Unutma yetisini kaybeden bir kadının hikâyesi!
Başlarken alelade bulduğun kitaplar soğuk su gibi çarpabiliyor biterken insanın yüzüne. Ve sen, unuttum sandıklarını unutmadığını, yaşadığın hayatın kendi hayatın olmadığını, asıl hayatını içinde yaşayan bir uyurgezer olduğunu anlıyorsun, uyandığında. Bir aydınlanma uyanmak, kişinin aydınlık sandığı hayatına olanca karanlığıyla çöken. “Oysa unutmak insan beyninin hayatı sürdürebilmek için bulduğu en muhteşem çözümdü.”
“Ama yaralıydım, yaralanınca insanın annesine ihtiyacı olurdu.”
“Kırk beş yaşındayken kendini asarak öldüren Esme’nin varoluş hikâyesinin yanında anneannemin hikâyesi hiçti. Elli yedi yaşında beyin kanamasından ölen anneannemin varoluş hikâyesinin yanında annemin hikâyesi hiçti. Yetmiş altı yaşında annesi gibi beyin kanamasından ölen annemin varoluş hikâyesinin yanında benim hikâyem hiçti.”
Herkesin bir varoluş hikâyesi var ağırlığını kendi taşıdığı,
Ve sancısı, kendisinin dahi bilmediği derinliklerinde en olmadık zamanlarda açığa çıkan.
Kendi hayatlarımızı yaşamıyoruz aslında, üzerimize biçilmiş kaftanların içine girmeye çalışıyoruz, yeter ki dışarıya sırıtmasın! Evcil acılarımız var, kolay kolay açığa çıkmayan. Aile yaraları, aile yalanları, kimi zaman başa geliş, kimi zaman yanlış seçişler. Dışarıya hissettirmeden yaşamaya çalışıyoruz. Sonra bir bakıyoruz, en yakınımızda biri intihar etmiş, “Hiçbir derdi yoktu oysa.” Ne yükler sırtlıyor insan kimsenin bilmediği… instagram.com/reel/DTn1MQPDPc... Bir bakıyorsun annen, annen; baban, baban değil, bir bakıyorsun, sevildiğini sandığın hayatı ömür boyu sevilmeden tüketmişsin, bir bakmışsın kimsen yokmuş, bir varmışsın bir yok olmuşsun.
“Yalnız annemin değil kadın cinsinin tümünün çağlar boyunca uğradığı bu haksızlık can yakıcıydı.”
“Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar,” der 
Kör Baykuş’ta. “İnanılmaz bir siyah beyazlık içindeydik. Gülen ayvalardık, ağlayan narları görmek istemiyorduk.” Bazen çok güçlü görürsün bir kadını, öyle güçlüdür ki takdir edersin. Oysa o gücün ardında neler saklıdır, “Mavi gözlerinin ihtişamıyla herkesi önünde diz çöktürebildiğini sandığım Hatice Şehbal Targut çocukluğundan beri sayısız üvey babasından ikisinin düzenli, yaşadıkları mahalledeki gözü dönmüşlerin rastgele tecavüzüne uğramıştı. İlkinde mahvolmuştu, ikincisinde dayanmaya çalışmıştı, üçüncüsünde bunun kadınların hayatta kalmak için ödedikleri bir bedel olduğuna kanaat getirmiş, kabullenmişti.” Romandaki her kadın başka bir erkekten yaralı, tıpkı tarihteki her kadının öyle ya da böyle yaralandığı gibi. Annemin hikâyesi acıklıydı. Yalnız annemin değil, anneannemin, anneannemin annesinin, büyük ihtimalle onun annesinin ve daha büyük annelerin hikâyeleri de acıklıydı.
