Sahi, hiç mi özlemiyorsunuz o günleri? /755. İnceleme
Gaz lambası yanıyor,
Yanında geniş ailenin doyumsuz sohbeti...
Sohbet bitiyor yatağa gidiyorsun,
Uyuyana kadar yine fısıl fısıl muhabbet...
Herkes yaşamıştır, hiç değilse bir elektrik kesintisinde.
Akşam ezanıyla dönülen evler,
Pilli radyolarda çalan kasetler, türküler... youtube.com/shorts/11a3iCo7...
"Bir gün hepimiz arkadaşlarımızla 'son' kez saklambaç oynadık ve kimse bunu fark etmedi." youtube.com/shorts/a_icArTO...
Sonra ne mi oldu?
Aileler küçüldü,
Evler küçüldü,
Telefon ekranları büyürken...
"Huyumdu bu benim. Hiçbir şeye bakmasam da arada telefona dokunur, kilitli ekrana bakardım."
Daha dün bir öğrencim, "Hocam ben telefonum olmadan yaşayamam," dedi. Bir köy okulunda kurdu bu cümleyi. Evleri yakın olanlar tatillerde oynuyordur diyorum, hepsi evde telefonla oynamak için can atıyor. Unuttuk araştırmayı, yazmayı ve daha da ötesi okumayı. Verilen ödevleri ChatGPT, Gemini yapıyor. Metalaşıyoruz, duygularımız yitiyor mekanikleştikçe. O incelikten, masumluktan eser kalmıyor. Hop akşam bir dans görüyoruz bir dizide, sabah çocuklar o dansı yapıyor: instagram.com/reel/DR0EgHFDO-...
"Acaba telefon mu bizim elimizde yoksa biz mi telefonun elindeyiz?"
Çok güzel bir kurguyla anlatıyor 
Şermin Yaşar, "Bırak artık şu telefonları," dedikçe telefona sarılan çocukların ellerine yapışıyor telefonlar, koca dedenin 98. yaş gününde. Ancak o zaman geliyor akıllarına telefon dışında var olan ihtiyaçları ve hayalleri... Eline yapışık bir telefonla ellerini yıkayamazsın mesela, saçını yapamazsın, yemek yiyemezsin, kaleci olamazsın, hayallerini gerçekleştiremezsin. Komik, bir o kadar da düşündürücü bir kurgu. "Ne yapalım hocam, telefon mu kullanmayalım, şu an elinizdeki de telefon!" dediğinizi duyar gibiyim. Her şey dozunda güzel mesajını o kadar iyi veriyor ki yazar... "Yoo tamamen bırakmayın, kızarım. Seviyorum ben o komik videoları. Ayrıca ne güzel birbirinizle istediğinizde haberleşiyorsunuz, sohbet ediyorsunuz."
"Ağzınızdan çıkan kelimelere, kurduğunuz cümlelere dikkat edin. Kelimelerin birer ruhu vardır. Seçtiğiniz kelimeler, kurduğunuz cümleler, hayatınızı şekillendirir ve sizin gerçeğiniz olur."
İnsan ölmeden hayalleri ölür mü?
Neden yaşlı insanlara görevli usul usul ölüp gitmekmiş gibi davranılıyor?
Veyahut torun bakmak, evde oturmak... Gençliğini doya doya yaşayamayanların, hevesi kursağında kalanların dünyası bu dünya, devam etmesin mi hayaller yaşlanınca da? Çok güzel değiniyor son kitaplarında Şermin Yaşar bu konuya. #288873194 Galiba kimi düşünce kalıplarını yıkmayı başarıyor da! Yazmak bunu gerektirmez mi? "Doksan küsür yaşındaydı ama hâlâ hayalleri vardı ... Yaşlı insanların hiçbir hayalinin olmadığını, hiç gezmek istemediklerini, hiç hediye beklemediklerini falan düşünüyordu. Oysa öyle değildi."
Çocuk kitaplarından alacağımız çok şey var. İçimizdeki çocuğu öldürmediysek, bir de alacağımız büyük keyif var. Keyifle okunması temennisiyle...
Şermin Yaşar, "Bırak artık şu telefonları," dedikçe telefona sarılan çocukların ellerine yapışıyor telefonlar, koca dedenin 98. yaş gününde. Ancak o zaman geliyor akıllarına telefon dışında var olan ihtiyaçları ve hayalleri... Eline yapışık bir telefonla ellerini yıkayamazsın mesela, saçını yapamazsın, yemek yiyemezsin, kaleci olamazsın, hayallerini gerçekleştiremezsin. Komik, bir o kadar da düşündürücü bir kurgu. "Ne yapalım hocam, telefon mu kullanmayalım, şu an elinizdeki de telefon!" dediğinizi duyar gibiyim. Her şey dozunda güzel mesajını o kadar iyi veriyor ki yazar... "Yoo tamamen bırakmayın, kızarım. Seviyorum ben o komik videoları. Ayrıca ne güzel birbirinizle istediğinizde haberleşiyorsunuz, sohbet ediyorsunuz."
"Ağzınızdan çıkan kelimelere, kurduğunuz cümlelere dikkat edin. Kelimelerin birer ruhu vardır. Seçtiğiniz kelimeler, kurduğunuz cümleler, hayatınızı şekillendirir ve sizin gerçeğiniz olur."
İnsan ölmeden hayalleri ölür mü?
Neden yaşlı insanlara görevli usul usul ölüp gitmekmiş gibi davranılıyor?
Veyahut torun bakmak, evde oturmak... Gençliğini doya doya yaşayamayanların, hevesi kursağında kalanların dünyası bu dünya, devam etmesin mi hayaller yaşlanınca da? Çok güzel değiniyor son kitaplarında Şermin Yaşar bu konuya. #288873194 Galiba kimi düşünce kalıplarını yıkmayı başarıyor da! Yazmak bunu gerektirmez mi? "Doksan küsür yaşındaydı ama hâlâ hayalleri vardı ... Yaşlı insanların hiçbir hayalinin olmadığını, hiç gezmek istemediklerini, hiç hediye beklemediklerini falan düşünüyordu. Oysa öyle değildi."
Çocuk kitaplarından alacağımız çok şey var. İçimizdeki çocuğu öldürmediysek, bir de alacağımız büyük keyif var. Keyifle okunması temennisiyle...··
3.307 Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yaşanırken asla farkında olunmayan,büyüdükçe hasret kalınan o güzel günler nasıl özlenmez? 🎀❄️
O günlerde her şey daha yavaştı, daha gerçekti. İnsanlar yan yanaydı, kalpler yakındı. Şimdi kalabalığız ama çok yalnızız.
Hocam genelde okuduğum ve okuyacağım kitapların incelemelerini okurum. Ama sizin incelemelerinizi okumaktan zevk alıyorum. Çok yalın, akıcı yazıyorsunuz. Kendimi geliştirmeye çalışan bir öğrenci olarak, yazdıklarınız benide düşündürüyor, sorgulatıyor.. Elinize, emeğinize sağlık🤗
