Okunmaya değer , tatlı mı tatlı bir kitapEdebiyat
Altı Harfli Bir Tatlı:
Künefe?
Sütlaç?
Revani?
...
Şermin Yaşar’ın yeni kitabı “Altı Harfli Bir Tatlı”nın çıktığını duyduğumda yaşadığım heyecanı anlatamam. Zaten onun kalemine hayranım, kitaplarını okumak hem çok eğlenceli hem de derinden duygusal. Öyle kalbe dokunan hikayeler yazıyor ki, bu kitabı da bir arkadaşımın imzalı hediye etmesiyle elime aldığımda mutluluğum katlandı. Teşekkürler canım arkadaşım 
Meryem Koçak Aytekin .
Bence Şermin Yaşar’ın başarısının sırrı, o sade, anlaşılır dilinde gizli. Herkesin anlayabileceği bir sadelikte yazıyor ama hikayeleri o kadar derin, o kadar bizden, o kadar içimizden ki... Yine bir aile hikayesiyle karşı karşıyayız ve yine anlattığı hikaye, kalbimizin en ince noktalarına kadar işliyor.
Kitabı okurken ana karakterimiz Selime Teyze ile o kadar yüksek oranda empati kurdum ki, adeta Selime Teyze oldum. Yazar, onun duygularını o kadar güzel vermiş ki, Selime Teyze ile beraber üzüldüm, güldüm, kederlendim, çocuklarına kızdım ve onlardan beklentiler içine girdim. Hayata tamamen onun gözleriyle baktım, kalp kırıklığını bizzat hissettim.
Ancak yazarın yeteneği tam da burada ortaya çıkıyor. Selime Teyze’ye uzun uzun yer verdikten sonra, minicik bir bölümde karşı pencereden bakmamızı sağlıyor. Oğlu Erkan ile küçücük bir sohbet üzerinden, bu sefer çocuklarının gözünden bakıyoruz ve o an düşünmeye başlıyoruz: "Yaa,Selime Teyze biraz alıngan mı sanki? Keşke ne istediğini, ne hissettiğini açıkça söylese..."
İşte o noktada görüyoruz ki, Selime Teyze'nin yaşadığı kopuşun temelinde aslında bir iletişim kopukluğu var. Çocuklarına gerçek beklentilerini söylememesinden kaynaklanan bu durum, bize Selime Teyze'ye olan bakış açımızı bir parça değiştirtiyor. Olaylara tek pencereden bakmanın ne kadar yanıltıcı olabileceğini bir kez daha anlıyoruz. Empatiden ölecektim desem abartmış olmam.
Kitapta Selime Teyze'nin hikayesine paralel olarak Meltem'in de hayatına konuk oluyoruz. Annesinin yokluğu ve babasının hayatında "var ama yok" oluşuyla babaanne-dede tarafından büyütülen yaralı bir kız çocuğu Meltem. Onun iç buhranı, yalnızlığı, sevilme çabası ve kendini eksik hissetmesi o kadar gerçekçi bir şekilde gözümüze seriliyor ki. Hepimiz birer Meltem oluyoruz.
Çok başarılı bir kariyere sahip olmasına rağmen, görüyoruz ki başarı Meltem'e mutluluk getirmemiş. Meltem'in tek ihtiyacı sevilmek. Yazar, bu duyguyu o kadar güzel geçirmiş ki, Meltem'i hissederek okudum ve onun hikayesine gerçekten çok üzüldüm.
Daha sonra Selime Teyze ve Meltem'in hayatları kesişiyor. İkisi birbirine adeta şifa oluyor. Selime Teyze kendini anlatırken, Meltem kendi hayatından çıkarımlar yapıyor ve yavaş yavaş şifalanıyor. Meltem'in, Selime Teyze’yi çocuklarını görmesi için ikna etmeye çalıştığı o bölüm ise çok güzel ve özel.
