümitlerimizin sonuca ulasmasi temennisiyle diyeyim😉 keyifli okumalar🌿🌿
Bu kitabı da okumalı en kısa zamanda. Sağolun. Habibe hocamın yorumundan sonra da merak etmiştim. Şimdi daha da çok merak ettim. Kaleminize sağlık.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.