Yoruma “+” bırak, sıradaki masalı sana armağan edeyim!
“Ama öbür yavruları çok güzel!” dedi bacağı küpeli yaşlı ördek. “Sadece bir tanesi çok büyük işte! O tam bir başarısızlık örneği. Keşke onu değiştirebilseydi!”
Tam bir başarısızlık örneği! Yazarın kendi hayatından bir kesit. O başarısızlık örneği büyüyünce hayranlıkla bakılan bir figür haline geliyor: 
Hans Christian Andersen “Keşke onu değiştirebilseydi.” Ne masal ama, ucu biraz hepimizin hayatına dokunan! Kim bilir, belki vaktinde ailemiz bizi de değiştirmek isterdi, belki onlar için bir başarısızlık örneği olduk. Yalnızca var olmamız bile hayatta birilerini mutsuz etmeye yetti. 
Fyodor Dostoyevski’nin 
Budala’sı geldi aklıma: “Evde, yani aile içinde de yalnızdım.” Kişisel yalnızlığı ve dışlanmışlık hissi tıpkı Andersen gibi… Kim bilir, ya da bizim…
“Andersen, diri diri defnedilmekten korkardı. Bu yüzden her gece yatağa yatarken Sadece ölü gibi görünüyorum yazılı bir notu yatağının başucuna koyardı.” mentalfloss.com/article/579239/...
Yalnızca mutlu sonla mı biter masallar yoksa bizim öyle olduğuna inanmamız için onlarla mı büyütüldük? Masalın tanımında dahi yok muydu mutlu son? Oysa Andersen Masalları mutluluk kadar trajedi de barındırıyor içinde. Hayatın içinden kopup gelen kahramanlarla fantastik bir gücün birleşimi gibi. Sevimli bir adamdan ziyade, hayatın gerçekleriyle küçük yaşta tanışmış, otobiyografik ögeleri masallarında işleyen bir deha o! Hayatın zorluklarını, eksiklikleri de görüyoruz eserlerinde… Tozpembe hayallerle hayatın kucağına atmıyor sizi, bir insanın dünyaya nasıl hazırlanması gerekirse öyle hazırlıyor! Ne mümkün unutmak Kibritçi Kız’ı! “Artık soğuk, açlık ve korku diye bir şey yoktu, çünkü Tanrı katındaydılar.”
Çocukken size masal anlatan biri var mıydı?
Çocukluğumda masal bile dinlemedim ben, der 
Gülseren Budayıcıoğlu, reçeteyi 
İlber Ortaylı verir, “Lütfen sabah kahvaltı veremeyeceğiniz, akşam masal anlatıp öpemeyeceğiniz çocuğu dünyaya getirmeyin.” Ve 
Mustafa Kutlu, “Ben büyüdüm galiba. Masal bitti.” Belki de büyüyünce başlıyor masallar, en mutlu sonla bitmeyenlerinden… Zorlu bir hayat yaşayan Andersen bile ailesinden masallar dinleyerek büyüme şansına sahip olmuştur. Annesi okur – yazar bile değildir ama halk hikâyeleri, yerel masallar anlatır ona. Babası Arap Hikâyeleri okur. İyi ki de sığınacak bir dalı olmuştur, zira hayatı boyunca yalnız kalır, kimse sevmez onu, o sevmez kimseyi. Çökmüştür Emrah Serbes’in teorisi, “Her insanı seven birileri bulunur çünkü, budur dünyada kalan son adalet kırıntısı.”
Üç cilt olarak aldım eseri, toplam 1472 sayfa, Şehrazat misali her gece bir tane okumayı hedefledim, 45 gün sonunda 45 masal içeren ilk cildin sonuna gelmiş bulunuyorum. Kimi masalları önceden biliyordum, kimileri asla duymadığım, zihnimdeki masal tanımından çok uzak masallardı, uyurken çocuklara anlatsan uykuları kaçardı. Çocuksu ruhumdan mı bilmem yer yer uykum kaçtı. Önsözde uyarmıştı beni, önsöz okumadan asla başlayamam bir esere, bu nedenle hazırlıklıydım: “Papatya’da bir kuşun çocuklar tarafından ölüme terk edilmesi, Leylekler’in sonunda çocuğun ölmesi, Güldeki Cin’de kesilen kellenin saklanması…” “Gerçekçilik” bir masal kitabında ancak bu kadar yer edinebilirdi. Kimileri masaldan hikâyeye, hatta biraz dokunulsa romana kadar gidebilecek… Yer yer hiciv, insana ve topluma derin eleştiriler, yer yer hayatın çıkmazlarından çıkma çabası…
Yoruma “+” bırak, sıradaki masalı sana armağan edeyim!