Yalnızca “annesinin uyurgezerliği” ile aile sırlarını öğrenen Şehnaz’ın hikayesi değil bu. Hayır hayır! Onun aşk sandığı bipolar bozukluğun hikayesi de değil! Şehnaz’ın nezdinde geçmişten günümüze kadınların trajik yaşamlarının, yaşamak zorunda kaldıkları hayatların, toplumun insanın hayatına bakışının hikayesi. Kadınlar, mutsuzmuşlar, mutsuzdular, mutsuzlar ve muhtemel mutsuz olacaklar. “Ölenler öldü, kalanlarla sonu olmayan, bozuk bir yolda düşe kalka yürüyoruz...”
“Aşk hatıraları demli çay gibidir canım, ilk bardağın tadına doyamazsın ama her hatırlanışında demliğe su çekersin, sonunda imamın aptes suyuna döner.”
Hadi ama!
30 yıllık bir aşkın anlatıldığı kitabı aşkı anmadan geçemezsin!
Sahi, aşk neydi? "Bu da bir çeşit hastalık," dedim, "sensizlik bende ruh kanserine yol açıyor." Belki de aşk sandığımız kimi duygular “ruh kanseridir”.
Üzgünüm Şehnaz, bu hikayede birine üzülecek olsam sen değil, “Eyşan” olurdu! Bu aşkın fazlalığı o değil sendin. Kral Kaybederse’nin kralının peşinden giden, ruhundaki yalnızlığı başka kadınlarla dolduran E.den kopamayan sendin. “Bazen Eyşan da katılıyor bu anılar geçidine ve varlığı bana hala aynı acıyı veriyor. İsviçre’ye yerleşmiş bu arada. Akciğer kanseriymiş, ötenazi istediğini söylüyorlar.” Bu hikayeyi bir de ondan dinlemeyi öyle isterdim ki. Onun acılarına onun ruhundan şahit olmayı, onun uyurgezerliğinin tanığı olmayı. Çünkü ne olursa güçlü görünenlere oluyor, ve o hep senden daha güçlüydü. instagram.com/reel/DO9HtZMiph...
Bir ailenin üç kuşak kadınının değil, bir ailenin üç kuşak acısının öyküsü. Her acı önceki acıdan doğuyor farkına varmadan, her yara bir önceki yaralardan armağan… Bir metafor uyurgezerdik, içimizde gizli her acı dışavuruma mahkum eninde sonunda, her uyanış vaktini bekliyor yalnızca, uyanan kişi de olsa toplum da. “Ama hayat bir yanılsamadan başka ne ki zaten; gerçek miyiz rüya mıyız, var mıyız yok muyuz; bundan kim emin olabilir?
Peki, şu an olduğunuz yerde, “keşke hiç yaşanmasaydı” diyebilir misiniz?
Yanlışlıklarla geçiyor kimi zaman insanın ömrü, ama o yanlışlık öyle hayatı oluyor ki “olmadan da olmuyor.” “Harese” gibi, yaptıkça kanıyor, kanadıkça yapıyorsun.
Kör Baykuş’ta. “İnanılmaz bir siyah beyazlık içindeydik. Gülen ayvalardık, ağlayan narları görmek istemiyorduk.” Bazen çok güçlü görürsün bir kadını, öyle güçlüdür ki takdir edersin. Oysa o gücün ardında neler saklıdır, “Mavi gözlerinin ihtişamıyla herkesi önünde diz çöktürebildiğini sandığım Hatice Şehbal Targut çocukluğundan beri sayısız üvey babasından ikisinin düzenli, yaşadıkları mahalledeki gözü dönmüşlerin rastgele tecavüzüne uğramıştı. İlkinde mahvolmuştu, ikincisinde dayanmaya çalışmıştı, üçüncüsünde bunun kadınların hayatta kalmak için ödedikleri bir bedel olduğuna kanaat getirmiş, kabullenmişti.” Romandaki her kadın başka bir erkekten yaralı, tıpkı tarihteki her kadının öyle ya da böyle yaralandığı gibi. Annemin hikâyesi acıklıydı. Yalnız annemin değil, anneannemin, anneannemin annesinin, büyük ihtimalle onun annesinin ve daha büyük annelerin hikâyeleri de acıklıydı.
