Bülbülü Öldürmek olaylardan çok bakış açısı üzerine kurulu bir roman. İncecik işlenmiş bir eser. Anlatıcı Scout Finch, yaşadıklarını açıklamaz; gördüğü kadarıyla aktarır. Bu nedenle roman, okuru yönlendiren bir metin olmaktan çok, okurun kendi yargılarını kurmasına alan açan bir yapıda. Çocuk anlatıcının dili, olup biteni yumuşatmak yerine toplumsal çarpıklıkları daha görünür hale getiriyor.
Roman, küçük bir kasabada geçen gündelik hayatın içine yerleşmiş önyargıları gözümüze iliştiriyor. Irk, sınıf ve “bizden olanlar / olmayanlar” ayrımı, büyük olaylardan çok küçük tavırlarda ortaya çıkabileceğini anlatıyor. Kitap, adaletsizliği istisnai bir kötülük gibi değil, sıradanlığın içine karışmış bir durum olarak ele alıyor. Bu yönüyle metin, tarihsel bağlamını aşan bir sorgulama alanı açıyor okuyucuya.
Scout’un dünyasında yetişkinlerin davranışları çoğu zaman anlamlı gelmiyor. Normal kabul edilen tutumların onda karşılık bulmaması, romanın temel gerilimini oluşturuyor. Harper 
Harper Lee eserde okuyucuya olayların ne olduğunu değil, neden bu kadar kolay kabul edilebildiğini düşünmeye itiyor. Lee, yaşanılanları açıklamak yerine göstermeyi tercih edip ahlaki sonuçları okura bırakıyor.
Atticus Finch, Scout’tan daha çok sevdiğim bir karekter oldu. Romanın tam anlamıyla ahlaki merkezi diyebiliriz. Sert olmayan, bağırmayan, yargı dağıtmayan bir baba figürü. Çocuklarıyla kurduğu ilişki, saygı ve güven üzerine kurulu. Atticus’un tatlı bir baba olması duygusal bir sevecenlikten çok, tutarlılıktan ve sakinlikten geliyor.
Romanın adındaki “bülbül”, zarar vermeyen, varlığıyla kimseyi incitmeyen şeylerin sembolü olduğunu düşünüyorum. Bu sembol üzerinden masumiyet fikrini içimizde tartmaya başlıyoruz.
Bülbülü Öldürmek, olaylarla değil yarattığı düşünce alanıyla ilerleyen bir roman. Okurdan hızlı duygusal tepkiler değil, yavaş bir fark ediş bekliyor. Kitap bittiğinde geriye kalan, karakterler değil; insanın kendi adalet duygusuna dair soruları…
·
142 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.