Ben yalnızca masalın ismini bırakacağım, araştırıp okumak sende sevgili dost!
Hans Christian Andersen “Keşke onu değiştirebilseydi.” Ne masal ama, ucu biraz hepimizin hayatına dokunan! Kim bilir, belki vaktinde ailemiz bizi de değiştirmek isterdi, belki onlar için bir başarısızlık örneği olduk. Yalnızca var olmamız bile hayatta birilerini mutsuz etmeye yetti. Fyodor Dostoyevski’nin Budala’sı geldi aklıma: “Evde, yani aile içinde de yalnızdım.” Kişisel yalnızlığı ve dışlanmışlık hissi tıpkı Andersen gibi… Kim bilir, ya da bizim…
“Andersen, diri diri defnedilmekten korkardı. Bu yüzden her gece yatağa yatarken Sadece ölü gibi görünüyorum yazılı bir notu yatağının başucuna koyardı.” mentalfloss.com/article/579239/...
Yalnızca mutlu sonla mı biter masallar yoksa bizim öyle olduğuna inanmamız için onlarla mı büyütüldük? Masalın tanımında dahi yok muydu mutlu son? Oysa Andersen Masalları mutluluk kadar trajedi de barındırıyor içinde. Hayatın içinden kopup gelen kahramanlarla fantastik bir gücün birleşimi gibi. Sevimli bir adamdan ziyade, hayatın gerçekleriyle küçük yaşta tanışmış, otobiyografik ögeleri masallarında işleyen bir deha o! Hayatın zorluklarını, eksiklikleri de görüyoruz eserlerinde… Tozpembe hayallerle hayatın kucağına atmıyor sizi, bir insanın dünyaya nasıl hazırlanması gerekirse öyle hazırlıyor! Ne mümkün unutmak Kibritçi Kız’ı! “Artık soğuk, açlık ve korku diye bir şey yoktu, çünkü Tanrı katındaydılar.”
Çocukken size masal anlatan biri var mıydı?
Çocukluğumda masal bile dinlemedim ben, der Gülseren Budayıcıoğlu, reçeteyi İlber Ortaylı verir, “Lütfen sabah kahvaltı veremeyeceğiniz, akşam masal anlatıp öpemeyeceğiniz çocuğu dünyaya getirmeyin.” Ve Mustafa Kutlu, “Ben büyüdüm galiba. Masal bitti.” Belki de büyüyünce başlıyor masallar, en mutlu sonla bitmeyenlerinden… Zorlu bir hayat yaşayan Andersen bile ailesinden masallar dinleyerek büyüme şansına sahip olmuştur. Annesi okur – yazar bile değildir ama halk hikâyeleri, yerel masallar anlatır ona. Babası Arap Hikâyeleri okur. İyi ki de sığınacak bir dalı olmuştur, zira hayatı boyunca yalnız kalır, kimse sevmez onu, o sevmez kimseyi. Çökmüştür Emrah Serbes’in teorisi, “Her insanı seven birileri bulunur çünkü, budur dünyada kalan son adalet kırıntısı.”
Üç cilt olarak aldım eseri, toplam 1472 sayfa, Şehrazat misali her gece bir tane okumayı hedefledim, 45 gün sonunda 45 masal içeren ilk cildin sonuna gelmiş bulunuyorum. Kimi masalları önceden biliyordum, kimileri asla duymadığım, zihnimdeki masal tanımından çok uzak masallardı, uyurken çocuklara anlatsan uykuları kaçardı. Çocuksu ruhumdan mı bilmem yer yer uykum kaçtı. Önsözde uyarmıştı beni, önsöz okumadan asla başlayamam bir esere, bu nedenle hazırlıklıydım: “Papatya’da bir kuşun çocuklar tarafından ölüme terk edilmesi, Leylekler’in sonunda çocuğun ölmesi, Güldeki Cin’de kesilen kellenin saklanması…” “Gerçekçilik” bir masal kitabında ancak bu kadar yer edinebilirdi. Kimileri masaldan hikâyeye, hatta biraz dokunulsa romana kadar gidebilecek… Yer yer hiciv, insana ve topluma derin eleştiriler, yer yer hayatın çıkmazlarından çıkma çabası…
Yoruma “+” bırak, sıradaki masalı sana armağan edeyim!
Ben yalnızca masalın ismini bırakacağım, araştırıp okumak sende sevgili dost!21 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hocam, siz paylaşınca ben de bi kitaplığa koştum. Çocukluğumda okuduğum bu masallara tekrar bakayim diye 🤭
Reklam
Bazılarına aşinayım ama hepsini okumamıştım. Her geceye bir masal da güzel fikirmiş. Sizden feyzle ben de kitabı edinirim belki :) İnceleme için teşekkürler.