Bir oyun terapisti tarafından kaleme alınmış, hem öğretmenlere hem de annelere çok şey katacağını düşündüğüm kitap. Küçük yaşlardaki bir çocuğun en büyük şansının iyi bir öğretmene denk gelmesi olduğunu düşünürdüm hep. Bu kitabı okurken de her sayfa düşüncemi destekler nitelikte oldu.
Çocukların uçsuz bucaksız bir dünyası var. Bizim kağıt olarak gördüğümüz nesne onlar için bambaşka anlamlar ifade edebiliyor. Bizim için üzerine yazı yazılan sıradan bir araçken onlar için birbirlerine uçurabilecekleri bir uçak veya küçük su birikintisi üzerinde yüzdürebilecekleri bir gemi olabiliyor. Bunlar hep çocukluk dönemlerimizde ortaya çıkan yaratıcılıklar. Şimdi hangi yetişkin canı sıkıldığında kağıttan maketler yapmaya koyuluyor? Bunun cevabı bile çocukken edindiğimiz alışkanlıklarımızda gizli aslında. Yaratıcı yönümüz yeterince desteklenmişse can sıkıntımızı yine o yönü desterler nitelikte olan alışkanlıklarla gideriyoruz. Biraz keyfimize düşkün bir çocukluk geçirmişsek büyüdüğümüzde keyfi alışkanlıklarla dolduruyoruz vaktimizi.
Çocuk olmak bu yüzden ihtiyaç duymak demek. Hem ilgiye hem de bilgiye... Bu kitapta gerçek vakadan yola çıkılan bir kahramanın hikayesine yer verilmiş. Kitabın ana karakteri dibs adında 5 yaşında bir çocuk. Ailesi ve çevresine karşı iletişim problemleri yaşayan Dibs, okulda yapılan hiçbir aktiviteye de uyum sağlamıyor aynı zamanda. Bu yüzden herkes tarafından zeka geriliğine sahip problemli bir çocuk olduğu düşünülüyor. Bu durumun ancak oyun terapisi ile çözüme kavuşacağını düşünen bir psikolog sayesinde Dibs'in oyun terapisi süreci başlatılıyor. Oyun terapisi ile bu tarz çocuklara problemli birey olduklarının yansıtılmasının aksine yaptığı davranışların farkında olduğumuzun hissettirilmesi, yer yer onaylanması ve olumlanması gerektiği belirtilmiş.
"Erkek bebeği eline alıp baba dediğinde, evet o bir baba olabilir diyordum. Konuşmamız seçtiği her nesneyi eline alıp adlandırarak sürdü. Bunun, onun sözlü iletişime başlama biçimi olduğunu düşündüm. Nesneleri adlandırmak, başlangıç için yeterince güvenliydi."
Bu tarz basit zannettiğimiz diyaloglar çocukları tanımamız ve onlara doğru yaklaşım biçimlerini geliştirmemiz için birer ipucu aslında. Kitapta her izleme sürecinde benzer tahlillere yer verilmiş.
Ne kadar empatiğiz?
Ya da sandığımız kadar empatik miyiz? şeklinde Düşündüren sorular sorduruyor okuruna.
Her öğretmenin kitaplığında yerini bulur umarım.
Virginia M. Axline
Virginia M. Axline
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.