Veee o an geliyor. Meltem, Selime Teyze'yi çocuklarının yanına gitmeye ikna ediyor ve yolları ayrılıyor. Yazar tam da bu noktada, en can alıcı yerde hikayeyi açık bırakıyor! Ah diyorum, ne olurdu Selime Teyze'nin çocuklarıyla buluştuğunu, yüzleştiğini, tartıştığını, sonra da sımsıkı sarıldığını görseydik!
Bunu bize anlatılmamış, hayalimize bırakılmış olması beni hem kızdırdı hem de duygulandırdı. Benim hayalimde onlar buluştu, tartıştı, kavga etti ve sarılıp her şeyi yoluna koydular. Meltem de Fırat’la tanışıp kendine yeni bir yol çizdi, geçmişin kapısını kapatıp geleceğe sevgiyle yürümeye niyet etti. İkisi de yeni bir başlangıç yaptılar ve bu çok umut vericiydi.
Altı Harfli Tatlının Sırrı ne?
Kitabın adı olan “Altı Harfli Bir Tatlı”nın ne olduğunu sürekli düşündüm. Tatlı isimleri geçtikçe not aldım, altı harflileri yakaladıkça "Aa, bu olabilir mi?" diye heyecanlandım. Bu tatlı isimlerinin kullanımı çok yaratıcı ve profesyoneldi. Ve sonra o muhteşem finalle karşılaştık.Altı harfli tatlının ne olduğunu gördüğüm o sonda gözyaşlarımı tutamadım. Okuyucuya sürpriz olsun diye ne olduğunu söylemeyeceğim ama bilin ki final muhteşemdi!
Şermin Yaşar'ın o muhteşem gözlem yeteneğine hayranım. Selime Teyze'yi de, kimsesiz kız çocuğu Meltem'i de o kadar iyi analiz edip, iç dünyalarını o kadar başarılı bir şekilde çizmiş ki duygudan duyguya sürüklendik.
Şermin Yaşar'ın 
Söyleme Bilmesinler kitabını da bir günde hatta üç saatte ara vermeden okuyup bitirmiştim. 
Altı Harfli Bir Tatlı bitmesin diye resmen azar azar okudum.O kadar sevdim.
Son sözüm Şermin Yaşar’a:
Sen hep yaz Şermin Yaşar, biz hep okuyalım.
Altı Harfli Bir Tatlı Altı Harfli Bir Tatlı Şermin Yaşar
Meryem Koçak Aytekin .
Bence Şermin Yaşar’ın başarısının sırrı, o sade, anlaşılır dilinde gizli. Herkesin anlayabileceği bir sadelikte yazıyor ama hikayeleri o kadar derin, o kadar bizden, o kadar içimizden ki... Yine bir aile hikayesiyle karşı karşıyayız ve yine anlattığı hikaye, kalbimizin en ince noktalarına kadar işliyor.
Kitabı okurken ana karakterimiz Selime Teyze ile o kadar yüksek oranda empati kurdum ki, adeta Selime Teyze oldum. Yazar, onun duygularını o kadar güzel vermiş ki, Selime Teyze ile beraber üzüldüm, güldüm, kederlendim, çocuklarına kızdım ve onlardan beklentiler içine girdim. Hayata tamamen onun gözleriyle baktım, kalp kırıklığını bizzat hissettim.
Ancak yazarın yeteneği tam da burada ortaya çıkıyor. Selime Teyze’ye uzun uzun yer verdikten sonra, minicik bir bölümde karşı pencereden bakmamızı sağlıyor. Oğlu Erkan ile küçücük bir sohbet üzerinden, bu sefer çocuklarının gözünden bakıyoruz ve o an düşünmeye başlıyoruz: "Yaa,Selime Teyze biraz alıngan mı sanki? Keşke ne istediğini, ne hissettiğini açıkça söylese..."
İşte o noktada görüyoruz ki, Selime Teyze'nin yaşadığı kopuşun temelinde aslında bir iletişim kopukluğu var. Çocuklarına gerçek beklentilerini söylememesinden kaynaklanan bu durum, bize Selime Teyze'ye olan bakış açımızı bir parça değiştirtiyor. Olaylara tek pencereden bakmanın ne kadar yanıltıcı olabileceğini bir kez daha anlıyoruz. Empatiden ölecektim desem abartmış olmam.