Yalnızca “annesinin uyurgezerliği” ile aile sırlarını öğrenen Şehnaz’ın hikayesi değil bu. Hayır hayır! Onun aşk sandığı bipolar bozukluğun hikayesi de değil! Şehnaz’ın nezdinde geçmişten günümüze kadınların trajik yaşamlarının, yaşamak zorunda kaldıkları hayatların, toplumun insanın hayatına bakışının hikayesi. Kadınlar, mutsuzmuşlar, mutsuzdular, mutsuzlar ve muhtemel mutsuz olacaklar. “Ölenler öldü, kalanlarla sonu olmayan, bozuk bir yolda düşe kalka yürüyoruz...”
“Aşk hatıraları demli çay gibidir canım, ilk bardağın tadına doyamazsın ama her hatırlanışında demliğe su çekersin, sonunda imamın aptes suyuna döner.”
Hadi ama!
30 yıllık bir aşkın anlatıldığı kitabı aşkı anmadan geçemezsin!
Sahi, aşk neydi? "Bu da bir çeşit hastalık," dedim, "sensizlik bende ruh kanserine yol açıyor." Belki de aşk sandığımız kimi duygular “ruh kanseridir”.
Üzgünüm Şehnaz, bu hikayede birine üzülecek olsam sen değil, “Eyşan” olurdu! Bu aşkın fazlalığı o değil sendin. Kral Kaybederse’nin kralının peşinden giden, ruhundaki yalnızlığı başka kadınlarla dolduran E.den kopamayan sendin. “Bazen Eyşan da katılıyor bu anılar geçidine ve varlığı bana hala aynı acıyı veriyor. İsviçre’ye yerleşmiş bu arada. Akciğer kanseriymiş, ötenazi istediğini söylüyorlar.” Bu hikayeyi bir de ondan dinlemeyi öyle isterdim ki. Onun acılarına onun ruhundan şahit olmayı, onun uyurgezerliğinin tanığı olmayı. Çünkü ne olursa güçlü görünenlere oluyor, ve o hep senden daha güçlüydü. instagram.com/reel/DO9HtZMiph...
Bir ailenin üç kuşak kadınının değil, bir ailenin üç kuşak acısının öyküsü. Her acı önceki acıdan doğuyor farkına varmadan, her yara bir önceki yaralardan armağan… Bir metafor uyurgezerdik, içimizde gizli her acı dışavuruma mahkum eninde sonunda, her uyanış vaktini bekliyor yalnızca, uyanan kişi de olsa toplum da. “Ama hayat bir yanılsamadan başka ne ki zaten; gerçek miyiz rüya mıyız, var mıyız yok muyuz; bundan kim emin olabilir?
Peki, şu an olduğunuz yerde, “keşke hiç yaşanmasaydı” diyebilir misiniz?
Yanlışlıklarla geçiyor kimi zaman insanın ömrü, ama o yanlışlık öyle hayatı oluyor ki “olmadan da olmuyor.” “Harese” gibi, yaptıkça kanıyor, kanadıkça yapıyorsun.··
6,3bin Gösterim
14 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
En kısa alıntıların okunduğu uygulamada uzun incelemeler yazmaya direniyorum.
Kitabı tavsiye ederek okumama vesile olan 
Hilal Kucur'a da ayrıca teşekkür ediyorum.
Hilal Kucur'a da ayrıca teşekkür ediyorum.
Merhaba hocam zaman içindeki yazılarınıza bakınca üslubunuzun belirgin biçimde rafineleştiğini görüyorum. Özellikle son metinlerde metafor yoğunluğu ve dramatik akış oldukça kontrollü.
Bu bilinçli bir estetik tercih mi yoksa yazım sürecinizde farklı araçlardan da yararlanıyor musunuz, merak ettim.
Reklam
Kısa alıntıların okunduğu uygulamada uzun incelemelerin en güzel yazıldığı hesap.
Elbette okundu🌸
