...KİTAPÇI MENDEL...
Stefan Zweig yine bildiğimiz gibi, kendi dilini birçok duyguyu bir kalemde yoğurup ustalıkla konuşturuyor sayfalarda.
İçlerinde okuduğum en soft, sade kitap bu diyebilirim. Sanırım bir sahaf söz konusu olduğundan olsa gerek.. sahaf gezenler bu hissi çoktan anladı bile.(Ben gezmedim ama nedense az da olsa bir ortak hisse sahibim:) artık ne kadar içselleştirmişsem:) oranın tozu, kokusu, duvarlara dayalı üst üste yığılmış sayfalar ordusu birliği.. sayarken bile ortama girdim bi an.. neyse gidemeyenlerin canı daha fazla yanmasın:( Kitap iki hikayeden oluşmuştur.
İlki Sahafçı Mendel (bazı basımlarda böyle de geçer.)
Hikâye, Viyana'daki bir kafede geçer. Ana karakter eskiden beri uğradığı bir kafeye yıllar sonra tekrar uğrar ve mekânın geçmişiyle bugünü arasındaki farklılığı fark eder. Kendi içinde başlar farklılıkları sıralamaya. Burada bir zamanlar yaşamış olan Jakob Mendel'i hatırlar.
Ancak Mendel'in hayata bakışı, I. Dünya Savaşı sırasında, onun toplumdan soyutlanmış yaşamın büyük bir yolculuğuna yol açar: O dönemde düşmanla haberleştiği şüphesiyle orada tutuklanır ve sürgüne gönderilir. Savaştan sonra geri süreçlerin eski ortamı değiştiği, on binlerce insanın yok olduğu ve olayların seyrinin hayatının paramparça olmasına sebebiyet vermiştir. Kitaplarına erişim engellenmiş olan Mendel, yalnızlığa ve yoksulluğa doğru itilmiş ve artık I. Dünya Savaşı sebebiyle hiçbir şey hatırlayamaz hale gelir.
Mendel aslında eski bir dünyanın sona erip yeni bir dünyanın doğuşunu simgeler, eskiden saygı gören bilginin ve entelektüel birikimin, savaşın ve politik olayların gölgesinde değersizleştiği anlatılır.
Ahh ne kadar kötü bir durum bu. İnsan bilmeden, öğrenmeden, bir şeyi okumadan nasıl yaşar ki. Hayretler silsilesi... Yani tam anlamıyla bomboş bir hayat. Hiçbir şeyden birhaber.. insanı yer bitirir.. ' hani çok bilmek her zaman iyi değildir, bazen bilmemekte iyidir' deriz. Ama bu kadar yokluğun fazlası da insanı boğar. Nefessiz bırakır.
Dante Alighieri 'nin de dediği gibi " Eğitim, ekmek ve sudan sonra halkın en zorunlu ihtiyacıdır. "
İkinci hikâyemiz ' Kızıl '. Kızılda ise büyük şehrin gereklilikleri ruhunda derin yaralar açarken, ailesinin korumacılığından uzakta olmanın verdiği yalnızlıkla bunalıma giren bir gencin hissettiklerine, ya da eksik kalan hislerine tanıklık ederiz. Eğitimine boş verdiği sırada, kızıl hastalığına tutulmuş küçük bir kızın yardım dileyen elleri, onu düştüğü kuyudan çıkaracak bir umut ışığı olur.
Sanırım herkesin hayatında ufak bir an da olsa böyle bir an olmuştur. Ansızın gelen bir umut ışığı, ya da parıltısı... Herşeye karşı yitik düştüğümüz tam o sırada birden bir içsel sarsılmayla olur ya bazen kendi kendimizi 'kendine gel'ler. Buna cüret edebilene ne hoş. Cüret edebilene diyorum çünkü farkında olmayanlar o kadar çoğaldı ki. Evvela bu aydınlanma kuşağına girişme çabası bile takdire şayan bence. Bazen her giriştiğimiz başlangıcın sonucunu alamayabiliriz ama girdiğimiz yol güzergahı güzeldir ve sadece onu tatmak için yürürüz. Güzergahlardan geçerken bile sona varana kadar neler keşfederiz neler. Kimbilir ansızın güzergahların birinde bir umut ışığı belirir. Ve parım parım parlarız..
Keyifli ve parıltılı okumalar...
Stefan Zweig yine bildiğimiz gibi, kendi dilini birçok duyguyu bir kalemde yoğurup ustalıkla konuşturuyor sayfalarda.
İçlerinde okuduğum en soft, sade kitap bu diyebilirim. Sanırım bir sahaf söz konusu olduğundan olsa gerek.. sahaf gezenler bu hissi çoktan anladı bile.(Ben gezmedim ama nedense az da olsa bir ortak hisse sahibim:) artık ne kadar içselleştirmişsem:) oranın tozu, kokusu, duvarlara dayalı üst üste yığılmış sayfalar ordusu birliği.. sayarken bile ortama girdim bi an.. neyse gidemeyenlerin canı daha fazla yanmasın:( Kitap iki hikayeden oluşmuştur.
