Bu bir inceleme değil...
Çok geç bitirdiğim bir kitap oldu maalesef. Çünkü Satranç öyle bir günde okunup geçilecek bir kitap değil. Her sayfasının her kelimesi tek tek büyük bir odaklanmayla okunmalı. Ben de bu zamanımın olmasını bekledim, bekledim. Ama bu fırsatı yakalayamadım. Otobüs yolculuklarında gürültüden bunalıp kulaklığı takar ve okursunuz, ama yine de tam veremezsiniz kendinizi. İşte bende de böyle oldu. Hele Satranç'ta bu odaklanmayı bu ortamda hiç yakalayamadım.
Bütün bunlara rağmen etkilendim. O lanet hücreyi, sandalyeyi, leğeni, masayı ve hep aynı desenli duvar kağıdını; bunların çerçevesi içindeki psikolojiyi okurken tüylerim diken diken oldu.
Tekrar okuyacağım. Bütün gücümle kendimi dünyadan soyutladığıma emin olduğumda zamanlarda ve Satranç'ı artık hazmettiğimi düşünene kadar tekrar tekrar okuyacağım...
Teşekkürler.
··
36 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
<<<<< Doğru, ideoloji insana anlama kolaylığı sağlar. Olayları siyah ve beyaz diye ayırmasıdır buna sebep. Satranç tahtası gibi görür dünyayı. Değildir ama. İnan bana, çoğunlukla yanlış anlamaya, birçok şeyi kaçırmamıza sebep olur. Abim çok haklıydı, hani dedi ya, ideoloji bir fikir değildir, diye. Babam susuyordu. Ben de. Annem de. Czentovic herhangi bir hamle yapmadı, elinin tersiyle ve kararlı bir hareketle bütün taşları tahtanın dışına itti. Ne olduğunu ancak bir saniye sonra anlayabildik: Babam oyunu bırakmıştı.>>>>>
Bakın yazdıklarınız beni nerelere götürdü.
Kaleminize sağlık.
