Çünkü yalnızlık, kendini kaybetme pahasına kalabalığa katılmaktan çok daha asil bir erdemdir.
Yalnızlığın sessizliği, insan ruhunun en saf dilidir. O saf, duru ve katıksız sessizliği, yanlış insanların lüzumsuz gürültüsüyle doldurmaktansa, kendi sessizliğinin kalesinde yaşamayı seçmek... Bu, kişinin kendi içindeki okyanusa yaptığı en güzel yolculuktur.
Ve bilirsiniz ki, derin sular her zaman daha sakin akar...