Demokritos ahlakının genel karakteri akılcı, ölçülü ve dengeci bir ahlak olmasıdır. O hazzın sırf haz olarak iyi olduğuna inanmaz ve bu bakımdan ardılı olan Epikuros'tan ayrılır. Öte yandan hazzın haz olarak kötü olduğu düşüncesinde de değildir.
O, ahlakça güzel olan hazların seçilmesini tavsiye eder ve bu konuda da akla büyük bir görev verdirir.
Demokritos'a göre her zevk, peşinden koşulmaya layık değildir. Davranışlarını araçsız haz ve acı duyumlarına göre ayarlayan biri, ancak delidir.
Akıllı insan kendisini duygunun araçsız güdüsüne terketmez, kendisi için doğru olanın, uygun olanın akılsal bilgisine bırakır.
Demokritos bu en üstün amacı veya insan için en yüksek iyiyi galiba yürek ferahlığı, ruh huzuru diye adlandırabileceğimiz bir şeyde bulmaktadır. Bu ruhun gelip geçici bir hoşnutluk durumu değildir; sürekli ve kalıcı bir memnunluk halidir. Bu hale de ancak doğru düşünme, doğru eylemle, kısaca doğru davranışla ulaşılabilir.
Demokritos en üstün erdem olarak ölçülülüğü görmektedir. Ölçülülük, insanın doğa tarafından kendisine çizilen sınırları aşmaması ve gücü içinde olmayan şeyleri elde etmeye çalışmamasıdır. Yürek ferahlığı veya ruh huzurunu sağlayabilecek en önemli şeyler, hazda ılımlılık ve doğru ölçüler peşinde koşmaktır.
Sayfa 361 - İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları·Kitabı okudu