Gördüklerimin yüküyle yaşamayı nasıl öğreneceğim?
Günler önce bitirdiğim kitap üzerine bir şeyler karalayabilme gücünü yeni yeni bulabiliyorum kendimde. Şimdi ben "okuduklarımın yüküyle yaşamayı nasıl öğreneceğim," öyle dünyalara şahit oldum ki, yaşananlara tanıklık etmek bile kanımı dondurdu, kim bilir yaşaması nasıl olurdu? youtu.be/tSjiY65gRbI?si=...
"Herkes acısını başka türlü taşıyordu," ama kime bakarsak bakalım yarası aileye dayanıyordu. 
Nermin Yıldırım'ın adını görünce ailesinden yaralı insanlar geliyor aklıma hep. Ailesinden eksik, ailesinden yitik... Ve bazı yaralar aileden açılınca, hangi zaman dilimine varırsan var, nereye gidersen git "kapanmıyor".
"İnsan rüyasında çocukluğunu görüyorsa, büyürken bir şeyleri yanlış yapmış demektir." (s. 268)
Düşünün!
Bir sabah uyanıyorsunuz ve hayatta en çok kiymet verdiğiniz insanı kaybediyorsunuz.
Hayır ölüm falan değil, düpedüz hiçbir açıklama yapmadan ve iz bırakmadan çekip gitmiş.
Ne hisseder, ne yapardınız?
Bir yolculuk romanı 
Rüyalar Anlatılmaz
Ansızın yok olan bir eşin ardından çıkılan yolculuğun,
Rüyadan gerçeğe uzanan yolculuğun,
Geçmişe yolculuğun,
Yitip giden yıllara yapılan yolculuğun,
Heba olan hayatlara yolculuğun romanı...
Yol aynı ama o yolda yürüyen insanların duyguları farklı... O kadar farklı ki hangi kahramana kızsanız onun ağzından hikayeyi dinlediğinizde içiniz yanıyor. Kime sövseniz küfrünüz ağzınızda yarım kalıyor.
"İnsan içinde sakladıklarıyla yorulup kirleniyor en çok." (s. 226)
Kardeşini Doğurmak diye bir kitap okumuştum yıllar önce, kanım dona dona. Bir süre yaşamak dahi gelmemişti içimden. Bu kitaptan sonra da kanımın çekildiğini hissettim. Hatta eminim bir süre üçlü koltuk dahi görmeye dayanamayacağım. İnsan içinde nelerin yükünü taşıyor da kimselere göstermiyor. Bazen kendi hatası olmayan bir yanlışın cezasını ömür boyu çekiyor. Ah Müesser, nasıl da anlamadım senin bir ömür evlenmeyişinin nedenini, kör müydü gözüm için çocuk hasretiyle yanarken yaşadıklarını göremedim, sağır mıydı kalbim, hissedip bilemedim. İçin için Veysel'e yanarken içim, seni nasıl anlamadım... Ve Veysel, un ufak olmuş hayatın ancak o kadar kötü yoğrulabilirdi, giderken son gördüğün Eyüp müydü ki, "Ne iyi ettin de geldin." Şimdi sensiz hayat neye benzeyecek?
Annesi tarafından daha mı az sevilir bazı çocuklar?
Bazı insanların hayatı boyunca kendine ait hissedeceği hiçbir mekanı olmaz mı?
Kim bilir, belki de annelerimiz ondan mutfağı mesken bilirler kendilerine. Baba evinde misafir, el adamının elinde yabancı. Ve mutfaktan gelen o ses kesilince anlarız ancak annemizin gittiğini.
Çöken bir ailenin ekseninde, her bireyin ağzından ayrı ayrı dinliyoruz hikâyeyi, Gönül Dağı misali... Ateş nereye düşerse düşsün herkesi farklı yakıyor. Bilemedim, giden mi daha az acı çekiyor kalıp bekleyen mi? Ah Eyüp, keşke gördüklerin yalnızca bir rüya olsaydı ve sabah uyanınca hepsi son bulsaydı.
