Elbet bir gün bütün çiçekler beyaz açar
Yaşar Kemal'den bir başlık atmak istedim. Bu kitap için uyumlu geldi. Bu kitabın ana teması şudur. IQ seviyesi düşük ya da zeka olarak engelli olan insanları, insan olarak görün. Onlar bir insan aynı şekilde fareler de bir canlı bir denek olarak, bir kobay olarak, onları kendinizden farklı görmeyin. Bu insanların sevgiye ihtiyacı olduğu, yaşam yerleri, ne gibi şeylere ihtiyaç duyduklarını, ne hissettiklerini empati yapmanızı ve durumsal farkındalık yaratmak istemiş yazar. Herkes bir şeyler yazıp çizmiş ancak kimse bunu görmemiş. Bundan sonra alt başlıklara gelebilirim.
Platon (Eflatun)'dan bir pasaj ile açılış yapıyor eser. Karanlıktan aydınlığa geçen insanın gülünç olmadığı ama aydınlıktan çıkıp karanlığa girip kör olan bir insanın gülünmeyi hak ettiğini söylüyor. Charlie kör olarak doğmuş ve aydınlığı görmesine izin verilmiş bir karakterdir. Işığın insanın gözünü kör etmesi ne kadar tuhaf. Işığa ulaşınca yavaş yavaş görmeye başlayan Charlie 
José Saramago'nun dediği aslında körlüğün umudun olmadığı bir dünyada yaşamak olduğunu anlıyor. Sevgisiz merhametsiz bir dünyada zeka seviyesinin de bir önemi olmadığını görüp aydınlanıyor.
Geçmişiyle yüzleşirken sadece sevilmeyi isteyen ve sevilmek için zeki olması gerektiğini annesinin ve ailesinin anılarıyla bağlantılı olduğunu ancak zeki olduktan sonra sevilmenin hiç de zeka ile alakalı olmadığını deneyimleyince sancılar çekiyor. İnsanların kendisinden çok daha zeki insanların yanında kendilerini çöp gibi hissettiği için uzaklaşmaları ve kendinden zeka olarak düşük insanların yanında bulunmasıyla kendilerini yücelttikleri için onları sevdiğini, zeki insanların bu yüzden hiç arkadaşı olmadığını, eskiden kendisinin yalnız olduğunu ve aslında zeki olunca yalnızlığın da bir yalnızlığı olduğunu anlayıp karanlığın içinde kalakalıyor.
Tavşan ayağı vs gibi şans getirdiğine inanılan dogmatik şeylerin sadece zeka seviyesi düşük insanların inanacakları bir şey olduğuna gönderme yapıyor yazar.
Bunun yanı sıra zeki olduktan sonra Charlie'nin ahlaki olarak ikilemde kalması kitabın önemli noktalarından biri. Lanet olsun inceleme bile yazamıyorum uzayınca kasmaya başlıyor. Aptal aptal video bilmem ne özelliği getireceğinize şunu düzeltin. Neyse olduğu kadar. Spoiler vermeden şunu söylemem gerekir Charlie önerilerde ziyade kendi ahlaki olarak iyi niyet ilkesine göre hareket ediyor ve kendi ahlaki düşüncesini uyguluyor. Ama çok haklı bir söz olan "cehennemin yolları iyi niyet taşlarıyla döşenmiştir" Charlie de kendi cehennemini bu iyi niyet taşlarıyla döşemiş oluyor. Sonuç ahlaksızlık devam ediyor ve kendi de "evim" diyebileceği tek yerden ayrılmak zorunda kalıyor. Bunu da okurken siz düşüneceksiniz. 
Victor Hugo'nun 
Sefiller (2 Cilt Takım) eserinde "ahlak, gerçeklerin çiçeklenmesidir." der. Ben çiçeklenen bir şey göremedim. Ancak 
Voltaire gibi insanlık için kendi bahçesini ektiğini söyleyebilirim.
Uzatamıyorum incelemeyi şunu söylemek önemli en çarpıcı sahne Charlie nin eski zeka seviyesi düşük olan Charlie ile ayna karşısında yüzleşmesidir. O da bir insandır ve zeka seviyesi düşük olduğu için bazı şeyleri anlamayıp mutludur. Bırakın şimdi itip kakılması vs nasıl mutlu olabilir diye o anlamıyor ve mutlu. Zindanda olduğunun farkında olan bir insanla zindanda olduğunun farkında olmayan insan arasındaki bir fark bu. Ve Charlie eski Charlie nin elinden bu mutlu hayatını almıştır. Zeki Charlie nin aydınlığının, zeka seviyesi düşük olan Charlie nin karanlığından daha iyi olduğunu kim söyleyebilir? Daha yazılacak anlatılacak çok şey var. Zeka seviye düşük Charlie ve zeka seviyesi yüksek Charlie ve hatta Algernon için söylenecek tek bir söz var acı çekmek özgürlükse özgürüz ikimizde. Başka bir kitaba başlamam gerekli belki de çok zamanım kalmamıştır..Edebiyat
Yaşar Kemal'den bir başlık atmak istedim. Bu kitap için uyumlu geldi. Bu kitabın ana teması şudur. IQ seviyesi düşük ya da zeka olarak engelli olan insanları, insan olarak görün. Onlar bir insan aynı şekilde fareler de bir canlı bir denek olarak, bir kobay olarak, onları kendinizden farklı görmeyin. Bu insanların sevgiye ihtiyacı olduğu, yaşam yerleri, ne gibi şeylere ihtiyaç duyduklarını, ne hissettiklerini empati yapmanızı ve durumsal farkındalık yaratmak istemiş yazar. Herkes bir şeyler yazıp çizmiş ancak kimse bunu görmemiş. Bundan sonra alt başlıklara gelebilirim.
