Eugenio Borgna'yı yakın zamanda kaybettik. 
Bekleyiş ve Umut eseri kaldı sadece okumadığım. Kitapları her ne kadar ince gibi görünse de okurken sindire sindire ve çoğu yerde okumaya ara verip psikolojiyle ilgili bazı terimleri araştırırken buluyorsunuz kendinizi. Akademik konuları anlattığı yerlerde sıkılmış olsam, kendisi de iyi bir okur olduğu için argümanlarını yerinde ve etkileyici alıntılarla süsleyerek okurunun dikkatini ve ilgisini korumayı başarıyor kitaplarında. Özellikle Kierkegaard, Simone Weil gibi nevi şahsına münhasır filozof alıntıları etkileyici. Eugenio Borgna sayesinde uzun zamandır beklettiğim Simone Weil okumalarına da başlayacağım en kısa zamanda.
Melankoli kavramını "psişik olarak, derin ve acılı yılgınlık, dış dünyaya yönelik ilgi kaybı, sevme yetisini yitirme, herhangi bir etkinlik karşısında tutukluk duyma, kendini azarlama ya da kendine hakaret etme, nihai noktada ise cezaya dair hezeyanlı beklentiyle ifade bulan kendini küçümseme" durumu olarak tanımlıyor. Sanırım dönem dönem hatta düzenli olarak melankoliyi yaşıyorum. Bugüne kadar profesyonel bir destek almamamı sanırım kitaplara, dostlarıma ve hayal gücüme borçluyum.
"Dünyanın gidişatı, ekonomik zorluklar, kariyer ve iş süreçleri, ilişkiler, toplumsal kutuplaşma, kuşak çatışmaları, sosyal medya etkisi, tüketim çılgınlığı, statü endişesi, başkalarının başarıları ve mutluluğu" gibi birçok etken bizi melankoliye sürükleyebiliyor. Mesela ben "dış dünyaya karşı ilgimi, rekabetçi ruhumu, bir şeyleri başarma arzumu" kaybettim. İş ile ilgili motivasyonumu yükseltemiyorum. Kadınlara karşı özgüvenimi ve isteğimi kaybettim. Sevmek ve sevilmek nasıl bir duyguydu kendimi sorgularken buluyorum. Belki bunların birçoğu etrafımda gözlemlediğim ve mutsuz insanların bana yansıması olabilir. Bilmiyorum ama melankoli halinden eskisi gibi kolay çıkamıyoruz orası kesin. Kendinizi mutsuz hissetmek için çok fazla sebep var etrafınızda. Mutluluk ise her geçen gün çöldeki bir vahaya dönüşüyor.
Bu zamana kadar melankoli veya depresyonla mücadelem şu şekilde olmuş: "Kendimi unutacak kadar çalışmak ya da bir şeylerle meşgul olmak. Üretkenlik bu dönemlerde çok önemli. Ego ve kibire kapılmamak için sade, sıradan ve gösterişsiz yaşamak. Bunun için en iyi rol model sahabelerden ve ehli beytten olan Selman-i Farisi'nin yaşam öyküsüdür benim için. Hayatına bir anlam katmak, mücadele edecek bir şeyler bulmak insanı melankoliden uzak tutabiliyor. İyi bir dost, iyi bir eş ve maneviyat ise en etkili tedavi belki de...
Ruhunu ferahlatmak isteyenler ayrıca 
Irvin D. Yalom, 
Rollo May ve 
Gabor Mate de okuyabilir.
·
231 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.