"Ölülerle konuşmaya çalışmanın dirilere bir faydası yok. Ne söyleyecekse, yaşayanlara söylemeli insan. Vakit varken söylemeli." (s. 329)
Rüyaların yazıldığı bir defterin peşinden, o rüyaların izinde çözülen düğümler... Düğüm düğüm oldu boğazım her ilmekte. Her şey çok başka olabilecekken olabileceklerin en kötüsü olur bazen. Çok farklı yaşayabilecekken olmak istediğin en son yerde bulursun kendini. Ve en acısı, hayat Şebnem Ferah'ın sesinden dinlediğimiz bir şarkı değildir, sil baştan başlayamazsın. Ne kadar kazırsan kazı izi kalmıştır artık. Dinlenince değil, ölünce geçecek bir iz. Hatta öldükten sonra geride kalanlara dahi sirayet edecek... youtu.be/yjGigzkkXMM?si=...
"Evet, yola terk edilmekten korktuğu için çıkmıştı. Ama o yolda bizzat kendi hayatları tarafından terk edilmiş insanlarla karşılaşmıştı." Kendi hayatları tarafından terk edilmiş... Ne kadar anlamlı değil mi? Ve ne kadar acı... Bazen ipin ucunu kaçırmamak için ne kadar uğraşırsan uğraş o ip senden çoktan kaçmış oluyor. Ne der bir yazar, "Kim bilir.. Belki de yaralarımıza üflerken öğrendik ıslık çalmayı." O ıslık da içimizde kalıyor kimi zaman. Yaralar üfleyerek dağlanmıyor.
"Ulan ne acılar var be hayatta!" diyerek kapatmak isterdim eserin kapağını ama biz okurların kötü huyu da okuduklarımızı içselleştiriyoruz. Esere girip kahramanla birlikte o acıları yaşıyor ve kolay kolay da unutamıyoruz. Dün gibi aklımızda 
Martin Eden Zeze'yi unutabildik mi? Anna Karenina hâlâ kalbimizde yaşıyor. Biz bu çağın duygusal insanlarıyız. Acının her türlüsü bize müstehak!
Nermin Yıldırım'ın adını görünce ailesinden yaralı insanlar geliyor aklıma hep. Ailesinden eksik, ailesinden yitik... Ve bazı yaralar aileden açılınca, hangi zaman dilimine varırsan var, nereye gidersen git "kapanmıyor".
"İnsan rüyasında çocukluğunu görüyorsa, büyürken bir şeyleri yanlış yapmış demektir." (s. 268)
Düşünün!
Bir sabah uyanıyorsunuz ve hayatta en çok kiymet verdiğiniz insanı kaybediyorsunuz.
Hayır ölüm falan değil, düpedüz hiçbir açıklama yapmadan ve iz bırakmadan çekip gitmiş.
Ne hisseder, ne yapardınız?
Bir yolculuk romanı Rüyalar Anlatılmaz
Ansızın yok olan bir eşin ardından çıkılan yolculuğun,
Rüyadan gerçeğe uzanan yolculuğun,
Geçmişe yolculuğun,
Yitip giden yıllara yapılan yolculuğun,
Heba olan hayatlara yolculuğun romanı...
Yol aynı ama o yolda yürüyen insanların duyguları farklı... O kadar farklı ki hangi kahramana kızsanız onun ağzından hikayeyi dinlediğinizde içiniz yanıyor. Kime sövseniz küfrünüz ağzınızda yarım kalıyor.
"İnsan içinde sakladıklarıyla yorulup kirleniyor en çok." (s. 226)
Kardeşini Doğurmak diye bir kitap okumuştum yıllar önce, kanım dona dona. Bir süre yaşamak dahi gelmemişti içimden. Bu kitaptan sonra da kanımın çekildiğini hissettim. Hatta eminim bir süre üçlü koltuk dahi görmeye dayanamayacağım. İnsan içinde nelerin yükünü taşıyor da kimselere göstermiyor. Bazen kendi hatası olmayan bir yanlışın cezasını ömür boyu çekiyor. Ah Müesser, nasıl da anlamadım senin bir ömür evlenmeyişinin nedenini, kör müydü gözüm için çocuk hasretiyle yanarken yaşadıklarını göremedim, sağır mıydı kalbim, hissedip bilemedim. İçin için Veysel'e yanarken içim, seni nasıl anlamadım... Ve Veysel, un ufak olmuş hayatın ancak o kadar kötü yoğrulabilirdi, giderken son gördüğün Eyüp müydü ki, "Ne iyi ettin de geldin." Şimdi sensiz hayat neye benzeyecek?
Annesi tarafından daha mı az sevilir bazı çocuklar?
Bazı insanların hayatı boyunca kendine ait hissedeceği hiçbir mekanı olmaz mı?
