Bir tek gülen resmin yok. Hayata bu kadar mı dargınsın?Edebiyat
youtu.be/D1BioYf40IE?si=...
Cüneyt Arkın sever misiniz?
Namıdiğer George Arkın, Steve Arkın, Uzak Doğu'da Lee Arkın, gerçek ismiyle Fahrettin Cüreklibatır. Hiç düşündünüz mü nereden geliyor Cüneyt Arkın ismi?
Çoğumuz bilmese de bir "sanat adamı" kendisi. Cüneyt ismini bir tiyatro oyuncusundan, Arkın soyadını da öğrencilik yıllarında kendisine ücretsiz kitaplar veren bir yayıncıdan alıyor. Öykücü... Arkadaşlarıyla birlikte "Erek" isimli bir dergi çıkarıyorlar. 
Cemal Süreya, 
Fakir Baykurt gibi yazarlarla tanışıklığı var, öyle ki evlerinde dahi ağırlıyor. O sert görünümünün ardında edebi bir karakter yatıyor. Aylar önce bir kitabını okumuştum, 
Benim Kahramanım Türk Halkıdır, #239483084 şöyle bir alıntı vardı içinde:
"İnsanları sevmekle yaralandım.
Teselliyi hayvanları sevmekte buldum."
O kadar yaralı, o kadar hassas. Zor bir çocukluk, açlık, kokan bir beden... Büyüdüğünde dahi açlık korkusunu yenemeyip yanında ekmek gezdiren bir isim. youtube.com/shorts/6gq8h3E1...
"Bu dünya böyle kızım. Bir azınlık ki yer içer, bir çoğunluk ki onlar için öder ha öder!"
Farklı dönemlerde farklı karakterler ile izleyicinin karşısına çıkıyor, her karakteri kendinden bir parça. Kimi zaman bir işçi, madenci, kimi zaman uyuşturucu ile mücadele eden bir devlet adamı. İnşaatçılarla kalıyor öğrenciyken, onları tanıyor, filmlerinde bile inandığı davaları savunan bir rolde. Hatta bu nedenle komünizmle mücadele maddelerince yargılanıyor, yine de geçmiyor davasından. Halkı neredeyse orada. "İnsan niçin gelir dünyaya? Şerefli yaşamak için." Öyle bir yaşam sürüyor. "Türkiye'de evine alın teriyle, namusuyla ekmek götürüp ailesini doyuran her ana - baba kahramandır."
Öğretmen Kemal'i hatırlar mısınız?
"Okumayacaksınız! Öğrenmeyeceksiniz! Pislik içinde sefil kalacaksınız! Çeşmenizde suyunuz akmayacak! Elektrikten, radyodan, uygarlıktan uzak bir hayvan gibi yaşayacaksınız! Cezalısınız! Çekeceksiniz! Sömürüleceksiniz! Ezileceksiniz! Ezilin! Sömürülün! Ya da gelin okullara!" youtube.com/shorts/_3ebiHtI... Atatürkçü, Cumhuriyetçi bir öğretmen. Ama insanın davası ne kadar derin olursa yorgunluğu da o denli fazla oluyor. instagram.com/reel/C9p_ytJNof...
Kendi kaleminden de bir öykü var eserde, 1960 yılından, İnsan Çiti: "Sonra öldüm. Yaşarken tek gerçeğim de buydu benim. Şimdi cesedimi alıp gömecekleri günü bekliyorum." Öyle anlamlı bir yazı ki, keşke daha çok yazsaydı diyorsunuz, tıpkı keşke daha çok film çekseydi dediğiniz gibi... Derginin bu ayki konuğuydu. Çok sevdiğimden, çok uzattım, affola...
Haydar Ergülen "kayısı" ve "hıyar"ı konu almış bu sayıda. "Yazın içinde kayısı, kayısının içince yaz! Tanrım bu nasıl haz!" Öyle bir yazıydı ki Malatya'ya gidip kayısı yemiş gibi hissettim. Dublör'ü yazmış Zeynep Kahraman Füzün, "Bağıra bağıra ağlamak istiyorum, cümle aleme anlatmak istiyorum yaşadıklarımı." Anlatsak iyi gelir mi? "Ölsem kurtulur muyum?" Ne derin bir yazıydı, içinde gömüldüm. Ve İrfan Kurudirek, "Okullarda öğretilmez. Görmek için uyumak ile görmek için uyanmak arasındaki farka ayrılık denir," diyor Leyla İle Kerem'de. Karıncalara bile tuzak kurulan şu dünyada önüne bakmadan yürüyenlere... Ama sanırım en çok Selkie'nin Hikâyesi'nde bittim. Selkie ile birlikte ben de gittim.
Ne sayıydı ama!
