İlk Okuma : Aralık 2005
İkinci Okuma: Aralık 2025
ÇileNecip Fazıl Kısakürek
Yirmi yıl evvel, parmaklarım bu kapaklara ilk dokunduğunda, kelimeler ruhumun kapısında birer misafirdi. Bugün ise, o misafirlerin evin asıl sahibi olduğunu anlıyorum. Zaman, aradan geçen onca mevsimle birlikte, meğer idrakimin gözündeki perdeyi yavaş yavaş aralamış. Eskiden sadece mısraların musikisine kapıldığım bu yolda, şimdi her kelimenin altında yatan o derin "fikir sancısını" (#292419981) iliklerimde hissediyorum.
Necip Fazıl, bu eserde sadece şiir yazmıyor; adeta bir ruhun röntgenini çekiyor. O, "zehirle pişmiş aşı" (#292313204) yemeye talip olanların, yani nefsinin ejderhasıyla boğuşanların şairi. Yirmi yıl önce "Beklenen" in (#292419624) lirik hüznünde konaklarken, bugün "İnsandan kaçmak kolay; kendimden kaçabilsem..." (#292354147) diyen o devasa yalnızlığın ve nefs muhasebesinin önünde diz çöküyorum.
Kitabın takdiminde Üstad'ın buyurduğu gibi; o, mukaddes eşiğin süpürgesi olmayı en büyük rütbe bilmiş. Bizler ise onun "Çile"sinden süzülen damlalarla susuzluğumuzu gideriyoruz. Eskiden "Dönemeç" (#292419742) şiirinde sadece bir kadının tabutunu ve bir şairin gözyaşını görürdüm; şimdi ise hayatın ne kadar "bayat", ölümün ise ne kadar "taze ve mutlak" bir hakikat olduğunu, o ince endamın aslında dünya hevesinin geçiciliği olduğunu daha net seziyorum.
Çile, bir kaçış değil, bir varış öyküsüdür. "Esfel-i Safilin"den, (#292354228) yani en dipten, en tepeye, asıl sahibine yönelen bir feryattır. Şairin dediği gibi, hayatın eksiği yine hayatın kendisindedir; (#292419916) bu eksikliği tamamlayacak olan ise ancak o "ölümsüz hakikat"tir.
Bugün bu satırları tekrar okurken anlıyorum ki; şiir aynı şiir, şair aynı şair ama ben o eski ben değilim. Yirmi yılın yorgunluğu ve olgunluğu, beni Üstad’ın o meşhur "cansız atına" (#292354516) biraz daha yaklaştırmış. Şimdi daha iyi biliyorum: Yakınımız yoktur Allah’tan gayrı... (#292313461)
Vesselam..
Hem "Çile" hem de "Bir Adam Yaratmak" kitaplarını alacağım. İnşallah bana bir şeyler katar ve bir şeyler eksiltir.( #EKSİLTİR.# ) Çünkü farkındalık oluşturan her şey olumluya dönüşebilir.
Kıymetli yorumunuz için teşekkür ederim.
Bazı eserler sadece okunmuyor, zamanla yaşanıyor. Üstad'ın Çile'si de benim için yirmi yıllık bir yol arkadaşlığına dönüştü. Kalbi selamlarımla.