“Ben ona hep, kimsenin rızkına el uzatma derdim, o da beni dinlerdi. Oysa eskiden, boks yaparken, yediği
yumruklardan bitkin bir halde bazen üç gün yataktan kalkamadığı olurdu…O zamanlar yediğim her lokmada, cumartesi geceleri oğluma vurdukları yumrukların tadını alırdım.”
Ben bu öyküyü okumuştum, e bunu da, bunu da, bunu da. Bir iki öykü dışında hepsini okumuşum evet. Yepyeni bir Marquez kitabım oldu sanıp heveslenmiştim. Kitabın Hanım Ana’nın Cenaze Töreni, İyi Kalpli Erendira ve On İki Gezici Öykü kitaplarından derleme olduğu arka kapakta yazıyormuş meğerse. Arka kapak yazıları bazen sihir bozucu olduğu için sona bakmadan başladım kitaba. Ama büyük bir hayal kırıklığı yaşamış sayılmam. Birincisi bu öyküler birden fazla defa okunmayı hak ediyor. İkincisi, bunlar ne güzel resimler yahu. Çocuk kitabı okuyormuşum gibi hissettim.
Carme Solé Vendrell‘in eserleri eşlik etmiş öykülere. Marquez’in eserlerini resimlendirmesi için müsaade ettiği tek sanatçıymış kendisi.
Hasılı, güzel bir öykü derlemesi okumak isterseniz, hem de resimli, bu o kitap.
İnci Kut çevirisi
İnci Kut çevirisi
·
296 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.