İlki Sahafçı Mendel (bazı basımlarda böyle de geçer.)
Hikâye, Viyana'daki bir kafede geçer. Ana karakter eskiden beri uğradığı bir kafeye yıllar sonra tekrar uğrar ve mekânın geçmişiyle bugünü arasındaki farklılığı fark eder. Kendi içinde başlar farklılıkları sıralamaya. Burada bir zamanlar yaşamış olan Jakob Mendel'i hatırlar.
Ancak Mendel'in hayata bakışı, I. Dünya Savaşı sırasında, onun toplumdan soyutlanmış yaşamın büyük bir yolculuğuna yol açar: O dönemde düşmanla haberleştiği şüphesiyle orada tutuklanır ve sürgüne gönderilir. Savaştan sonra geri süreçlerin eski ortamı değiştiği, on binlerce insanın yok olduğu ve olayların seyrinin hayatının paramparça olmasına sebebiyet vermiştir. Kitaplarına erişim engellenmiş olan Mendel, yalnızlığa ve yoksulluğa doğru itilmiş ve artık I. Dünya Savaşı sebebiyle hiçbir şey hatırlayamaz hale gelir.
Mendel aslında eski bir dünyanın sona erip yeni bir dünyanın doğuşunu simgeler, eskiden saygı gören bilginin ve entelektüel birikimin, savaşın ve politik olayların gölgesinde değersizleştiği anlatılır.
Ahh ne kadar kötü bir durum bu. İnsan bilmeden, öğrenmeden, bir şeyi okumadan nasıl yaşar ki. Hayretler silsilesi... Yani tam anlamıyla bomboş bir hayat. Hiçbir şeyden birhaber.. insanı yer bitirir.. ' hani çok bilmek her zaman iyi değildir, bazen bilmemekte iyidir' deriz. Ama bu kadar yokluğun fazlası da insanı boğar. Nefessiz bırakır.
Dante Alighieri 'nin de dediği gibi " Eğitim, ekmek ve sudan sonra halkın en zorunlu ihtiyacıdır. "
İkinci hikâyemiz ' Kızıl '. Kızılda ise büyük şehrin gereklilikleri ruhunda derin yaralar açarken, ailesinin korumacılığından uzakta olmanın verdiği yalnızlıkla bunalıma giren bir gencin hissettiklerine, ya da eksik kalan hislerine tanıklık ederiz. Eğitimine boş verdiği sırada, kızıl hastalığına tutulmuş küçük bir kızın yardım dileyen elleri, onu düştüğü kuyudan çıkaracak bir umut ışığı olur.
Sanırım herkesin hayatında ufak bir an da olsa böyle bir an olmuştur. Ansızın gelen bir umut ışığı, ya da parıltısı... Herşeye karşı yitik düştüğümüz tam o sırada birden bir içsel sarsılmayla olur ya bazen kendi kendimizi 'kendine gel'ler. Buna cüret edebilene ne hoş. Cüret edebilene diyorum çünkü farkında olmayanlar o kadar çoğaldı ki. Evvela bu aydınlanma kuşağına girişme çabası bile takdire şayan bence. Bazen her giriştiğimiz başlangıcın sonucunu alamayabiliriz ama girdiğimiz yol güzergahı güzeldir ve sadece onu tatmak için yürürüz. Güzergahlardan geçerken bile sona varana kadar neler keşfederiz neler. Kimbilir ansızın güzergahların birinde bir umut ışığı belirir. Ve parım parım parlarız..
Keyifli ve parıltılı okumalar...
·
767 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
En dikkat çekici alıntılar bu kitabındandı, ilgiyle takip ettim. İncelemeni bekliyordum, her zamanki gibi beklediğime değdi. Merak edilesi bir kitap. Emeğine sağlık bal damlası 🍯☺️✨🍀 
Senâ☼
Senâ☼Senâ☼
Gönderi Sahibi
Teşekkür ederim abla tanesii 🥹🌾🌟 beni de çok çekti (yine yeni yeniden) bizim dilimizle birebir olmasından mütevellit ☺️
Senâ☼
Gönderi Sahibi
aaa öyle mi bilmiyordum hocam, vesilenizle öğrendim, unutmam bir daha ☺️ sahaf çok başka ya malum küçük şehirde yaşıyorum, birçoğu için küçük ama benim için aşırı büyük bir şey görüyorum sosyal medyada harika dükkanlar mevcut 🥹🫶🏽
Kesinlikle hocam Zweig zaten bildiğimiz üzre..👌🏽
Teşekkür ederim 🌻
Kitaba dair kitaplar ilgimi artırıyor. Hikâyesi de merak uyandırıcı. Hele ki Stefan Zweig 🤌🏻🫶🏻
Umut ışığımız her zaman parlasın 🌟😇🫂
Kalemine sağlık güzelimm✨💖🤗
Stefan Zweig 🤌🏻🫶🏻
Umut ışığımız her zaman parlasın 🌟😇🫂
Kalemine sağlık güzelimm✨💖🤗