İlk defa Oscar Wilde’ın bir kitabını okudum ve Dorian Gray’in Portresi’ni okumaya başladığımda bu kadar etkileneceğimi hiç hesaba katmamıştım. Açıkçası, bu eser insanın hem iç dünyasını hem de çevresini irdelemesine olanak sağlayan güçlü bir yapıt.
Oscar Wilde’ın 1890 yılında yazdığı bu romanın başkahramanı Dorian Gray, son derece yakışıklı bir gençtir. Dorian’ın portresini hayranlıkla çizen ressam Basil Hallward ve arkadaşı Lord Henry arasında geçen hikâyede, kişiliklerimizin ve zaaflarımızın bizi nasıl etkilediğini gözlemliyoruz.
Romanda yer alan çok sayıda aforizma, Wilde’ın zekâsını ve üslubunun keskinliğini ortaya koyarken, eserin gotik edebiyatın unsurlarını ve romantizmin duygusal yoğunluğunu barındırdığını fark ediyoruz. Wilde, bu unsurları, Viktorya dönemi ahlak anlayışına meydan okuyan modern bir yaklaşımla ustalıkla harmanlıyor. Dönemin muhafazakâr toplumunu ve ikiyüzlü ahlak anlayışını eleştirmek için ironiyi büyük bir beceriyle kullandığını görüyoruz. Üslubu, hem eğlenceli hem de iğneleyici bir şekilde toplumsal normları sorgulatırken, romandaki ironilerin günümüzle olan benzerlikleri de dikkatlerden kaçmıyor.
Wilde, romanda iyi ve kötü arasındaki çatışmayı Dorian’ın trajik yolculuğu üzerinden ustalıkla işler. Dorian, Lord Henry’nin hedonist felsefesinin cazibesine kapılarak haz ve güzellik peşinde koşarken, Basil’in ahlaki duyarlılığına duyduğu saygıyla vicdanı arasında sıkışır. Bu ikilem, portresinin giderek yozlaşmasıyla somutlaşır; dışsal güzelliği “iyi”yi, portredeki çirkinlik ise “kötü”yü temsil eder. Wilde, bu çatışmayı, ahlakın ötesinde bireyin kendi arzuları ve toplumsal baskılar arasında savruluşunu sorgulayan gotik bir atmosferde sunar.
Wilde, romanda kendisinden izler taşıdığını ima ederek bir mektubunda şöyle demiştir:
“Basil Hallward benim kendimi sandığım kişi, Lord Henry dünyanın beni sandığı kişi, Dorian ise olmayı dilediğim kişi.”
·
555 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
