İhsan Oktay Anar okurken hissettiğim duygu tek kelime ile hayranlık! Yazarın zekasına duyduğum hayranlık. Öyle ki bir yandan hikayeyi kafanızda canlandırırken bir yandan 'bunu nasıl düşünebilmiş ? Büyük bir zekayla karşı karşıyayım ' teslimiyeti yaşıyorsunuz. Kitap 
Puslu Kıtalar Atlası gibi tarihi bir roman manzarasıyla çıkıyor karşınıza. Sonra fantastik ögelerle, kurmaca bir tarih içinde olduğunuzu fark ediyorsunuz. Olay örgüsü, masalsı anlatımı ile kitabı okumuyor, içine düşüyorsunuz. Müthiş bir hikaye altında, felsefi yönüyle de çok güçlü bir eser. Kahramanların meziyetlerine güvenleri o kadar ileri boyutlara ulaşıyor ki , tanrısal bir kibire kapılıyorlar. Dünyaya savaş açıyorlar adeta. Gelin görün ki mükemmel görünen mühendislik buluşları her seferinde kadere yenik düşüyor. Komik denebilecek felaketlerle yok oluyorlar. İnsanların güç uğruna, mekaniğe tapınma derecesinde tutkuları, güce sahip olabilme uğruna her yolu mübah gören makyavelist çabaları onları insanlıktan uzaklaştırıyor. Sonunda yaratmaya çalıştıkları canavar makinelere dönüşüyorlar. Fakat buna rağmen hayatı yenemiyorlar. Yafes Çelebi'nin ölümle burun buruna geldiği an, dilediği tek şeyin, çiçek kokusunu duyabilmek olması gerçek gücün kimde olduğunu fısıldıyor okuyucuya.
Anar 'ın kullandığı Osmanlı üslubu, rivayetlere dayanan anlatımı , kitabın dilini de en az olaylar kadar oyunun parçası haline getiriyor. Modern Türk edebiyatının böyle büyük zekaları ihtiyacı var. Tabi ki bizlerin de. Keyifli okumalar
·
182 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Esin’im kalemine, yüreğine sağlık.
Okumadım ama bu satırlarda kitabı değil, bir zihni anlatmışsın.
Resmen hissettiğin duyguyu sattın bana.
Demek ki vakti gelmiş 😌
