Bu yıl Türk klasiklerini daha fazla okumak istediğimi hedef olarak belirlemiştim. Eserleri incelerken yine aşina olmadığım yazarlara gitti elim. Fazlı Necip de bunlardan biriydi. Ah, Anne; II. Meşrutiyet dönemine hâkim çeşitli anlayışları konu edinen bir eser. Geleneksel aile yapısının ağır bastığı ama artık Batı kültürünün de günlük yaşantıda kendini hissettirmeye başladığı zamanda anne- çocuk ilişkisi oldukça sade, anlaşılır bir dille anlatılıyor. Nedim ve Nazime Hanım’ın ilişkisi bugün şartlarıyla değerlendirildiğinde abartılı gelebilir fakat yazıldığı dönemdeki erkek çocuk- anne ilişkisini oldukça başarılı şekilde yansıtıyor. Nazime Hanım’ın baskıcılığını,yanlı eleştirel düşünebilmesini, istediğini zorla da olsa yaptırabilme özelliklerini yer yer de olsa Orhan Kemal’in El Kızı romanında baskın şekilde yer alan kayınvalide karakteri olan Hacer Hanım’la çok sık benzetir oldum. Özellikle sevgi anlayışları açısından birebir aynı özellikteler diyebilirim. Öte yandan Rezzan, Süreyya, Mecdi Bey ailesi de öyle inceliklerle dokunarak işlenmiş bir aile ki bazı yaşanılanlar ister istemez okuyucuyu etkiliyor. Beğendiğim bir Türk klasiği oldu, klasik meraklılarına tavsiyemdir.