Bazı kitaplar insanı içine çeker, bazıları sadece “güzel fikir aslında” dedirtir. Bekle Beni bende ikinci kategoriye girdi. Konu güçlü, alt metin sağlam, ama duygular tam derinleşecekken sanki yazar bir anda “neyse burayı geçelim” demiş gibi.
Livaneli’nin dili yine zarif, bazı cümleler öyle yerinde ki altını çizerken hikâyeyi kaçırıyorsun. Ama genel olarak romanda bir acele, bir “tam olacakken vazgeçmiş” havası var.
Kısacası, edebî bir yolculuğa çıktım ama tabelalar manzaradan daha dikkat çekiciydi. Güzel cümleler çoktu, ama o “vay be” hissi bir sonraki kitapta kaldı.
·
695 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
