Tatar Çölü, genç Teğmen Giovanni Droga'nın ilk atandığı yer olan Bastiani Kalesi'ne gitmek için bir eylül ayında yola çıkışı ile başlayan satırların; arkasında verilen kararların, yapılan seçimlerin, vazgeçişlerin, bilinmezliklerin eşlik ettiği o ikircikli kararsızlıkların, beklentilerin, kanser hücresi gibi büyüdükçe büyüyen lanet alışkanlıkların getirdiği acı bir yaşam öyküsüdür.
Dino Buzzati bu eserinde oluşturduğu metaforlarla, inşa ettiğimiz hayatımızı belli alışkanlıklar doğrultusunda nasıl dört duvar arasına sıkıştırıp neleri kaçırdığımızı vurgulamak istemiş aslında..
Oğuz Atay 'ın da 
Tutunamayanlar kitabında dediği gibi;
“Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım”
Bu alıntıdanda yola çıkarak, Giovanni Droga'nın bize öğrettiği, ömür hep bir şeyleri beklemekle geçiyor. Oysaki zaman kısıtlı geçen her saniye aleyhimize işliyor. Hayat kaçıyor yaşanmadan, yaşanamadan..
Bu hayatta kendi yaşantımıza uygun bir kitap seçmek zorunda olsaydık benimki, Tatar Çölü olurmuş. Okudukça kendimi bulduğum adeta Giovanni değil o romanın ana karakteri ben gibiydim. O Bastiani Kalesine atanmıştı, ben taşrada bir hastaneye.. 4 yıl sonra net gideceğim diye geldiğim bu yerde 6. yılımı bitirmek üzereyim. Okurken aslında ne kadar normalleştirdiğim bu düşüncelerimin bir alışkanlık ve olmayacağını bildiğim şeylere kapılmış giden bir sürü ümitlerimin olduğunu gördüm. Bu kitap benim için bir aydınlanma farkındalık oldu. Umarım sizlerde şimdi kalkıp harekete geçip her gün hayatınıza neşe ve güzellik katacak uğraşlar ve gayeler eklersiniz..
Sözlerime son bir alıntı ile sonlandırıyorum yüksek müdalerinizle:
''Bir sayfa, böylece, yavaşça çevrildi ve tüketilmiş günleri eklenerek öbür tarafa geçti, şimdilik biriken sayfalar ince bir cilt oluşturmakta ama buna karşılık kalan sayfalar bitmek bilmez bir hacim sunmaktadır. Ama yine de biten bir sayfadır, teğmenim, yani yaşamın bir parçası..''
Keyifli okumalarrr.. :)
Dino Buzzati bu eserinde oluşturduğu metaforlarla, inşa ettiğimiz hayatımızı belli alışkanlıklar doğrultusunda nasıl dört duvar arasına sıkıştırıp neleri kaçırdığımızı vurgulamak istemiş aslında..
Oğuz Atay 'ın da Tutunamayanlar kitabında dediği gibi;
“Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım”
Bu alıntıdanda yola çıkarak, Giovanni Droga'nın bize öğrettiği, ömür hep bir şeyleri beklemekle geçiyor. Oysaki zaman kısıtlı geçen her saniye aleyhimize işliyor. Hayat kaçıyor yaşanmadan, yaşanamadan..
Bu hayatta kendi yaşantımıza uygun bir kitap seçmek zorunda olsaydık benimki, Tatar Çölü olurmuş. Okudukça kendimi bulduğum adeta Giovanni değil o romanın ana karakteri ben gibiydim. O Bastiani Kalesine atanmıştı, ben taşrada bir hastaneye.. 4 yıl sonra net gideceğim diye geldiğim bu yerde 6. yılımı bitirmek üzereyim. Okurken aslında ne kadar normalleştirdiğim bu düşüncelerimin bir alışkanlık ve olmayacağını bildiğim şeylere kapılmış giden bir sürü ümitlerimin olduğunu gördüm. Bu kitap benim için bir aydınlanma farkındalık oldu. Umarım sizlerde şimdi kalkıp harekete geçip her gün hayatınıza neşe ve güzellik katacak uğraşlar ve gayeler eklersiniz..
Sözlerime son bir alıntı ile sonlandırıyorum yüksek müdalerinizle:
''Bir sayfa, böylece, yavaşça çevrildi ve tüketilmiş günleri eklenerek öbür tarafa geçti, şimdilik biriken sayfalar ince bir cilt oluşturmakta ama buna karşılık kalan sayfalar bitmek bilmez bir hacim sunmaktadır. Ama yine de biten bir sayfadır, teğmenim, yani yaşamın bir parçası..''
Keyifli okumalarrr.. :)
·
1 +1'leme
·147 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.