“Hu, hu, hu derviş…”
Beyoğlu'nun En Güzel Abisi ve 
İstanbul Hatırası kitaplarından sonra okuduğum 3. 
Ahmet Ümit oldu Bab-ı Esrar. İlk kitaplarını özellikle de annemin eserlerini çok sevmesi nedeniyle, çevremdekilerin hevesi sayesinde okumuştum ancak açık konuşmak gerekirse pek de kanım ısınmamıştı Ahmet Ümit’e. Her ne kadar anlaşılır ve sürükleyici olsa da eserleri belirli ve basite indirgenmiş fikirler etrafında dönüyor. Düşünce akışı yoluyla bu fikirlere derinlik verilmeye çalışılsa da olan şey aslında aynı içeriğin tekrar tekrar sunulması ki bu kitaplar zaten epeyce kalın kitaplar oluyor bu sebepten ötürü. İçerik ve olay örgüsü oldukça ilgi çekici. Özellikle de ülkemiz hakkında çok değerli tarihi ve kültürel bilgiler sunuluyor ve gerçekten de yazılma sürecinde iyi araştırılmış kitaplar olsa da bir şeyler yerine oturmuyor. Öze düşünerek varmanın tadına varamıyoruz. Yazar bizi bu zahmetten kurtarıyor ve ne kadar ince düşünce süsü verilse de her şey apaçık önümüze sunuluyor. Kendi fikrimizin oluşmasına fırsat verilmiyor yahut fikrimiz şekillendirilse dahi bunun biz fark etmeden gerçekleşiyor olmasının ayrıcalığına varamıyoruz. Böyle düşündüğüm halde neden Ahmet Ümit okumaya devam ettiğimi sorabilirsiniz. Okurken beni epeyce rahatsız eden noktalar olsa da polisiye türünü seven birisi olay örgüsü hakikaten ilgi çekici.
Ayrıca Ahmet Ümit bir imza günü için yaşadığım şehre gelmişti ve ben de bu vasıtayla bir kitabını daha okumak istedim. Konya son zamanlarda ilgimi çeken bir şehir olduğundan ve Mevlana ile Şems temasını merak ettiğimden bu kitabında karar kıldım. Kendinizi yormayacak, basit ve akıcı bir kitap okumak istiyorsanız gayet ideal bir tercih. En azından belirli bir düzeyde bilgilendiğimi söyleyebilirim. Ne kadarının doğru olduğuna başka araştırmalar da yapana kadar emin olamayacağım ne yazık ki.1K
Beyoğlu'nun En Güzel Abisi ve İstanbul Hatırası kitaplarından sonra okuduğum 3. Ahmet Ümit oldu Bab-ı Esrar. İlk kitaplarını özellikle de annemin eserlerini çok sevmesi nedeniyle, çevremdekilerin hevesi sayesinde okumuştum ancak açık konuşmak gerekirse pek de kanım ısınmamıştı Ahmet Ümit’e. Her ne kadar anlaşılır ve sürükleyici olsa da eserleri belirli ve basite indirgenmiş fikirler etrafında dönüyor. Düşünce akışı yoluyla bu fikirlere derinlik verilmeye çalışılsa da olan şey aslında aynı içeriğin tekrar tekrar sunulması ki bu kitaplar zaten epeyce kalın kitaplar oluyor bu sebepten ötürü. İçerik ve olay örgüsü oldukça ilgi çekici. Özellikle de ülkemiz hakkında çok değerli tarihi ve kültürel bilgiler sunuluyor ve gerçekten de yazılma sürecinde iyi araştırılmış kitaplar olsa da bir şeyler yerine oturmuyor. Öze düşünerek varmanın tadına varamıyoruz. Yazar bizi bu zahmetten kurtarıyor ve ne kadar ince düşünce süsü verilse de her şey apaçık önümüze sunuluyor. Kendi fikrimizin oluşmasına fırsat verilmiyor yahut fikrimiz şekillendirilse dahi bunun biz fark etmeden gerçekleşiyor olmasının ayrıcalığına varamıyoruz. Böyle düşündüğüm halde neden Ahmet Ümit okumaya devam ettiğimi sorabilirsiniz. Okurken beni epeyce rahatsız eden noktalar olsa da polisiye türünü seven birisi olay örgüsü hakikaten ilgi çekici.
Ayrıca Ahmet Ümit bir imza günü için yaşadığım şehre gelmişti ve ben de bu vasıtayla bir kitabını daha okumak istedim. Konya son zamanlarda ilgimi çeken bir şehir olduğundan ve Mevlana ile Şems temasını merak ettiğimden bu kitabında karar kıldım. Kendinizi yormayacak, basit ve akıcı bir kitap okumak istiyorsanız gayet ideal bir tercih. En azından belirli bir düzeyde bilgilendiğimi söyleyebilirim. Ne kadarının doğru olduğuna başka araştırmalar da yapana kadar emin olamayacağım ne yazık ki.·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.