Platon (Eflatun)'dan bir pasaj ile açılış yapıyor eser. Karanlıktan aydınlığa geçen insanın gülünç olmadığı ama aydınlıktan çıkıp karanlığa girip kör olan bir insanın gülünmeyi hak ettiğini söylüyor. Charlie kör olarak doğmuş ve aydınlığı görmesine izin verilmiş bir karakterdir. Işığın insanın gözünü kör etmesi ne kadar tuhaf. Işığa ulaşınca yavaş yavaş görmeye başlayan Charlie José Saramago'nun dediği aslında körlüğün umudun olmadığı bir dünyada yaşamak olduğunu anlıyor. Sevgisiz merhametsiz bir dünyada zeka seviyesinin de bir önemi olmadığını görüp aydınlanıyor.
Geçmişiyle yüzleşirken sadece sevilmeyi isteyen ve sevilmek için zeki olması gerektiğini annesinin ve ailesinin anılarıyla bağlantılı olduğunu ancak zeki olduktan sonra sevilmenin hiç de zeka ile alakalı olmadığını deneyimleyince sancılar çekiyor. İnsanların kendisinden çok daha zeki insanların yanında kendilerini çöp gibi hissettiği için uzaklaşmaları ve kendinden zeka olarak düşük insanların yanında bulunmasıyla kendilerini yücelttikleri için onları sevdiğini, zeki insanların bu yüzden hiç arkadaşı olmadığını, eskiden kendisinin yalnız olduğunu ve aslında zeki olunca yalnızlığın da bir yalnızlığı olduğunu anlayıp karanlığın içinde kalakalıyor.
Tavşan ayağı vs gibi şans getirdiğine inanılan dogmatik şeylerin sadece zeka seviyesi düşük insanların inanacakları bir şey olduğuna gönderme yapıyor yazar.
Bunun yanı sıra zeki olduktan sonra Charlie'nin ahlaki olarak ikilemde kalması kitabın önemli noktalarından biri. Lanet olsun inceleme bile yazamıyorum uzayınca kasmaya başlıyor. Aptal aptal video bilmem ne özelliği getireceğinize şunu düzeltin. Neyse olduğu kadar. Spoiler vermeden şunu söylemem gerekir Charlie önerilerde ziyade kendi ahlaki olarak iyi niyet ilkesine göre hareket ediyor ve kendi ahlaki düşüncesini uyguluyor. Ama çok haklı bir söz olan "cehennemin yolları iyi niyet taşlarıyla döşenmiştir" Charlie de kendi cehennemini bu iyi niyet taşlarıyla döşemiş oluyor. Sonuç ahlaksızlık devam ediyor ve kendi de "evim" diyebileceği tek yerden ayrılmak zorunda kalıyor. Bunu da okurken siz düşüneceksiniz. Victor Hugo'nun Sefiller (2 Cilt Takım) eserinde "ahlak, gerçeklerin çiçeklenmesidir." der. Ben çiçeklenen bir şey göremedim. Ancak Voltaire gibi insanlık için kendi bahçesini ektiğini söyleyebilirim.
Uzatamıyorum incelemeyi şunu söylemek önemli en çarpıcı sahne Charlie nin eski zeka seviyesi düşük olan Charlie ile ayna karşısında yüzleşmesidir. O da bir insandır ve zeka seviyesi düşük olduğu için bazı şeyleri anlamayıp mutludur. Bırakın şimdi itip kakılması vs nasıl mutlu olabilir diye o anlamıyor ve mutlu. Zindanda olduğunun farkında olan bir insanla zindanda olduğunun farkında olmayan insan arasındaki bir fark bu. Ve Charlie eski Charlie nin elinden bu mutlu hayatını almıştır. Zeki Charlie nin aydınlığının, zeka seviyesi düşük olan Charlie nin karanlığından daha iyi olduğunu kim söyleyebilir? Daha yazılacak anlatılacak çok şey var. Zeka seviye düşük Charlie ve zeka seviyesi yüksek Charlie ve hatta Algernon için söylenecek tek bir söz var acı çekmek özgürlükse özgürüz ikimizde. Başka bir kitaba başlamam gerekli belki de çok zamanım kalmamıştır..·
2.075 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bu incelemenin üstüne bir şey yazamayacak ve kitap hakkındaki tüm duygu ve düşüncelerimi kendime saklayacak gibiyim, o kadar dolu ve kitaba yaraşır bir inceleme olmuş ki…
Ne diyebilirim teşekkürler bu güzel kitaba bu kadar güzel bir inceleme yazdığınız için 🙏🏻
