nosthalgia
@nosthalgia
942 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Reklam
insanın kendi kendineliği çok saran bir şey. kendine kızsan da küssen de hep orada olmak, bıksan da doyamasan da orada olmak çok güven veren bir şey. kimseye ve hiçbir şeye benzemiyor. oradasın. bunu binbir ruh haliyle söyleyebiliriz. oradasın, güven veriyorsun. yalnız bırakmayacağına müthiş bir inanç duyuyorum duygusuyla yazıyorum bunları sanırım. bazen çünkü insanın kendi, kendini de bırakır ama bugün burada olmasının sevincini yaşıyorum. tartışıyor, kızıyor, peşinden koşuyor, uğraşıyor, gülüyor, kitap okuyor, hareket ediyor, duruyor, uzun saatler uyuyor, kokluyor hoşuna giden kokularla yaşam sevincini kucaklıyor bir koca buketle, rahatsız olduğu kokularda hemen kaçmak istiyor kendimi bir an olsun üzmemek için pamuklara sarıyorum. bu kendini sevmenin en domurmuş halidir.
bazı kendilikler var, yastığı sırtına koymaktan haya eder, lezzetsiz bir yemeği yemekten sevinç duyar çünkü hiçbir hazzı kendine yakıştıramaz. hiçbir sevinci yakasına tutturamaz. o kendilikler de bir riyazet hali gibi belki, insanın diğer kendine ulaşması için. sürekli ararken zamanın hızına erişemiyorum. ararken zaman dursa çok güzel olurdu.
neden yoga yapıyorlar anladım, neden namaza yaşlılar daha çok tutunuyor anladım. o kadar yoğun şiddette hissedilir oluyor ki gerçek ana tutunması daha kolay oluyor. geçsin istemiyorsun, ulaşamadıkların var tadına varamadıkların var. çok şey var yapmaya heves ettiğin ama yetecek bir nefesin olmuyor bazen. şimdi o nefesle kocaman bir ortanca koklamak istiyorum caminin avlusundaki çınar ağacının dibinden. ben o camiiyi allah sanıyordum, o anki kendimi de hiç kendim gibi hissetmiyordum. hepsi yanılgıymış. en gerçek ben oymuşum, o camii de hiç allah değilmiş.
eskiden burası sesli düşünme yerimdi, yazıyordum. uzun süredir düşünmediğim için pek bir şey çıkmıyor.