İnsanlığımı YitirirkenEdebiyat
2025'in ennn çok tartışılan kitabı hakkında bir inceleme yazmasam olmazdı. Seveni ya çok seviyor, sevmeyeni nefret ediyor-her yazardan hem kitaptan- çünkü kitap aynı zamanda otobiyografik bir eser. 1948’de, yazarın intiharından kısa süre önce yayımlanmış.
Yozo, kendini komik hallere sokarak insanları güldürmeye çalışan, kendini sürekli sevdirmeye çalışan, kimseye hayır diyemeyen, herkesi memnun etmeye çalışan iç dünyasında kapkaranlık bir çocuktur. Kimseye güvenemiyor, olduğu gibi davranamıyor, kendini bu dünyada bir pislik gibi görüyor.
Hayatının temel taşları uyuşturucu, fuhuş, alkolizm, kadın. Çoğu kez intihara kalkışıyor. Otobiyografik bir roman olduğu için de kitapta yazan gibi 4. intihar denemesinde gerçekten hayatını kaybediyor.
Bütün bu hayatın başlamasına sebep olan olay ise küçükken hizmetçileri tarafından istismar edilip tecavüze uğraması oluyor. Kitapta bu detayı veriyor ama çok fazla derinlere girmiyor.
Bu olay tüm benliğini değiştiriyor. Kimseye hayır diyemiyor, onaylanmak istiyor, insanlardan nefret ediyor.
Evleniyor, karısı başka bir adam tarafından tecavüze uğruyor hiçbir şey yapamıyor elinden hiçbir şey gelmiyor. Kitapta ''...saçlarım o gece ağarmaya başladı'' diyor.
Kitabın toplumca eleştirilme sebebi ise anlatımda yoğun bir şekilde geçen kadına atfedilen tutumlar. Yazardan nefret eden kesim bi hayli fazla. Ben objetif bakıp gerçek bir hayatı eleştirmeyen taraftayım. Okurken sinir krizleri geçirilecek, ayılıp bayılacak bir durum yok. Adı üstünde yitirilmiş bir insanlık. O yüzden okuduklarıma şaşırmadım, sadece çok fazla üzüldüm. Bence o depresif, mahvolmuş, yokuş aşağı ruh gayet iyi anlatılmış.
Kitapta anladığınız üzere derin bir melankoli var kötü bir ruh halindeyseniz okumanızı tavsiye etmiyorum.
İnsanlığımı Yitirirken 
Osamu Dazai
İnsanlığımı Yitirirken Osamu Dazai·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.