Bazen durup düşünüyorum…
Çocukluğumdan bu yana aldığm her nefes sanki bir şeyin bedeliydi.
Koşarken fark etmediğim, gülerken umursamadığım, ama sonra omuzlarıma çöken o görünmez yük… Hep benimle kaldı.. eksilmeden.
Eskiden dünya daha küçüktü.
Bir sokağa sığardı bütün dertlerim, bir oyuncağa, bir akşam ezanına…😔
Şimdi ise içimde koskoca bir boşluk var; ne kadar yürürsem yürüyeyim, ne kadar konuşursam konuşaym dolmayan.
İnsan büyüdükçe mi eksiliyo, yoksa fark ettikçe mi yoruluyor bilmiyorum…
Ama bildiğim bir şey var,
Her geçen yıl, içimdeki o çocuğun sesi biraz daha kısılıyor.
Ve ben onu duymak için kalabalıklardan kaçıp kendi içime sığınıyorum.
Şu anki ben, geçmişimin birikmiş suskunluğu aslında.
Her nefesim biraz hatıra, biraz yara, biraz da kabulleniş olmak zorunda kaldı…
Korkarım en çok da bu koyuyor insana,
Geri dönemeyeceğini bile bile,
o eski “hiçbir şey olmamış” halni özlemek…
Vesselam…