Limon Ağacı romanını yıllar önce okumuştum. 
Nar Çiçekleri'ni okumak için maalesef son iki yılda artan ve soykırım derecesine varan zulümle oldu. Yaşadığımız coğrafyanın gündemi hiç boş kalmıyor. Savaşlar, ekonomik krizler, göçler, hastalıklar, politik mücadeleler, istikrarsızlıklar. Ve böyle bir coğrafyada insanın kalbine işleyen, gözyaşlarına boğan, nesilden nesile aktarılacak hikayeler var.
Sandy Tolan , bir gazeteci olarak yıllar yılı Ortadoğu'da bulundu. Birçok insanın hikayesine tanıklık etti ve onların hayatını değiştirdi belki de. Limon Ağacı'nda Yahudilerin Filistinlilerin evlerine nasıl el koyduklarını okumuştuk. Nar Çiçekleri'nde ise tüm acılara, savaşa, yoksulluğa ve imkansızlıklara rağmen çocukların hayatta kalma mücadelesini ve yeteneklerini okuyoruz. Hikayenin kahramanı Remzi Ebu Rıdvan... Bu bir roman değil, otobiyografik bir hikaye aslında. Gazete küpürleriyle, röportajlarla, resimlerle, şahitliklerle desteklenen bir çocuğun çocukluğunu yaşayamadan adam olma hikayesi. Okurken kendimi Batı Şeria'da, Ramallah'da, Kudüs'te ve Gazze sokaklarında gezerken hayal ettim. Bizim dertlerimiz de dert miymiş ki? Ya dünyayı bir Filistinli çocuğun gözlerinden görseydik? Nasıl olurdu?
Remzi'nin hikayesi I. İntifa esnasında çekilen fotoğrafı ile başlıyor. Sonra müzik yeteneğini keşfediyor öğretmeni. Filistinli olmanın nadir de olsa ayrıcalığını görüp yurt dışına eğitim almaya gidiyor. Hayatı bir yerde dünyaca ünlü piyanist ve orkestra şefi Daniel Barenboim ve Filistin davasının savunucusu Edward Said ile kesişiyor. Remzi, Al Kamandjati adında bir orkestra kuruyor ve dünyayı dolaşıyor. Amacı çocukları İsrailli askerlerin zulmünden müzik sevgisi sayesinde korumak. Remzi tüm bunları yaparken hayatı güllük gülistanlık mı? Küçük yaşta anneleri tarafından terk ediliyor. Alkolik ve sakat bir babası var. En büyük şansı onu ve kardeşlerini çok seven dedesi Sido ve babaannesi Cemile. Babası ve kardeşi trajik bir şekilde Filistinliler tarafından öldürülüyor. Dedesi trafik kazasında hayatını kaybediyor. Okurken bazı yerlerde insanın tüyleri diken diken olup, ağlayabiliyor.
Yıllar geçiyor. Filistin'in trajedisi katlanarak artmaya devam ediyor. Bizim elimizden gelen ise sadece bu olanlara tanıklık etmek. Son olarak kitabı okuyanlar için tabii ki araştırması gereken birkaç isim vermek lazım. Filistin davasının en önemli savunucularının başında gelen Edward Said'in müzik ile olan ilişkisini mutlaka araştırın. Sanırım Alfa'dan çıkan bir kitap vardı. Edward Said klasik müzik sevdası dillere destandır. Ayrıca Daniel Barenboim Yahudi olmasına rağmen Filistin davasına desteği ve yaptıkları çok önemlidir. Tıpkı Noam Chomsky, Ilan Pappe, Norman Filkenstein ve Naomi Klein gibi.
Küçük bir dipnot: Klasik müzik sevenler Daniel Barenboim'in ilk eşi Jacqueline Du Pre'nin youtube'daki çello resitallerini izlesin. Büyüleyici tek kelimeyle.
Nar Çiçekleri'ni okumak için maalesef son iki yılda artan ve soykırım derecesine varan zulümle oldu. Yaşadığımız coğrafyanın gündemi hiç boş kalmıyor. Savaşlar, ekonomik krizler, göçler, hastalıklar, politik mücadeleler, istikrarsızlıklar. Ve böyle bir coğrafyada insanın kalbine işleyen, gözyaşlarına boğan, nesilden nesile aktarılacak hikayeler var.
Sandy Tolan , bir gazeteci olarak yıllar yılı Ortadoğu'da bulundu. Birçok insanın hikayesine tanıklık etti ve onların hayatını değiştirdi belki de. Limon Ağacı'nda Yahudilerin Filistinlilerin evlerine nasıl el koyduklarını okumuştuk. Nar Çiçekleri'nde ise tüm acılara, savaşa, yoksulluğa ve imkansızlıklara rağmen çocukların hayatta kalma mücadelesini ve yeteneklerini okuyoruz. Hikayenin kahramanı Remzi Ebu Rıdvan... Bu bir roman değil, otobiyografik bir hikaye aslında. Gazete küpürleriyle, röportajlarla, resimlerle, şahitliklerle desteklenen bir çocuğun çocukluğunu yaşayamadan adam olma hikayesi. Okurken kendimi Batı Şeria'da, Ramallah'da, Kudüs'te ve Gazze sokaklarında gezerken hayal ettim. Bizim dertlerimiz de dert miymiş ki? Ya dünyayı bir Filistinli çocuğun gözlerinden görseydik? Nasıl olurdu?
Remzi'nin hikayesi I. İntifa esnasında çekilen fotoğrafı ile başlıyor. Sonra müzik yeteneğini keşfediyor öğretmeni. Filistinli olmanın nadir de olsa ayrıcalığını görüp yurt dışına eğitim almaya gidiyor. Hayatı bir yerde dünyaca ünlü piyanist ve orkestra şefi Daniel Barenboim ve Filistin davasının savunucusu Edward Said ile kesişiyor. Remzi, Al Kamandjati adında bir orkestra kuruyor ve dünyayı dolaşıyor. Amacı çocukları İsrailli askerlerin zulmünden müzik sevgisi sayesinde korumak. Remzi tüm bunları yaparken hayatı güllük gülistanlık mı? Küçük yaşta anneleri tarafından terk ediliyor. Alkolik ve sakat bir babası var. En büyük şansı onu ve kardeşlerini çok seven dedesi Sido ve babaannesi Cemile. Babası ve kardeşi trajik bir şekilde Filistinliler tarafından öldürülüyor. Dedesi trafik kazasında hayatını kaybediyor. Okurken bazı yerlerde insanın tüyleri diken diken olup, ağlayabiliyor.
Yıllar geçiyor. Filistin'in trajedisi katlanarak artmaya devam ediyor. Bizim elimizden gelen ise sadece bu olanlara tanıklık etmek. Son olarak kitabı okuyanlar için tabii ki araştırması gereken birkaç isim vermek lazım. Filistin davasının en önemli savunucularının başında gelen Edward Said'in müzik ile olan ilişkisini mutlaka araştırın. Sanırım Alfa'dan çıkan bir kitap vardı. Edward Said klasik müzik sevdası dillere destandır. Ayrıca Daniel Barenboim Yahudi olmasına rağmen Filistin davasına desteği ve yaptıkları çok önemlidir. Tıpkı Noam Chomsky, Ilan Pappe, Norman Filkenstein ve Naomi Klein gibi.
Küçük bir dipnot: Klasik müzik sevenler Daniel Barenboim'in ilk eşi Jacqueline Du Pre'nin youtube'daki çello resitallerini izlesin. Büyüleyici tek kelimeyle.
·
184 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.