“Men arafe nefsehu fekad arafe Rabbehu.” Demek ki nefsini bilen Rabbini buluyor. Buradaki kendini bilmek, ontolojik manada bir kendini biliştir; bir insan olarak nelerle mücehhez olduğumuzun bilincine varıp, “Ne manada bir kapasitem var. Nereden geldim; neden doğdum ve nereye gidiyorum?” sorularına cevap aramaktır.