nosthalgia
@nosthalgia
942 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Toprağın sarsıntısı denizin fırtınasına benzemiyor, büsbütün ayrı bir şey, denizde her zaman müteyakkız bulunuyoruz; deniz, biliyoruz ki insanoğlu için güvenilecek bir unsur değildir. Onu başından düşman olarak aldığımız için su bizde mukavemet, müdafaa ve zafer sevkitabii ve ihtiyaçlarını uyandırıyor... Halbuki toprak böyle değil, o insanlığın en güvendiği unsurdur. Saadetini, refahını, emniyetini ona bağlamıştır. Onu her zaman itaatli, müşfik veyahut hiç olmazsa lakayt ve sakin görmeye alışmışızdır. Toprağın sarsılması işte bu emniyetin yıkılmasıdır ve bir dost tarafından hançerlenmeye benzeyen vahim bir hali vardır. Onun için denizden gelen tehlike karşısında atik ve cesaretli kesilen bir insan, topraktan gelen tehlike karşısında maneviyatını kaybetmiş bir sürü şekline giriyor.
Reklam
Bu güzel ve asil mahlukun kendisiyle aynı hamurdan yuğrulmuş olmasına hiçbir zaman inanamamış, onun çok yüksek, büsbütün başka ve erişilmez bir alemden gelmiş bir mevcut olmasına daima ihtimal vermişti.
O sadece bunun bitmesini temenni etmeliy di. "Kim bilir belki güneş doğunca bu işkence de biter" diyordu.
Birdenbire bütün bu gördüğü şeylerin sadece kendi kafasının mahsulleri olması ihtimalini düşündü. Bu kadar çirkin ve galiz bir dünya, ancak bozulmuş bir düşüncede idrak edilebilirdi. Ya bizzat kendi düşüncesinin, sakat ve zalim bir fikrisabitin mahsulü ise ... Bir an için, bu korkunç kalabalığı, bu çıldırtıcı tesadüfleri ve onların mantık dışı sürüsünü kendi kafasında bütün ömrünce taşımış olmayı düşündü. Bu ihtimal, hepsinden müthişti. "Ah bir sabah
olsa, bu uğursuz gece, hayal, hakikat, kendinden gelen her şeyi beraberinde alıp götürse, ben yine iki ile ikinin dört ettiği dünyada kendimi bulsam...
Fakat onlara ne söyleyebilirdi? "Yarın sabah benim bir meyha
nede yandığıını işiteceksiniz, sakın inanmayın ha! Ben yanmadım.
O benim birinci varlığımdı, asıl hayatımı ve ruhumu başka bir
yere nakletmiştim, tıpkı bir evden öbürüne eşya yı nakleder gibi. . . "
Buna inanırlar mıydı? İnansalar bile ...
Abdullah Efendi
kapıdan çıkmadan ewel oturduğu sandalyeye baktı: Kendisine
çok benzeyen bir gölgenin orada uyuduğunu gördü. Tecrübesin
de muvaffak olmuştu. Yavaşça bir parmağını dudağına götürerek
şaşıran garsona: "Aman uyandırmayın, sonra gelir alırım ... " dedi.
Reklam