Miras İncelemesi
Memduh Şevket Esendal ’ın okuduğum 2. Kitabı. Ancak 
Ayaşlı Ve Kiracıları kitabında aldığım tadı 
Miras ’ da alamadım. Sanki Miras bir parça Memduh Şevket Esendal ’ın acemelik dönemine denk gelmiş gibi.
Dönem II. Abdülhamid dönemi. Eski bir paşa ailesi olan Silahtar Ali Paşa ailesi birbirinden kopmuş ortadaki miras için aile fertleri birbirlerini rakip olarak görmektedirler. Ortada hatırı sayılır bir mülk vardır; hanlar, evler, değirmen….Tüm bu mal mülk ailenin en büyüğü olan Atiye Hanım’ın tasarrufu altındadır. Kiraları o toplar, tüm iratların anlaşmaları onun tarafından yapılmaktadır. Derken bir gün İstanbul’a yeni bir akraba gelir; genç bir delikanlı olan Asım. Asım’ın aklında ailesinin iratları arasında yer alan değirmeni üzerine alıp onunla geçinmek derdi vardır. Asım İstanbul’a geldiğinde aile fertleri arasındaki soğuk savaşın ortasında bulur kendini. Aile üyelerinin bazıları ona sıcak davranırken bazıları ise onu bir gizli düşman olarak görmektedirler.
Kitap bu aile üyeleri arasındaki ilişkileri anlatan monoton bir tempoda devam ediyor. Kitabın güzel tarafı II. Abdülhamid dönemine ait bir takım gerçekleri bize aktarmasından kaynaklanmakta. Misal 58. Sayfada Mürur Tezkeresinden bahsetmekte. Mürur tezkeresi bir yerden bir yere giderken, serbestçe gidebilmek için hükümetten alınan geçiş belgesi. Bu belge Türk uyruklular için gerekli zira diğer tebaalar (Rumlar, Ermeniler, Yahudiler vs.) bu tezkereden muaf. Gayri müslim azınlık diledikleri gibi seyehat ederken, Türkler için ülke içinde vize uygulanmakta…Anlaşılan Osmanlı Türkleri bir tek savaşa girdiklerinde hatırlamaktaymış. Atatürk’e ve Cumhuriyet’e bir kez daha dua ettim. Daha da kötüsü Türk’ler bu durumu kavrayabilecek kadar eğitimli değildi. Tüm servet gayri müslimlere aitken, Türklerin ancak cephede ölme hakkı vardı. 296 sayfalık bir kitaptan sadece bu kısmı mı beğendin diye soracak olursanız, evet, en çok bu kısım hoşoma gitti. Zira o dönemle ilgili önemli bir bilgi vermekte. Osmanlıcılığın asla inanılmaması gereken bir masal olduğunu bir kez daha hatırlattığı için.
Sonuç olarak Türk Edebiyatı kasikleri arasında çok da itibar görmeyen bir eser. Bunun bir sebebi kitabın bir sonunun olmaması, yarım kalmış bir eser. Yine Türk Edebiyatı klasiklerini okumak gibi bir alışkanlığa sahipseniz, bu kitabı da okuyabilirsiniz.Türk Edebiyatı
Memduh Şevket Esendal ’ın okuduğum 2. Kitabı. Ancak Ayaşlı Ve Kiracıları kitabında aldığım tadı Miras ’ da alamadım. Sanki Miras bir parça Memduh Şevket Esendal ’ın acemelik dönemine denk gelmiş gibi.
Dönem II. Abdülhamid dönemi. Eski bir paşa ailesi olan Silahtar Ali Paşa ailesi birbirinden kopmuş ortadaki miras için aile fertleri birbirlerini rakip olarak görmektedirler. Ortada hatırı sayılır bir mülk vardır; hanlar, evler, değirmen….Tüm bu mal mülk ailenin en büyüğü olan Atiye Hanım’ın tasarrufu altındadır. Kiraları o toplar, tüm iratların anlaşmaları onun tarafından yapılmaktadır. Derken bir gün İstanbul’a yeni bir akraba gelir; genç bir delikanlı olan Asım. Asım’ın aklında ailesinin iratları arasında yer alan değirmeni üzerine alıp onunla geçinmek derdi vardır. Asım İstanbul’a geldiğinde aile fertleri arasındaki soğuk savaşın ortasında bulur kendini. Aile üyelerinin bazıları ona sıcak davranırken bazıları ise onu bir gizli düşman olarak görmektedirler.
Kitap bu aile üyeleri arasındaki ilişkileri anlatan monoton bir tempoda devam ediyor. Kitabın güzel tarafı II. Abdülhamid dönemine ait bir takım gerçekleri bize aktarmasından kaynaklanmakta. Misal 58. Sayfada Mürur Tezkeresinden bahsetmekte. Mürur tezkeresi bir yerden bir yere giderken, serbestçe gidebilmek için hükümetten alınan geçiş belgesi. Bu belge Türk uyruklular için gerekli zira diğer tebaalar (Rumlar, Ermeniler, Yahudiler vs.) bu tezkereden muaf. Gayri müslim azınlık diledikleri gibi seyehat ederken, Türkler için ülke içinde vize uygulanmakta…Anlaşılan Osmanlı Türkleri bir tek savaşa girdiklerinde hatırlamaktaymış. Atatürk’e ve Cumhuriyet’e bir kez daha dua ettim. Daha da kötüsü Türk’ler bu durumu kavrayabilecek kadar eğitimli değildi. Tüm servet gayri müslimlere aitken, Türklerin ancak cephede ölme hakkı vardı. 296 sayfalık bir kitaptan sadece bu kısmı mı beğendin diye soracak olursanız, evet, en çok bu kısım hoşoma gitti. Zira o dönemle ilgili önemli bir bilgi vermekte. Osmanlıcılığın asla inanılmaması gereken bir masal olduğunu bir kez daha hatırlattığı için.
Sonuç olarak Türk Edebiyatı kasikleri arasında çok da itibar görmeyen bir eser. Bunun bir sebebi kitabın bir sonunun olmaması, yarım kalmış bir eser. Yine Türk Edebiyatı klasiklerini okumak gibi bir alışkanlığa sahipseniz, bu kitabı da okuyabilirsiniz.·
156 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.