Puan vermedi·168 syf.··
Beğendi
·2025 65. kitabı
·33 saatte okudu
·Okunma: 31 Temmuz 2025 22:21
Vigdis Hjorth’un 
Miras’ı öyle sarsıcı ve güçlü bir romandı ki, ondan sonra beklenti ister istemez yüksek oluyor. Miras’ta daha ilk sayfalarda kendini hissettiren net bir gerilim, bastırılmış bir içsel hesaplaşma vardı; beni hemen içine çekmişti. Postane Günlükleri çok daha parçalı ve dağınık bir metin. Uzun süre anlatıcının kısa gözlemler ve düşünce kırıntılarıyla örülü deli döngüsüne ısınamadım. Ama kitabın ikinci yarısında bir şeyler değişti; parçaların anlamı büyüdü ve ben bu bütünü çok sevdim.
Anlatıcı, 2000 yılında tuttuğu günlüklerini okuyor ve hayatının ne kadar da boş ve anlamsız göründüğünü fark ediyor. Olur a, boşuna yaşamışım, yaşıyorum hissi, çıkar gelir hani. Kendine yabancılaşmış, başkalarıyla bağ kurmakta zorlanan, günlerini kopukluk duygusuyla tüketen birine dönüşmüşsündür. Seni hayatının kıyısından döndürecek zorlayıcı bir şeye ihtiyacın vardır.
Ellinor için bu, iş ortağı Dag’ın çekip gitmesiyle başlıyor. Posta İşçileri Sendikası’nın, AB dayatmasıyla gündeme gelen posta direktiflerine karşı yürüttüğü kampanyanın yükünü omuzlamak zorunda kalıyor ve dağılmış parçalarını toplamaya başlıyor.
“Kendimle bile konuşamazken başkalarını nasıl anlayabilirim ki?” diye soruyor; ardından, “Peki ya kendime giden yol başkalarından geçiyorsa?” diyerek başka bir kapıyı aralıyor. Bodrumda sıkışıp kalmış insanlarla yan yana durmanın, üst katlara çıkmanın tek yolu olduğunu görüyor.
Ne kadar da kırık dökük başlıyor kitap, ve ne kadar kendinden emin bitiyor. Kendi bireysel çukurumuzda çırpınıp dururken göremediğimiz o ışığı, duyamadığımız o lisanı fark ettiriyor. O çukurun aslında toplumsal çamurun içinde gömülü olduğunu, hepimizin bir bağlamın parçası olduğunu, yalnızlığın da bir kolektif hikâye taşıdığını hatırlatıyor.
Bence Hjorth’un bireysel hafıza ve ailevi travmalar üzerine kurduğu sesten daha olgun bir ses var bu kitapta. Daha umutlu bir ses.
·
1 +1'leme
·1.050 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yazarın Miras kitabını çok başarılı bulunca bu kitabını da okumak istemiştim ancak olumsuz yorumlar fikrimi etkilemişti. Bu yorumla yeniden okunacaklar listesine ekliyorum 🙏🏻
Emel Keleş
Gönderi Sahibi
Ben de aynı sebepten uzun süre beklettim. Büyük haksızlık etmişim. Bir yazarın yazdığı her kitapta aynı şeyleri aynı biçimde söylemesini bekliyoruz galiba.