·784 syf.····Okunma: 18 Temmuz 2024 02:38 nereden başlamam gerektiğini bilmediğim için bu kadar uzun sürdü bu incelemeyi yazmak.
bu kitap, benim içime işledi.içime onları işledi.
shannon, joey ve çocuklar Cork da bir yerlerde hayatta ve ben onları tüm kalbimle seviyorum. tüm acıları kaybettikleri,kırık parçalarıyım. ilk sayfasından kalbim parçalanmaya başladı. Beni en çok kahreden şüphesiz Joey’nin annesi ve shannon için savaşması ve hayata karşı çırpınışlarıydı. En sonda öyle bir raddeye geldim ki bahsinin geçtiği her yerde kalbim sızlamaya gözüm dolmaya başladı çünkü iyi olsun istedim, ona sarılmak istedim. ona ve Shannon’a.
Shannon ne kadar güçsüz ezik gözükse de ve asla aksine inanmayacak olsa da okuduğum en güçlü karkaterlerden. karakter gelişimi o kadar olgunca ki. aldığı kararlar. Johnny’ nin gitmesini olgunlukla karşılaması ve yaptığı zekice yorumlar. benim bile onun yerine yorulmuş ve tek istediğinin Johhnyle birlikte olmak olmasına rağmen asla suçlu hissettirmiyor. gözünü asla arkada bıraktırmıyor. Başa çıkabileceğini söylüyor içten içe çıkamayacağını bilerek.
Marie Lynch, bu kadına önceki incelememde çok saldırdığımı biliyorum ama şuan.. onu afettim sanırım. En son Johnny’yle sessiz bakışmaları o kadar anlamlı ki. Onlara yardım edeceğini biliyordum. tek çözümün ikisinin beraber ölmesiydi belki de ve anne lynch de bunu biliyordu. Johnny’nin onu kurtaramadığı için çektiği vicdan azabı onun hakkında çok şey anlatıyor bence..
Kavanagh ailesi… çocukları sahiplenirken şüpheye bile düşmediler. tek istedikleri tanımadıkları 5 çocuğun iyiliğiydi. Johnny yıllarca yalnızlığa alışmış bir çocuk. Onun bu olayı olgunlukla karşılaması bunun küçük bir şey olduğunu göstermiyor bence. Yalnızlığa alışmış ve seven insanlar için alanlarının ihmal edilmesi korkunçtur. Bunu paylaşırken şüpheye bile düşmedi.
Çocuklara bayıldım onları okadar seviyorum ki..
Johnny’yle anlaşma şekilleri birbirlerine karşı koruyuculukları. Gibs’le anlaşmaları o kadar komikti ki sürekli yüzümde gülümsemeyle okudum. Sean’in benim oi’m deyip durması. Oliver’ın softluğu ve içimi en çok parçalayan Tadgh’ın o yaşında hayata ve insanlara olan öfkesi. Joey’nin küçük hali gibi.
Darren ise asla tahmin ettiğim gibi değildi. Ta anne ve babaları ölene kadar kardeşlerin kavga etmesi o kadar gerçekçi ki. Özellikle Darren bu kadar kontrolcü davranırken. Akıllıca seçimleri oldu. annelerini yanlarında tutmak gibi ama kardeşlere asla iyi gelmedi. Özellikle sen kimsin ki Joey’e aynı babası gibi olduğunu söyleyebiliyorsun. Çocuklar ölecek raddeye gelene kadar neredeydin? Ona da çok üzülüyorum. Ama acılarını yarıştırmalarına gerek yoktu. Darren’in yeterince sabırlı davranamadığını düşünüyorum çocuklara karşı.
Claire gibs ve tüm arkadaşlarıyla oldukları sahneler çok eğlenceli keşke daha fazla okuyabilsek. Lizzie ve gibs’in olayının üstü örtüldü ama daha derin bir yüzleşme beklerdim. onların kitabında belki.
Hayatımda her türlü duyguyu en yoğun yaşadığım kitap için demek istediğim daha çok şey var. İlerde tekrardan dönüp okumak istiyorum. Joey’nin kitabından sağ çıkamayabilirim. Sadece onu düşünmek bile paramparça ediyor. Son sahnede iyileşip okula başlaması ama asla unutmayacağım o kırılgan duruşu. Tüm karakterleri ayrı derin…