Bitmesin diye yalvarırken birkaç çevirmede kaydı gitti ellerimden. Bir dilek bile tutamadım ardından. Bir Cüneyt Arkın posteri bir de Hülya Koçyiğit ayracı kaldı geriye. youtube.com/shorts/0Da2o5Jw... Bir dahaki sayıda görüşmek üzere! Sevgilerle...
Cemal Süreya, Fakir Baykurt gibi yazarlarla tanışıklığı var, öyle ki evlerinde dahi ağırlıyor. O sert görünümünün ardında edebi bir karakter yatıyor. Aylar önce bir kitabını okumuştum, Benim Kahramanım Türk Halkıdır, #239483084 şöyle bir alıntı vardı içinde:
"İnsanları sevmekle yaralandım.
Teselliyi hayvanları sevmekte buldum."
O kadar yaralı, o kadar hassas. Zor bir çocukluk, açlık, kokan bir beden... Büyüdüğünde dahi açlık korkusunu yenemeyip yanında ekmek gezdiren bir isim. youtube.com/shorts/6gq8h3E1...
"Bu dünya böyle kızım. Bir azınlık ki yer içer, bir çoğunluk ki onlar için öder ha öder!"
Farklı dönemlerde farklı karakterler ile izleyicinin karşısına çıkıyor, her karakteri kendinden bir parça. Kimi zaman bir işçi, madenci, kimi zaman uyuşturucu ile mücadele eden bir devlet adamı. İnşaatçılarla kalıyor öğrenciyken, onları tanıyor, filmlerinde bile inandığı davaları savunan bir rolde. Hatta bu nedenle komünizmle mücadele maddelerince yargılanıyor, yine de geçmiyor davasından. Halkı neredeyse orada. "İnsan niçin gelir dünyaya? Şerefli yaşamak için." Öyle bir yaşam sürüyor. "Türkiye'de evine alın teriyle, namusuyla ekmek götürüp ailesini doyuran her ana - baba kahramandır."
Öğretmen Kemal'i hatırlar mısınız?
"Okumayacaksınız! Öğrenmeyeceksiniz! Pislik içinde sefil kalacaksınız! Çeşmenizde suyunuz akmayacak! Elektrikten, radyodan, uygarlıktan uzak bir hayvan gibi yaşayacaksınız! Cezalısınız! Çekeceksiniz! Sömürüleceksiniz! Ezileceksiniz! Ezilin! Sömürülün! Ya da gelin okullara!" youtube.com/shorts/_3ebiHtI... Atatürkçü, Cumhuriyetçi bir öğretmen. Ama insanın davası ne kadar derin olursa yorgunluğu da o denli fazla oluyor. instagram.com/reel/C9p_ytJNof...
Kendi kaleminden de bir öykü var eserde, 1960 yılından, İnsan Çiti: "Sonra öldüm. Yaşarken tek gerçeğim de buydu benim. Şimdi cesedimi alıp gömecekleri günü bekliyorum." Öyle anlamlı bir yazı ki, keşke daha çok yazsaydı diyorsunuz, tıpkı keşke daha çok film çekseydi dediğiniz gibi... Derginin bu ayki konuğuydu. Çok sevdiğimden, çok uzattım, affola...
Haydar Ergülen "kayısı" ve "hıyar"ı konu almış bu sayıda. "Yazın içinde kayısı, kayısının içince yaz! Tanrım bu nasıl haz!" Öyle bir yazıydı ki Malatya'ya gidip kayısı yemiş gibi hissettim. Dublör'ü yazmış Zeynep Kahraman Füzün, "Bağıra bağıra ağlamak istiyorum, cümle aleme anlatmak istiyorum yaşadıklarımı." Anlatsak iyi gelir mi? "Ölsem kurtulur muyum?" Ne derin bir yazıydı, içinde gömüldüm. Ve İrfan Kurudirek, "Okullarda öğretilmez. Görmek için uyumak ile görmek için uyanmak arasındaki farka ayrılık denir," diyor Leyla İle Kerem'de. Karıncalara bile tuzak kurulan şu dünyada önüne bakmadan yürüyenlere... Ama sanırım en çok Selkie'nin Hikâyesi'nde bittim. Selkie ile birlikte ben de gittim.
Ne sayıydı ama!
Bitmesin diye yalvarırken birkaç çevirmede kaydı gitti ellerimden. Bir dilek bile tutamadım ardından. Bir Cüneyt Arkın posteri bir de Hülya Koçyiğit ayracı kaldı geriye. youtube.com/shorts/0Da2o5Jw... Bir dahaki sayıda görüşmek üzere! Sevgilerle...··
1.573 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Keyifle okuduğum bir sayı oldu henüz bitiremedim ama dergiyi kurumda bıraktım yarın bitecek inşallah kalemine sağlık
Teşekkür ediyorum. Keyifle de biteceğine eminim. En nitelikli sayılardan biriydi.