El KızıEdebiyat
El Kızı – Orhan Kemal
Orhan Kemal, “El Kızı” romanında insanın iç dünyasındaki çatışmayı, toplumun görünmeyen duvarlarıyla örer.
Nazan, bu duvarların arasında sıkışmış bir kadındır — ne tam ait olabilir, ne de kopabilir.
Ona “el kızı” derler, çünkü o hep “başkasının” gözünden tanımlanır.
Roman, aşkın ve gururun, sevgiyle toplum baskısının çarpıştığı bir aynadır.
Nazan’ın hikâyesinde sadece bir kadının değil, bir dönemin vicdanı yankılanır.
Kendisini sevdirmeye, anlaşılmaya çalışırken, yargılanmanın soğuk yüzüyle tanışır.
Bir yanda kalbinin sesi, diğer yanda toplumun sesi…
Ve o iki sesin arasında ezilen bir kadın, sessiz ama onurlu bir direnişle ayakta kalmaya çalışır.
Orhan Kemal’in dili sade ama derin, karakterleri gerçek ve dokunaklıdır.
“El Kızı”, bir kadının hikâyesinden çok daha fazlasıdır.
Bu roman, kadın olmanın, insan kalmanın ve yargısız sevebilmenin imkânsızlığını anlatır.
Son sayfada Nazan’ın suskunluğu, aslında tüm kadınların çığlığıdır.
Ve Orhan Kemal, bu çığlığı öyle sade söyler ki, insan kalbinde uzun süre yankılanır.
Orhan Kemal’in “El Kızı”nda en çok hissedilen şey, insanın kendi kaderiyle sessiz bir hesaplaşmasıdır. Nazan’ın dünyasında kimse kötü ya da tamamen iyi değildir; herkes, kendi yaralarıyla baş etmeye çalışan bir insandır aslında. Bu yüzden roman, okurunu yargılamak yerine anlamaya davet eder. Nazan’ın kırgınlığı, aynı zamanda kendine yönelttiği bir sorudur: “Ben kimim ve kime aitim?” Toplumun çizdiği sınırlar ile kalbinin özgürlük arayışı arasındaki o ince çizgi, roman boyunca soluk alır gibi titrer. Ve okur, Nazan’ın hikâyesini okurken yalnızca bir kadının değil, toplumun görünmez kalıpları arasında sıkışan herkesin hikâyesini duyumsar. Orhan Kemal, tüm bu acıyı ve direnci öyle sade, öyle insanca anlatır ki, roman bittiğinde insan kendi sessiz yaralarıyla da yüzleştiğini fark eder.
Orhan Kemal 
El Kızı
Orhan Kemal El Kızı·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.