Sabahattin Ali ’nin 
İçimizdeki Şeytan ı, yalnızca bireysel bir roman değil; aynı zamanda bir dönemin aydın bunalımını, toplumsal yapının birey üzerindeki etkilerini ve insanın kendi iç dünyasındaki çatışmaları irdeleyen güçlü bir psikolojik roman. Kitap boyunca en çok etkileyen şey, karakterlerin dış dünyayla mücadele ederken aslında en büyük savaşı kendi içlerindeki “şeytan”la veriyor olmaları.
Ömer karakteri bunun en tipik örneği. Kendi kararlarını alacak güce sahip olmadığını sürekli dış etkenlere bağlayan, ama aslında cesaretsizliği, sorumluluk alamaması ve konfor alanını terk etmek istememesiyle "içindeki şeytan"a teslim olmuş bir karakter. Ömer'in başarısızlıklarını hep başkalarına, sisteme ya da koşullara yüklemesi, okuyucuda zaman zaman öfke uyandırsa da onun bu zayıflığı oldukça insani ve tanıdık geliyor.
Macide ise bu kaosun ortasında daha güçlü ve ne istediğini bilen bir figür olarak karşımıza çıkıyor. Ancak onun da zamanla hayal kırıklıklarına uğrayışı, gerçeklerle yüzleştikçe içsel gücünü sorgulamaya başlaması, romanın insana dair gözlemlerinin ne kadar derin olduğunu gösteriyor.
Romanın adını taşıyan " İçimizdeki Şeytan ", yalnızca bireysel zaaflar değil; aynı zamanda toplumun birey üzerindeki baskısının, eğitimsizliğin, kişisel sorumluluktan kaçmanın ve düşünsel tembelliğin bir metaforu. Sabahattin Ali burada sadece bireyi değil, toplumun bir aynası olarak aydını da sertçe eleştiriyor.
Yazarın sade ama derinlikli dili, karakter çözümlemeleri ve İstanbul’un 1930’lardaki atmosferini yansıtışı da romana ayrı bir değer katıyor. Özellikle bazı yan karakterler (Bedri gibi) aracılığıyla, yazarın kendi dünya görüşünü de sezmek mümkün.
Kısacası:
İçimizdeki Şeytan ", bir insanın en büyük düşmanının bazen dış dünyadan çok, kendi içindeki korkaklık, ikiyüzlülük ve zaaflar olduğunu ustalıkla anlatıyor. Bu romanı okuduktan sonra insan ister istemez kendi içindeki "şeytan"la da yüzleşmek zorunda kalıyor.
·
249 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Fatma
Çok güzel bir söyleyisi olacağına inanıyorum... Sonrasında kitap hepimizin kafasında çok daha iyi şekillenecek...
Ömer, başlarda iç sesi ile münakaşa ederken daha sonra bu gücünü kaybediyor.... Sonra ise yanlışlar bir biri ardına geliyor...
İnsan yanlışa düşebilir ama vicdani ve kendi sorgulamasını asla kaybetmemeli
