bir yerden sonra anlıyor insan; ne acılar ilk acı ve kalıcı, ne de mutluluklar ilk mutluluk ve kalıcı, hepsi bir şekilde geçici. bazen iz bırakıp, bazen ardından gülümsetip geçer, ama geçer… bizi biz yapan aştığımız her şey sanırım.
Şükrü Erbaş ne güzel anlatır o hüznü, acıyı, kederi… ağlarken gülümsersin, hüzünle dolar taşar ama sıcacık olursun. ben yine öyle oldum “kuş uçar kanat ağlar” da. kimse eşik değil, herkes ufukların ötesi. kimse gölge değil, herkes ışık… herkes bir incinmiş zaman, bir yaşama arzusu, bir sevme korkusu, uzanıp yanınızdakinin elini tutun!
Şükrü ErbaşKuş Uçar Kanat Ağlar