Şermin Yaşar ‘ın okuduğum ilk kitabı. Kitabı Ülker Abla ‘ya, yazarın anlatım dilini de Seray Şahiner ‘e hayli benzettim.
Öncelikle ağlattı, hatta gözyaşlarımla yazıyorum incelemeyi. Kadın yazarların kadın hikayeleri hep daha dokunuyor gibi geliyor bana. O yalnızlık, o çaresizlik hissi bir başka geçiyor. Selime teyze ve Meltem’in hikayeleri. İki yalnız kadının hayatlarının birkaç saatlik kesişimi. Sütlaç ve ceviz. Sevinç ve gözyaşı. Umut ve tükenmişlik…
Elimden bırakamayarak, sonunu merak ederek okudum. Tavsiyedir ;)