Kısır Döngü
İdeal ve Gerçek 
Arthur Schopenhauer
Schopenhauer’in bu metniyle vakit kaybetmek, aslında bitmek bilmeyen bir kolon detayını elli farklı paftada tekrar tekrar çizmekten farksız. Adam resmen bir felsefi "loop" yaratmış; her sayfada aynı "Dünya benim tasavvurumdur" cümlesini farklı soslarla önümüze koyup duruyor. Temelde anlattığı şey aslında bizim 3D görselleştirme işlerindeki render mantığına çok benziyor: Dışarıda bağımsız bir dünya yok, her şey bizim zihnimizin (yani işlemcimizin) bir çıktısı, bir projeksiyonu. Eğer zihin (özne) o sahneye ışık tutmazsa, nesne dediğimiz şeyin varlığı koca bir hiçten ibaret.
Kitapta en çok sinirimi bozan şey ise yazarın o bitmek bilmeyen "şarlatanlık" davası. Hegel, Schelling ve Fichte’ye öyle bir giydiriyor ki, sanırsın felsefe tarihinin tek dürüst adamı kendisi. Onları kelime oyunu yapmakla suçlarken, kendisinin de elli tane Latince terimle bizi labirente sokması tam bir ironi. "Hakikat basittir ama dertlidir" diyor; evet, bu kitabı disleksi ve ADHD ile okumaya çalışmak zaten başlı başına bir dert, sağ olsun bizi zorla bilge yapmaya kararlı.
Özetle; rüya ile uyanıklık arasında sadece neden-sonuç ilişkisinin sürekliliği kadar fark gören bu bakış açısı, maddeyi zihnin bir illüzyonu olarak kodluyor. Ama bir noktadan sonra "Anladık hocam, her şey benim kafamda
" deyip kitabı kapatmak istiyorsun. Çünkü hayat, bu kısırdöngüde takılıp kalmak için çok kısa; hele ki öğrenilecek yeni yazılımlar ve yapılacak gerçek projeler varken.Felsefe
İdeal ve Gerçek Arthur Schopenhauer
Schopenhauer’in bu metniyle vakit kaybetmek, aslında bitmek bilmeyen bir kolon detayını elli farklı paftada tekrar tekrar çizmekten farksız. Adam resmen bir felsefi "loop" yaratmış; her sayfada aynı "Dünya benim tasavvurumdur" cümlesini farklı soslarla önümüze koyup duruyor. Temelde anlattığı şey aslında bizim 3D görselleştirme işlerindeki render mantığına çok benziyor: Dışarıda bağımsız bir dünya yok, her şey bizim zihnimizin (yani işlemcimizin) bir çıktısı, bir projeksiyonu. Eğer zihin (özne) o sahneye ışık tutmazsa, nesne dediğimiz şeyin varlığı koca bir hiçten ibaret.
Kitapta en çok sinirimi bozan şey ise yazarın o bitmek bilmeyen "şarlatanlık" davası. Hegel, Schelling ve Fichte’ye öyle bir giydiriyor ki, sanırsın felsefe tarihinin tek dürüst adamı kendisi. Onları kelime oyunu yapmakla suçlarken, kendisinin de elli tane Latince terimle bizi labirente sokması tam bir ironi. "Hakikat basittir ama dertlidir" diyor; evet, bu kitabı disleksi ve ADHD ile okumaya çalışmak zaten başlı başına bir dert, sağ olsun bizi zorla bilge yapmaya kararlı.
Özetle; rüya ile uyanıklık arasında sadece neden-sonuç ilişkisinin sürekliliği kadar fark gören bu bakış açısı, maddeyi zihnin bir illüzyonu olarak kodluyor. Ama bir noktadan sonra "Anladık hocam, her şey benim kafamda
" deyip kitabı kapatmak istiyorsun. Çünkü hayat, bu kısırdöngüde takılıp kalmak için çok kısa; hele ki öğrenilecek yeni yazılımlar ve yapılacak gerçek projeler varken.·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.