Yazarin oyku havasinda bize otobiyografisini anlatmasi gibiydi. Yu Hua’nin Yasamak kitabina benziyor, daha kisa hali gibi. Ozellikle kitabin ikinci yarisi daha da Yasamak halini aliyor cunku sinif arkadaslarindan ve gecmisindeki baska insanlarla yolunun kesistigi, uzun uzun onlari dinledigi bolume tekabul ediyor. Baslarda pek ilgi cekici buldugumu soyleyemeyecegim o yuzden. Siradan bir hikaye okumus gibiyim. Cok guzeldi veya cok kotuydu diye bir yorumda bulunacagim kadar keskin bir fikir de olusturmadi bende. Adam zaten Nobel almis, benim fikrimin pek de bir onemi yok :)