Kör baykuşun gölgesinde...Edebiyat
Spoiler içerir.
Yazarımız, 1951 yılında Paris’te, kaldığı dairede gazla zehirlenerek hayatını sonlandırmış. Ölümü, uzun süredir taşıdığı yalnızlık ve umutsuzlukla adeta ihtiyaç gibi bilip ebedi hayata doğru yolunu çizmiş. Bizlere ise nesilden nesile aktarılan nice kör baykuşlar bırakmış. Evet sevgili okur bu kitap sana bir hikâye anlatmıyor, seni bir zihnin içine kapatıyor. Zaman belli değil, mekân belli değil, kişiler net değil. Ama buna rağmen her şeyi yöneten tek bir bilinç var. O bilinç neyi hatırlamak isterse onu gösteriyor, neyi bastırmak isterse karartıyor. Bu yüzden okur olarak sürekli tetiktesin; “şimdi ne olacak?”tan çok “şimdi nereye savruldum?” diye düşünüyorsun.
Bir yerde sıkılıyorsun. Dil ağırlaşıyor, tekrarlar bunaltıyor. Tam kopacakken bir sahne geliyor, ritim yükseliyor, metin hızlanıyor ve sayfayı çevirmek istiyorsun. Bir bakıyorsun kadın öldürülmüş, gömülmüş. Refleksin şu oluyor: “Noluyor?” Ama bu şaşkınlık bir eksiklik değil; kitabın okurdan istediği hâl bu.
Romandaki kadın figürleri, anlatıcının karısı, idealize edilen kadın, diğer yüzler… Bunlar net ilişkilerle kurulmuş karakterler değil. Daha çok anlatıcının zihnindeki parçalanmış bir kadın imgesinin farklı yansımaları gibi. Karısının hamileliği gibi detaylar da “olay”dan çok, anlatıcının aşağılanmışlık ve tiksinti duygularını derinleştiriyor. Gerçekle hayal arasındaki sınır özellikle silik bırakılıyor.
Kör Baykuş’u okurken insan şunu soruyor: “Ne eksik?” Ama bir süre sonra bu soru kitaptan çıkıp okura dönüyor. Çünkü bu roman cevap vermiyor; rahatsız ediyor, boşluk bırakıyor, susuyor. Belki de bu yüzden tek okumalık değil. Şimdi tam çözemesem de bir gün yeniden okuyacağımı biliyorum. Çünkü bu kitap ilk okumada anlamdan çok iz bırakıyor.
Kör Baykuş
Sadık Hidayet
Kör Baykuş
Sadık Hidayet·
118 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.