Kitapta Selime Teyze'nin hikayesine paralel olarak Meltem'in de hayatına konuk oluyoruz. Annesinin yokluğu ve babasının hayatında "var ama yok" oluşuyla babaanne-dede tarafından büyütülen yaralı bir kız çocuğu Meltem. Onun iç buhranı, yalnızlığı, sevilme çabası ve kendini eksik hissetmesi o kadar gerçekçi bir şekilde gözümüze seriliyor ki. Hepimiz birer Meltem oluyoruz.
Çok başarılı bir kariyere sahip olmasına rağmen, görüyoruz ki başarı Meltem'e mutluluk getirmemiş. Meltem'in tek ihtiyacı sevilmek. Yazar, bu duyguyu o kadar güzel geçirmiş ki, Meltem'i hissederek okudum ve onun hikayesine gerçekten çok üzüldüm.
Daha sonra Selime Teyze ve Meltem'in hayatları kesişiyor. İkisi birbirine adeta şifa oluyor. Selime Teyze kendini anlatırken, Meltem kendi hayatından çıkarımlar yapıyor ve yavaş yavaş şifalanıyor. Meltem'in, Selime Teyze’yi çocuklarını görmesi için ikna etmeye çalıştığı o bölüm ise çok güzel ve özel.
Veee o an geliyor. Meltem, Selime Teyze'yi çocuklarının yanına gitmeye ikna ediyor ve yolları ayrılıyor. Yazar tam da bu noktada, en can alıcı yerde hikayeyi açık bırakıyor! Ah diyorum, ne olurdu Selime Teyze'nin çocuklarıyla buluştuğunu, yüzleştiğini, tartıştığını, sonra da sımsıkı sarıldığını görseydik!
Bunu bize anlatılmamış, hayalimize bırakılmış olması beni hem kızdırdı hem de duygulandırdı. Benim hayalimde onlar buluştu, tartıştı, kavga etti ve sarılıp her şeyi yoluna koydular. Meltem de Fırat’la tanışıp kendine yeni bir yol çizdi, geçmişin kapısını kapatıp geleceğe sevgiyle yürümeye niyet etti. İkisi de yeni bir başlangıç yaptılar ve bu çok umut vericiydi.
Altı Harfli Tatlının Sırrı ne?
Kitabın adı olan “Altı Harfli Bir Tatlı”nın ne olduğunu sürekli düşündüm. Tatlı isimleri geçtikçe not aldım, altı harflileri yakaladıkça "Aa, bu olabilir mi?" diye heyecanlandım. Bu tatlı isimlerinin kullanımı çok yaratıcı ve profesyoneldi. Ve sonra o muhteşem finalle karşılaştık.Altı harfli tatlının ne olduğunu gördüğüm o sonda gözyaşlarımı tutamadım. Okuyucuya sürpriz olsun diye ne olduğunu söylemeyeceğim ama bilin ki final muhteşemdi!
Şermin Yaşar'ın o muhteşem gözlem yeteneğine hayranım. Selime Teyze'yi de, kimsesiz kız çocuğu Meltem'i de o kadar iyi analiz edip, iç dünyalarını o kadar başarılı bir şekilde çizmiş ki duygudan duyguya sürüklendik.
Şermin Yaşar'ın Söyleme Bilmesinler kitabını da bir günde hatta üç saatte ara vermeden okuyup bitirmiştim. Altı Harfli Bir Tatlı bitmesin diye resmen azar azar okudum.O kadar sevdim.
Son sözüm Şermin Yaşar’a:
Sen hep yaz Şermin Yaşar, biz hep okuyalım.
Altı Harfli Bir Tatlı Altı Harfli Bir Tatlı Şermin Yaşar
·
1 +1'leme
·833 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.