Kim bilir, belki de annelerimiz ondan mutfağı mesken bilirler kendilerine. Baba evinde misafir, el adamının elinde yabancı. Ve mutfaktan gelen o ses kesilince anlarız ancak annemizin gittiğini.
Çöken bir ailenin ekseninde, her bireyin ağzından ayrı ayrı dinliyoruz hikâyeyi, Gönül Dağı misali... Ateş nereye düşerse düşsün herkesi farklı yakıyor. Bilemedim, giden mi daha az acı çekiyor kalıp bekleyen mi? Ah Eyüp, keşke gördüklerin yalnızca bir rüya olsaydı ve sabah uyanınca hepsi son bulsaydı.
"Ölülerle konuşmaya çalışmanın dirilere bir faydası yok. Ne söyleyecekse, yaşayanlara söylemeli insan. Vakit varken söylemeli." (s. 329)
Rüyaların yazıldığı bir defterin peşinden, o rüyaların izinde çözülen düğümler... Düğüm düğüm oldu boğazım her ilmekte. Her şey çok başka olabilecekken olabileceklerin en kötüsü olur bazen. Çok farklı yaşayabilecekken olmak istediğin en son yerde bulursun kendini. Ve en acısı, hayat Şebnem Ferah'ın sesinden dinlediğimiz bir şarkı değildir, sil baştan başlayamazsın. Ne kadar kazırsan kazı izi kalmıştır artık. Dinlenince değil, ölünce geçecek bir iz. Hatta öldükten sonra geride kalanlara dahi sirayet edecek... youtu.be/yjGigzkkXMM?si=...
"Evet, yola terk edilmekten korktuğu için çıkmıştı. Ama o yolda bizzat kendi hayatları tarafından terk edilmiş insanlarla karşılaşmıştı." Kendi hayatları tarafından terk edilmiş... Ne kadar anlamlı değil mi? Ve ne kadar acı... Bazen ipin ucunu kaçırmamak için ne kadar uğraşırsan uğraş o ip senden çoktan kaçmış oluyor. Ne der bir yazar, "Kim bilir.. Belki de yaralarımıza üflerken öğrendik ıslık çalmayı." O ıslık da içimizde kalıyor kimi zaman. Yaralar üfleyerek dağlanmıyor.
"Ulan ne acılar var be hayatta!" diyerek kapatmak isterdim eserin kapağını ama biz okurların kötü huyu da okuduklarımızı içselleştiriyoruz. Esere girip kahramanla birlikte o acıları yaşıyor ve kolay kolay da unutamıyoruz. Dün gibi aklımızda Martin Eden Zeze'yi unutabildik mi? Anna Karenina hâlâ kalbimizde yaşıyor. Biz bu çağın duygusal insanlarıyız. Acının her türlüsü bize müstehak!··
141 Gösterim
14 Yorum
Günaydın sevgili dostlar. Yeni haftaya incelememle başlamanız temennisiyle... Güzel bir hafta olsun.
İncelemenizi soluksuz okudum.Yazabilmek için de yüreğimi sıkan ,nefesimi kesen hissin geçmesini bekledim.Kaleminize , yüreğinize sağlık kitabı o kadar merak ettim ki bugün sipariş listesine ekledim çok teşekkür ederim.
Sanki sohbet dinliyor gibi bidaha geri çıkmicak iyindinle dergibi okudum sindirdim bence yorumlarınız bazı kitapların başında olmayı hakkediyor 👏🙏
Nermin yıldırımın bir kitabını okumuştum bu kitabını da mutlaka okuyacağım teşekkür ederim 😊
Bu yorum görüntülenemiyor
Reklam
Günaydın, ağzınıza yüreğinize sağlık gerçekten, çok harika yorum olmuş👏🏻 yorumda şu kısım etkiledi beni; insan galiba ölüm acısına daha kolay alışıyor, ama böyle açıklama yapmadan çekip giden, bir iz bırakmadan hayatınızdan çıkıp giden, ayrılıkları daha zor alışıyor, yada alışmaya çalışmak zorunda kalıyor.!!!
""İnsan içinde nelerin yükünü taşıyor da göstermiyor. Bazen kendi hatası olmayan bir yanlışın cezasını ömür boyu çekiyor ""👏🏻. Yaşadıklarını dönüştürebiliyorsa da huzura erişiyor. Bilgelik makamına yükseliyor kimi zaman.
Çok güzel olmuş incelemeniz, kaleminiz daim olsun hocam 🙏🏻
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.