Özdemir Asaf'ın bu muazzam eserinde şiirleri haricinde yazmış olduğu aforizma niteliğindeki etikaları, öyküleri, anı-deneme türünde yazmış olduğu yazıları bir araya toplanmıştı. Yazarımızın şiirlerinin yanı sıra diğer türlerde de ne kadar başarılı olduğunu görebildiğimiz muazzam bir eserdi.
Kırılmadık Bir Şey Kalmadı'da ilk 250 sayfa civarı yazarımızın aforizma niteliğindeki etikaları ile doluydu ve ben resmen 250 sayfada bulunan her bir aforizmayı alıntı olarak paylaşabilmek, her birini teker teker zihnime kazıyabilmek istedim. Her biri birbirinden güzel ve anlamlıydı.
Bu derecede beğenebildiğim son aforizma kitabı 
Halil Cibran'a ait olan 
Kum ve Köpük idi. Ancak kendi edebiyatımızda sahip olduğumuz kıymetli bir yazarımızın kaleme almış olduğu bu aforizmalar gerçekten hiç az değildi.
250.sayfadan yaklaşık 400.sayfaya kadar Özdemir Asaf'ın kısa kısa anı-deneme türünde yazmış olduğu yazıları vardı ancak bu yazılar o kadar düşündürücü ve o kadar içimi okuyan yazılardı ki yine beğenmeden geçemedim. :) Sonrasında da öyküleri bulunuyordu. Öykülerin birkaç satırlık olacak kadar kısa olanları da vardı, 3-4 sayfa olacak şekilde uzunları da. Kimi yalnızca diyaloglardan oluşuyordu, kimi ise bambaşka tarzlarda. Öyküler gerçekten çok çeşitliydi ve bildiğimiz öykülerden oldukça farklıydı.
Bunun ana nedeni ise kesinlikle Özdemir Asaf'ın hem öykülerinin, hem anı-deneme türündeki yazılarının hem de aforizmalarının derin bir felsefeye dayandırılmış olmasıydı.
Aforizmaları ile anı-deneme türündeki yazıları her ne kadar çok açık ve anlaşılır olsalar da özellikle öykülerde bu felsefi yaklaşım anlaşılmayı biraz daha güçleştiriyordu. Okurken hafiften canınız sıkılabilir ve anlamak için devamlı olarak defalarca kez bir satırı okuduğunuz dahi olabilir. :D Bende öyle oldu.
Eserde yalnızca kişisel sebeplerle beğenemediğim bazı yerler oldu. Mesela yazarımızın cennet ve cehennem, İslam, Allah, Kuran ile ilgili yazmış olduğu düşünceler ve bunun yanında bir de kadınlar ile ilgili bazı yerlerde düşündüklerini yazdığı kısımlar hiç hoşuma gitmedi. Ancak onlar da yazarımızın kendi düşünceleri ve benim onun düşüncelerine sonsuz bir saygım var. Benim rahatsız olduğum konulardan onun rahatsızlık duymaması ve eleştirmesi gayet normal.
Şöyle de bir şey var: Beğenmediğim yerleri toplasam 580 küsür sayfalık kitabın 10 sayfası etmez bile. Yok hükmünde yani. :D
Haricinde gerçekten muazzam bir eserdi. Muhakkak okumanızı tavsiye eder, Özdemir Asaf'ın bu samimi yazılarından istifade edebilmenizi temenni ederim. Gerçekten çok samimiydi yazılarında. En beğendiğim yazılarından birisi de kendisi ile ikiz kız kardeşinin doğum hikâyesi olmuştu mesela. Özdemir Asaf, tek çocuk olarak beklenirken ve tek çocuk için tüm hazırlıklar yapılmışken ebe bir bakıyor ki ikinci bir bebek daha var. Herkese sürpriz oluyor ama tabii ikincinin geliş hikâyesi çok zor olmakla birlikte oldukça mucizeviydi. Muhakkak ama muhakkak okumanız gerek. :D
Ben yazıyı sonlandıramıyorum. Tam sonlandıracağım, başka bir şey yazasım geliyor. :) Neyse, daha fazla uzatmadan ben bir sonraki kitabıma döner, sizlere de iyi okumalar dilerim efendim. :)
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.